Ο πήχης του 25% και το μήνυμά του

Έχοντας την δημοσιογραφική ευθύνη της ιστορικότερης ελληνικής εφημερίδας, της «Μακεδονίας», που από το 1911 παραμένει στην πρώτη γραμμή των εξελίξεων ασχέτως των αλλαγών που υπήρξαν στο ιδιοκτησιακό της καθεστώς, προσπαθώ όπως ο διάολος το λιβάνι, να αποφύγω δημοσιογραφικά ατοπήματα: Λάθος πληροφορίες, κλεμμένες ειδήσεις, φτηνή προπαγάνδα, ρηχά σχόλια, άδικες επικρίσεις, ανεπιβεβαίωτα ρεπορτάζ, διολίσθηση σε κουτσομπολιά και ανούσια θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον του κοινού αλλά δεν συνάδουν με αυτό που οφείλει να υπηρετεί η πραγματική ενημέρωση.

Όλα αυτά, τα βλέπουμε κατά κόρον στα σάιτ και -κυρίως- στα σόσιαλ μίντια, όπου τουλάχιστον οι μισές ειδήσεις που καταχωρούνται, είναι ψεύτικες, διαστρεβλωμένες κι εκ του πονηρού. Το κακό έχει επεκταθεί σε τέτοιο βαθμό, που απέκτησε πλέον και δική του ονομασία. Τα περίφημα fake news.

Στη δημοσιογραφία που υπηρετεί η «Μακεδονία», δεν χωρούν fake news, παραπληροφόρηση και δημοσιογραφικά λάθη. Τουλάχιστον συνειδητά, καθώς μπορεί κάπου να σφάλουμε ή να… την πατήσουμε.

Υπογραμμίζω τα προηγούμενα, γιατί στην πορεία προς τις εκλογές, τα φαινόμενα αυτά θα κατακλύσουν όχι μόνο τα σόσιαλ, αλλά και τα σάιτ, τη ραδιοτηλεόραση- ακόμη και αρκετές εφημερίδες, σε μια προσπάθεια να επηρεαστεί η κοινή γνώμη μέσα από παραμορφωτικούς φακούς και θολές αποτυπώσεις της πραγματικότητας.

Αυτά ήρθαν στο μυαλό μου, όταν κάθισα να γράψω το σχόλιό μου για την τελευταία σελίδα της «ΜτΚ», έχοντας επιλέξει να προσπαθήσω να αποκρυπτογραφήσω τους λόγους και τις σκοπιμότητες του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν επέλεξε να πει -απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου- πως αν πάρει κάτω από το 25% στις επικείμενες εκλογές, θεωρεί πολύ λογικό να υπάρξει θέμα αντικατάστασής του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

Μακριά από μένα οι θεωρίες συνωμοσίας, τα αβάσιμα σενάρια και τα ναι μεν αλλά. Ξεκινώ λοιπόν, από την βεβαιότητα πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης το είπε αυτό συνειδητά και προσχεδιασμένα. Δεν υπάρχει περίπτωση να παρασύρθηκε από την κουβέντα ή να στριμώχτηκε από τον δημοσιογράφο και να το είπε (Με τον γνωστό για τα φιλικά του αισθήματα προς τη ΝΔ Άρη Πορτοσάλτε μιλούσε).

* Το δεύτερο που θέλω να επισημάνω είναι ότι αυτό που είπε είναι απολύτως φυσιολογικό να συμβεί, είτε το έλεγε είτε όχι. Ένας αρχηγός που οδήγησε το κόμμα του σε νίκη με 41%, εν χάσει το 40% της εκλογικής του επίδοσης, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να παραμείνει στην ηγεσία, θεωρώντας πως δικαιούται μια ακόμη ευκαιρία στις επόμενες εκλογές. Πέραν από την αποδοχή της κοινής λογικής, ο Μητσοτάκης με τη φράση του αυτή, αφήνει εκτεθειμένο τον Αλέξη Τσίπρα που υπήρξε πρωθυπουργός, έχασε δύο φορές ως αρχηγός κόμματος και δεν αποδέχεται την ήττα του. Απεναντίας τη φορτώνει στο κόμμα του- ναι αυτό που τον οδήγησε στο Μαξίμου- και γι αυτό αλλάζει χρώμα φανέλας…

* Με δεδομένο λοιπόν ότι έτσι κι αλλιώς αν κατακρημνιστεί η εκλογική δύναμη του κόμματός του, θα είναι αναγκασμένος από τα πράγματα να ανοίξει τον δρόμο στον επόμενο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, το δήλωσε ευθέως θέλοντας να πετύχει τρία βασικά πράγματα:

1. Να υπενθυμίσει την αξιοπιστία του, στην οποία θα επενδύσει πολύ στην πορεία προς τις εκλογές. Όπως δηλαδή δεν προκήρυξε πρόωρες εκλογές επειδή θα τον συνέφεραν προσωπικά, αλλά εξαντλεί την τετραετία επιβαρύνοντας τη θητεία του με τον δυσκολότερο- από οικονομικής άποψης για τους πολίτες- χειμώνα της επταετίας του, έτσι δεν επιθυμεί να παραμείνει προσκολλημένος στην καρέκλα του αρχηγού, εφόσον οι κάλπες του στερήσουν την πρωθυπουργία.
2. Δεν αναφέρει πως θα φύγει εφόσον δεν κερδίσει την πρωθυπουργία (υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο αν η ΝΔ δεν διαθέτει κοινοβουλευτική πλειοψηφία και τεθεί από τους δυνητικούς κυβερνητικούς εταίρους η προϋπόθεση να μην είναι ο ίδιος πρωθυπουργός), αλλά αν μείνει κάτω από το 25%, ποσοστό που με τα σημερινά δεδομένα θεωρείται λίγο πιθανόν, καθώς οι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τη ΝΔ να κινείται στο επίπεδο του 30%. Βάζοντας λοιπόν χαμηλά τον πήχη, θεωρείται βέβαιο ότι θα τον υπερβεί με άνεση, πράγμα που θα του επιτρέψει να κάνει χειρισμούς με βάσει τα δεδομένα που τότε θα προκύψουν, χωρίς να κινδυνέψει να θεωρηθεί αφερέγγυος.
3. Θέτει τους «δικούς» του ενώπιον του διλήμματος: ή στηρίζεται την παράταξη και πάμε για τη νίκη, ή την υπονομεύετε και αναλάβετε την ευθύνη σας αν καταφέρετε να την ξανασηκώσετε. Το δίλημμα εννοείται πως δεν απευθύνεται στον Σαμαρά και τους συν αυτόν- που πήραν τις αποφάσεις τους- αλλά πρωτίστως στον Κώστα Καραμανλή και στους φερόμενους δελφίνους που σκέφτονται την επόμενη μέρα χωρίς τον Κυριάκο.
4. Προκαλεί τους δύο σημαντικότερους πολιτικούς του αντιπάλους Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Ανδρουλάκη, να μιλήσουν και οι ίδιοι χωρίς ναι μεν αλλά, για το πού θέτουν τον πήχη για τον εαυτό τους και κάτω από ποιο ποσοστό θα πράξουν το ίδιο κι αυτοί, είτε ανοίγοντας τη διαδικασία για την εκλογή νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ ο Ανδρουλάκης, είτε εγκαταλείποντας τις πολιτικές του φιλοδοξίες στο προσωποπαγές κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας. Εδώ αρχίσουν τα δύσκολα για τους δύο επικεφαλής των εχθρικών στη ΝΔ κομμάτων. Θα επιδιώξουν να παραμείνουν αν δεν είναι τουλάχιστον δεύτερος και με μικρή διαφορά από τη ΝΔ ώστε βάσιμα να πιστεύουν ότι βρίσκονται προ των πυλών;

* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 18.10.2026