Αφορμή για το άρθρο είναι η (για πολλοστή φορά) εντολή της αστυνομίας να κλείσουν σταθμοί του Μετρό στη Θεσσαλονίκη με αφορμή διαδήλωση στο κέντρο και συγκεκριμένα οι σταθμοί Βενιζέλου - Αγίας Σοφίας - Σιντριβάνι - Πανεπιστήμια εξαιτίας της αντιφασιστικής συγκέντρωσης που προκάλεσε η εκδήλωση του Ηλία Κασιδιάρη σε κεντρικό ξενοδοχείο, ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου.
Θα αντιπαρέλθω δηλαδή το βασικό ζήτημα των προηγούμενων ημερών που ήταν η (λανθασμένη κατ’ εμέ) απαγόρευση των δημοσίων συναθροίσεων, ώστε να μην μπορεί να πραγματοποιηθεί διαμαρτυρία εναντίον των ναζιστών του Κασιδιάρη. Θα αφήσω ασχολίαστη και την αλόγιστη χρήση βίας από μερίδα αστυνομικών. Τα βίντεο υπάρχουν και είναι αποκαλυπτικά οπότε κρίνει ο κόσμος αλλά σίγουρα θα διενεργηθούν και έρευνες.
Το ζήτημα που θέτω σήμερα είναι το κατά πόσο ήταν, είναι και θα είναι και στο μέλλον απαραίτητη αυτή η απόφαση κλεισίματος σταθμών του Μετρό και αν τελικά είναι προς όφελος των πολιτών το μέτρο αυτό. Θέλετε τη γνώμη μου; Δεν είναι.
Και δεν είναι γιατί στη Θεσσαλονίκη όπου τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι ελάχιστα και το κέντρο σφύζει από ζωή, το να κλείνουν σταθμοί αναγκάζοντας χιλιάδες πολίτες να ταλαιπωρηθούν και (όσοι είναι ανενημέρωτοι) να καθυστερήσουν ώρες να φτάσουν στον προορισμό τους είναι κάτι που δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο. Είναι μία τιμωρητική πρακτική και μία επιλογή που ενισχύει τον κοινωνικό αυτοματισμό.
Φυσικά και σε πόλεις του εξωτερικού υπάρχουν νόμοι που επιτρέπουν στην αστυνομία να κλείνει σταθμούς Μετρό. Αλλά με σοβαρή και τεκμηριωμένη αιτιολογία και όχι πάντα, ούτε εκ των προτέρων. Σταθμοί κλείνουν «ζωντανά» αν εκτραχυνθεί κάποια κατάσταση και μετά από συντονισμό φορέων. Σταθμοί κλείνουν όταν οι πολίτες κινδυνεύουν περισσότερο μέσα σε αυτούς παρά έξω ή όταν κινδυνεύει δημόσια περιουσία με φθορά. Μάλιστα στο Λονδίνο τέτοια κλεισίματα γίνονται μετά από συνεννόηση με τον Δήμο και διαρκούν λίγο, ίσα να κοπάσει κάποια δύσκολη κατάσταση.
Δεν ανέφερα τυχαία τον Δήμο μίας πόλης διότι ο ελληνικός νόμος 4703 του 2020 ο οποίος δίνει τη δυνατότητα στις Αστυνομικές Αρχές να περιορίζουν τη λειτουργία ΜΜΜ εξαιτίας συγκεντρώσεων εξηγεί πως αυτό πρέπει να γίνει αφού πρώτα ζητηθεί η γνώμη του αρμόδιου δημάρχου ή του αντίστοιχου υπεύθυνου δημόσιου φορέα.
Θέτω λοιπόν το ζήτημα ως εξής: Φυσικά και έχει το δικαίωμα και την υποχρέωση η Ελληνική Αστυνομία να θέτει περιορισμούς αν κρίνει ότι έτσι προστατεύει τους πολίτες και τις περιουσίες τους. Πρέπει, ωστόσο, να μας εξηγεί κάθε φορά γιατί το κάνει και μάλιστα επαρκώς. Δεν είναι δυνατόν να κρίνεται εκ των προτέρων επικίνδυνη κάθε συγκέντρωση, ώστε να περιορίζεται τόσο πολύ η λειτουργία του Μετρό.
Υπάρχουν μεγάλες και μικρές συγκεντρώσεις και οι αποφάσεις για τον τρόπο αστυνόμευσης τους πρέπει να κρίνονται «επί του πεδίου», σε πραγματικό χρόνο αλλιώς εξελίσσονται σε «προαναγγελθείσα ταλαιπωρία» που εντάσσεται στην κατηγορία του παραλόγου ή έστω του «για κανέναν λόγο». Στην κάθε αντίστοιχη απόφαση (ή μή απόφαση) κλεισίματος σταθμών του Μετρό και περιορισμού λειτουργίας του είναι απαραίτητο να ερωτάται και ο πολίτης μέσω του εκπροσώπου του δηλαδή του δημάρχου Θεσσαλονίκης.
Ας ελπίσουμε ο Στέλιος Αγγελούδης να διεκδικήσει να έχει λόγο στον τρόπο που επιβάλλονται τέτοια περιοριστικά μέτρα κάθε φορά που γίνονται συγκεντρώσεις στον Δήμο Θεσσαλονίκης. Για να βοηθήσει ο Δήμος την αστυνομία αλλά και για να διευκολυνθούν οι πολίτες. Για να μη γίνει το κλείσιμο σταθμών του Μετρό επί ώρες ή νέα «καραμέλα». Για να μην απαξιωθεί τελικά ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς που έχουμε χρυσοπληρώσει, έχει αργήσει να ξεκινήσει και θα αργήσει πάρα πολύ να πάει σε τόσες περιοχές, ώστε πράγματι να ενώνει τη Θεσσαλονίκη από τη μία άκρη ως την άλλη.
Μπορώ ως πολίτης που το κέντρο της Θεσσαλονίκης το ζω 20 ώρες το 24ωρο να σας πω με βεβαιότητα ότι καμία από τις τελευταίες είκοσι φορές που έκλεισε το Μετρό εξαιτίας διαδηλώσεων δεν ήταν απαραίτητο να κλείσει. Δεν είμαι αρμόδιος. Αν κάνω λάθος ας μου εξηγήσουν οι αρμόδιοι γιατί έπρεπε να κλείσει.
Θα περιμένω.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στη 01.11.2026
