Στο αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής Η’ Ματθαίου (Γαλ. 3:23-29, 4:1-5) προβάλλεται μία από τις σπουδαιότερες αλήθειες της χριστιανικής πίστεως: Η δωρεά της θείας υιοθεσίας και η ενότητα όλων των πιστών στο πρόσωπο του Χριστού. Ο απόστολος Παύλος διακηρύσσει: «Όλοι είστε παιδιά του Θεού μέσω της πίστης στον Χριστό Ιησού» (Γαλ. 3:26) και λίγο παρακάτω συμπληρώνει: «Όλοι εσείς είστε ένας εν Χριστώ Ιησού» (Γαλ. 3:28). Οι λόγοι αυτοί δεν αποτελούν απλώς μία ηθική προτροπή, αλλά φανερώνουν τη νέα πραγματικότητα που εγκαινίασε η Ενανθρώπηση, ο Σταυρός και η Ανάσταση του Χριστού.
Με το άγιο Βάπτισμα «ενδυόμαστε τον Χριστό» και αποκτούμε μία νέα ταυτότητα. Δεν μας καθορίζουν πλέον οι φυλετικές, κοινωνικές ή άλλες ανθρώπινες διακρίσεις, αλλά η σχέση μας με τον Χριστό. Ο ίδιος ο Θεός μάς δέχεται ως παιδιά Του και μας καθιστά κληρονόμους της Βασιλείας Του. Η υιοθεσία αυτή δεν είναι συμβολική ή εξωτερική· είναι πραγματική συμμετοχή στη ζωή της Εκκλησίας και στη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σχολιάζει ότι ο Απόστολος δεν λέει απλώς πως οι πιστοί συμφιλιώθηκαν, αλλά ότι έγιναν «ένα σώμα», ώστε να εξαφανίζεται κάθε αφορμή υπεροχής ή περιφρόνησης. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «δεν είπε ότι έγιναν όμοιοι, αλλά ένας, δείχνοντας την τέλεια ένωση που χαρίζει ο Χριστός» (PG 61, 663). Η ενότητα αυτή δεν καταργεί την προσωπικότητα του ανθρώπου, αλλά υπερβαίνει όσα προκαλούν διχασμό και εχθρότητα.
Ανάλογα διδάσκει και ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας, επισημαίνοντας ότι όλοι όσοι ενώνονται με τον Χριστό αποτελούν ένα σώμα, επειδή μετέχουν του ίδιου Αγίου Πνεύματος (PG 74, 560). Η ενότητα, επομένως, δεν είναι ανθρώπινο επίτευγμα ούτε αποτέλεσμα ιδεολογικής συμφωνίας· είναι καρπός της παρουσίας του Χριστού και της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος μέσα στην Εκκλησία.
Η αλήθεια αυτή έχει άμεσες συνέπειες στην καθημερινή μας ζωή. Εφόσον όλοι είμαστε παιδιά του ίδιου Πατέρα, καλούμαστε να αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο ως αδελφό. Δεν χωρούν περιφρόνηση, προκατάληψη, κοινωνικός αποκλεισμός ή εγωιστική αυτάρκεια. Ο χριστιανός καλείται να αναγνωρίζει στο πρόσωπο του άλλου τη ζωντανή και έμψυχη εικόνα του Θεού και έναν άνθρωπο που προορίζεται, όπως και ο ίδιος, για τη θεία υιοθεσία και τη σωτηρία.
Η στάση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία στη σύγχρονη πραγματικότητα, όπου η μοναξιά, η κοινωνική πόλωση, ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η κάθε μορφής βία, ακόμη και μέσω του διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τραυματίζουν καθημερινά τις ανθρώπινες σχέσεις. Η πίστη στον Χριστό καλεί τον άνθρωπο να αντισταθεί σε κάθε μορφή διχασμού, να υπερβεί στερεότυπα και ιδεολογικές αντιπαλότητες και να οικοδομήσει σχέσεις αγάπης, σεβασμού και αλληλεγγύης.
Σε μία εποχή όπου οι αντιθέσεις και οι διακρίσεις συχνά κυριαρχούν, το αποστολικό μήνυμα παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο. Η Εκκλησία μάς καλεί να ζούμε την ενότητα όχι ως θεωρητική ιδέα, αλλά ως καθημερινή πράξη αγάπης, συγχώρησης και αλληλεγγύης.
Όσο περισσότερο μένουμε ενωμένοι με τον Χριστό, τόσο περισσότερο οφείλουμε γινόμαστε αληθινά αδέλφια μεταξύ μας. Έτσι φανερώνεται στον κόσμο ότι η μεγαλύτερη δωρεά του Θεού είναι η θεία υιοθεσία, η οποία μας ενώνει όλους σε μία οικογένεια, με κοινό Πατέρα τον Θεό και κοινή ζωή στο σώμα του Χριστού.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 26.07.2026
