Έβλεπα στο βήμα της ΔΕΘ τον υπουργό Στρατηγικής Ανάπτυξης και Οικονομικής και Δημοσιονομικής Πολιτικής (τι τίτλος…) της Ιαπωνίας Μινόρου Κουίτσι και αναρωτιόμουν τι θα σκεφτόταν ο άνθρωπος από την Άπω Ανατολή που κλήθηκε να μιλήσει στα εγκαίνια μίας γενικής Έκθεσης και βρέθηκε μπροστά σε 3.000 κόσμο. Σίγουρα θα διηγείται για πολλά χρόνια την εμπειρία του στη Θεσσαλονίκη με τους τρελούς Έλληνες, που σε μία οικονομική έκθεση κουβαλούν τόσο κόσμο για τα εγκαίνια.
Η αλήθεια είναι ότι το θέμα του μοντέλου των πολιτικών εγκαινίων της Έκθεσης δεν έχει συζητηθεί ποτέ σοβαρά στη Θεσσαλονίκη. Παλιότερα που οι διαδηλώσεις ήταν πολύ μεγάλες, με αποτέλεσμα η Θεσσαλονίκη να δεινοπαθεί την ημέρα των εγκαινίων, πήγε να ανοίξει μία συζήτηση, αλλά δεν ήταν εύκολο. Φέτος άκουσα αρκετά σχόλια και μπόλικους προβληματισμούς για το κατά πόσον προσφέρει κάτι ουσιαστικό ένα τέτοιο μοντέλο εγκαινίων. Με βαρυσήμαντη ομιλία του πρωθυπουργού, με όλη την κυβέρνηση παρούσα, με ένα ατελείωτο συνωστισμό παντού και με τους διαδηλωτές και τους αστυνομικούς απ’ έξω και την πόλη αποκλεισμένη. Όσο για την όσμωση της Θεσσαλονίκης με την κεντρική εξουσία, που σίγουρα είναι χρήσιμη, αυτή γίνεται, αλλά μάλλον ανοργάνωτα και τυχαία. Όποιον συναντήσει κανείς στον δρόμο για τα περίπτερα…
Από την άλλη υπάρχουν και τα θετικά από τη ΔΕΘ για την τοπική οικονομία. Η Έκθεση φέρνει λεφτά στην πόλη. Πλην Λακεδαιμονίων. Δηλαδή, Σάββατο, που η ΔΕΘ το απόγευμα είναι μονίμως άδεια και άρα μία από τις εννέα ημέρες (και μάλιστα η καλύτερη) πάει χαμένη.
Τα εγκαίνια βέβαια δημιουργούν πίεση προς όλες τις πλευρές. Στην κυβέρνηση να ολοκληρώσει το πακέτο των μέτρων και να λύσει προβλήματα, στην αντιπολίτευση να ετοιμάσει τις προτάσεις της και στους κοινωνικούς φορείς που ξέροντας ότι εντός της Έκθεσης μιλάει ο πρωθυπουργός να διαδηλώσει.
Δεν είναι εύκολο το ζήτημα της αλλαγής του μοντέλου των εγκαινίων. Γιατί με την Έκθεση το κέρδος για την τοπική οικονομία είναι μεγάλο: Τα μαγαζιά γεμίζουν, τα ξενοδοχεία, ενώ η Θεσσαλονίκη τονώνεται.
Ταυτόχρονα όπως είπαμε και η κυβέρνηση πιέζεται. Μόνο τις τελευταίες ημέρες πριν από την Έκθεση ξεκίνησε το Μετρό της Καλαμαριάς, ολοκληρώθηκαν οι εργασίες ανακαίνισης του Αλκαζάρ, άνοιξε η αγορά Μοδιάνο και είχαμε εξελίξεις για το Παλατάκι και την ανάπλαση της ΔΕΘ. Η έκθεση, δηλαδή, δημιουργεί μία πίεση προς όλες τις πλευρές να τελειώσουν θέματα. Όμως με όλα αυτά το Σάββατο των εγκαινίων δεν αρέσει πια στους Θεσσαλονικείς, γι’ αυτό και αναζητούν διέξοδο στις παραλίες της Χαλκιδικής.
Ας το αναλογιστούμε όλα αυτά ενόψει και του σχεδίου ανάπλασης που ξεκινάει οσονούπω και έχει ημερομηνία ολοκλήρωσης των εργασιών το 2030. Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας θα ήταν καλό και η πόλη να συζητήσει πως θέλει να γίνονται τα εγκαίνια της έκθεσης.
*Δημοσιεύθηκε στη «ΜτΚ» στις 12-13.09.2026
