Πρωινός καφές με τον Γιώργο (Τζότζο) Παπαντωνίου (βίντεο)

Θεσσαλονικιώτικος και νοσταλγικός ο σημερινός πρωινός καφές. Ο σημερινός καλεσμένος είναι ο Γιώργος Παπαντωνίου, πιο γνωστός ως «Τζότζος». Μία πολύ γνώριμη και ιδιαίτερη φιγούρα του κέντρου της Θεσσαλονίκης, που από νωρίς έδειξε ότι έχει το εμπόριο στο DNA του. Μαζί και την ανδρική μόδα, με την οποία ασχολείται από τα μέσα της δεκαετίας του '70 μέχρι σήμερα. Κουμεντάκης ή Jojo’s τα μαγαζιά στο κέντρο της Θεσσαλονίκης από τα οποία πέρασε.

Στον «πρωινό καφέ» μιλήσαμε για μόδα, τη γνωριμία με τον Τζόρτζιο Αρμάνι και την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την παλιά αλλά και τη σημερινή Θεσσαλονίκη.

Καταρχάς, το Τζότζος πώς βγήκε;

Στο ποδόσφαιρο όταν ήμουν μικρός. Μου λέει ένας συμπαίκτης μου: Τζότζο, πέτα την μπάλα και του τη δίνω. Και εκείνη την ώρα μου λέει: «Σε βαφτίζω, γίνομαι νονός σου, ο Τζότζος». Και έτσι καθιερώθηκε.

Ο καφές είναι καθημερινός;

Καθημερινός, κάθε μέρα.

Τι πίνετε;

Εσπρεσάκι, σταθερά.

Το πρωί, στο σπίτι, σε καφέ;

Όχι, ένα το πρωί και ένα το απόγευμα. Δύο εσπρεσάκια όλη την ημέρα.

Γεννημένος στη Νεοχωρούδα;

Όχι, Θεσσαλονίκη. Οι γονείς μου ήταν από τη Νεοχωρούδα.

Θεσσαλονίκη, πού; Στο κέντρο;

Όχι στο κέντρο, το πατρικό ήταν στον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Στο σημερινό One Salonica. Εκεί μεγάλωσα τα παιδικά μου χρόνια.

Σχολείο;

Σχολείο πήγα σε ιδιωτικά. Δεν πήγα σε δημόσιο γιατί με τα γράμματα δεν τα πήγαινα καλά, να σου πω την αλήθεια. Πιο πολύ ήμουν...

…του socializing…

Ναι, ναι.

Μπάλα;

Πάρα πολύ, το ποδόσφαιρο μου άρεζε πάρα πολύ και ήμουν πολύ καλός παίκτης. Μετά ψήλωσα ξαφνικά. Ενώ ήμουνα 1.70, έγινα 1.92.

Πότε έγινε αυτό;

Στα 16 μου. Από τα 16 μου και μετά έγινα 1.92.

Και μετά μπάσκετ;

Όχι, έγινα αθλητής του ύψους. Πήγα στο στίβο.

Άρα, καλύτερος αθλητής παρά μαθητής, έτσι;

Ναι, αυτό, αυτό. Τα γράμματα δεν ξέρω...

Τι θέλατε να γίνετε μικρός;

Ήθελα να γίνω επαγγελματίας, να κάνω διάφορα.

Από πού προήλθε αυτό;

Αυτό μου ήρθε από τους γονείς μου. Ο πατέρας μου από μικρό με έβαζε να δουλεύω, να κάνω, να ξυπνάει το μυαλό μου, να γνωρίζω παραστάσεις και τέτοια. Και από εκεί ξεκίνησα.

Ξέρω μία ιστορία με κάτι αυγά. Ότι σας είπε ο μπαμπάς σας να πάτε με τα αυγά στη Θεσσαλονίκη για να τα πουλήσετε. Πώς ήταν η ιστορία;

Ο παππούς, ο παππούς (γελάει). Είχαμε μία μονάδα με αυγά και με πέντε χιλιάδες κότες. Μου λέει: «παιδάκι μου, έλα εδώ. Έχουμε τόσα αυγά εδώ, να γίνεις έμπορος, να πουλάς αυγά». Και εγώ παρασύρθηκα. Και λέω, εντάξει. Βγαίνω στην αγορά της Θεσσαλονίκης, τότε ήταν ο Αγαπητός και ο Νίκος τα πιο μεγάλα ζαχαροπλαστεία. Λόγω γνωριμίας εγώ ως Ηρακληδέας που ήμουν έκανα πέντε χιλιάδες αυγά παραγγελία. Ως πρώτη μου παραγγελία. Η πλάκα ποιά είναι όμως; Τότε το αυγό είχε μία δραχμή και σαράντα λεπτά. Εγώ χτύπησα την αγορά και τους λέω: Ένα και είκοσι δίνω εγώ το αυγό (γελάει). Ενώ το αγοράζανε ένα σαράντα. Τι, δεν θα το πάρουνε; Και φρεσκότατο.

Και κάνατε με το καλημέρα πέντε χιλιάδες αυγά παραγγελία;

Πέντε χιλιάδες αυγά. Τότε είχα πάει με ένα αυτοκινητάκι, ένα φορτηγάκι. Δεν ήξερα όμως πώς να μεταφέρω τα αυγά. Τα έβαλα στοίβες επάνω και ξεκινάω για τη Θεσσαλονίκη. Ο παππούς μου λέει: «Καλή επιτυχία, παιδί μου. Άντε με το καλό και να γίνεις πρώτος έμπορος». «Ευχαριστώ, παππού» λέω και ξεκινάω με το καλό και εγώ. Τώρα και νέο παιδί, έτσι. Είναι διαφορετικά, δεν είσαι τώρα επαγγελματίας, η πρώτη σου δουλειά. Περνάω κάτι δρόμους, κάτι γραμμές. Ντάκα ντούκα, πάνε όλα μια χαρά. Φτάνω στον Σταθμό, ένα εμπόδιο μπροστά μου. Να, ένα φρενάρισμα. Παπ, πέφτουν τα μισά αυγά. Ανοίγω την πόρτα και γεμίζει η άσφαλτος αυγά (γελάει). «Ώρε, Θεούλη μου», λέω, «τι ήταν αυτό». Πω πω, στεναχωρήθηκα, απογοητεύτηκα. Τέλος πάντων…

Το σώσατε κάπως.

Το έσωσα. Πάρτε από αυτά εδώ τους είπα, γιατί είχα ένα ατύχημα.

Ο παππούς Μακεδομάχος, σωστά;

Ναι.

Από πού η καταγωγή;

Νεοχωρούδα. Ο παππούς μου έφτασε μέχρι 107 χρονών. Κάπου το 1890 γεννήθηκε. Δεν ήξερα ότι ήταν τόσο φίρμα, τόσο διάσημος.

Τον γνωρίσατε;

Ε, πως δεν το γνώρισα. Μωρό παιδί ήμουν. Ο παππούς μου ήταν αυτός που με έκανε να μη μάθω γράμματα. «Όλα αυτά, παιδάκι μου, είναι δικά σου», μου έλεγε. Και λέω: «Ρε Τζοτζάρα, αφού είναι όλα δικά μου, τι δουλειά εγώ τώρα να μάθω γράμματα; Ένα χωράφι πουλάς τσακ παίρνεις ένα σπίτι, τσακ παίρνεις ένα αμάξι, να το άλλο».

Ο παππούς σας έδωσε και τις κατευθύνσεις για τη ζωή;

Ε, όχι πολύ. Ο μπαμπάς μου. Ό,τι μου έδωσε ο μπαμπάς μου ήταν.

Αποκτήσατε κάποια σύνδεση ιδιαίτερη με την ιστορία εξαιτίας του παππού σας;

Όχι καθόλου. Γιατί με τον θάνατο κατάλαβα ποιος ήταν ο παππούς μου. Όταν πέθανε, ήρθαν όλοι. Δήμαρχοι, υπουργοί, βουλευτές, έγινε δημοσία δαπάνη η κηδεία, ήρθε πολύς στρατός. Μίλησαν όλοι και εκεί έμαθα ότι ο παππούς μου ήταν αυτός που ήταν. Έφτασε νομίζω μέχρι την Ινδία. Όταν άκουσα το ιστορικό του είπα: «Τέτοιο παππού είχα και δεν το ήξερα. Να το εκμεταλλευόμουνα και λίγο (Γελάει)».

Φαίνεται, πάντως, ότι το εμπόριο το είχατε στο DNA σας. Με τα ανδρικά ρούχα πώς ξεκινήσατε;

Πώς ξεκίνησε αυτό πάλι; Με τα θελήματα. Πήγα σε ένα φίλο μου που είχε πρακτορείο με εφημερίδες. Επί της Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Ε, μου λέει: «Τζοτζάρα, έλα με βοηθήσεις». Και πήγα.

Μπλέξατε και με τις εφημερίδες.

Και με τις εφημερίδες, βέβαια. Ενημέρωνα τον κόσμο μέσω του Τύπου. Κάθε πρωί, πέντε η ώρα πήγαινα. Και απ’ τα άγρια χαράματα μοίραζα στα περίπτερα εφημερίδες, περιοδικά, τα πάντα. Μέχρι το μεσημέρι. Έλα, όμως που ένας φίλος μου πήρε μαγαζί στην Τσιμισκή. Εκείνη την εποχή για να ανοίξει μαγαζί ήταν πολύ δύσκολα.

Για πότε μιλάμε;

Το 1976. Εγώ από την άλλη ήμουν πολύ γνωστός στην πόλη. Δηλαδή, εκείνη την εποχή ήταν η Εκάλη. Τη θυμάσαι την Εκάλη, εδώ τη γωνία; Που ήταν όλοι οι μπασκετμπολίστες, όλοι οι στιλάτοι της πόλης και σύχναζαν εδώ.

Με τους λουκουμάδες.

Οι λουκουμάδες, μπράβο. Τα ξέρεις όλα. Και εγώ ήμουν τότε λόγω στιλ, γνωστός. Το είχα τότε, ήμουν ψηλός, συμπαθής, νόστιμος, ιδιαίτερος με το ντύσιμο. Γιατί ήθελα να ξεχωρίζω. Δεν ήμουν σαν τους υπόλοιπους τους άλλους. Ήθελα να με βλέπουν και να λένε: «Αυτός στιλάτος είναι». Και έκανα δικούς μου συνδυασμούς και με είχαν πρότυπο. Όλοι θέλανε να μου πούνε μία καλημέρα, ένα γεια, να με γνωρίσουν.

Και έτσι σας πρότειναν να πάτε στο μαγαζί με τα ανδρικά ρούχα;

Και ο φίλος μου αυτός, Κουμεντάκης λέγεται, πήρε ένα μαγαζί. Και μου λέει: «Ρε εσύ Τζοτζάρα, σε παρακαλώ, έλα να με βοηθήσεις», γιατί ήταν φτωχό παιδί. «Μόνο μαζί σου θα μπορέσω να κάνω κάτι».

Και έτσι ξεκινήσατε.

Ναι, και έτσι ξεκίνησα.

Αυτά τα χρόνια, γενικότερα, στη σχέση σας με τον κόσμο, τι σας πρόσφεραν; Γιατί βλέπω ότι έχετε μία ικανότητα να πουλάτε και να επικοινωνείτε με τον κόσμο.

Ναι, ναι, ναι. Κοίταξε, πάρα πολλά μου έδωσε ο κόσμος, γιατί ήταν ο χαρακτήρας μου που τους προσκαλούσα και ερχότανε κοντά μου. Και είχα έτσι μία πάρα πολύ φιλική επικοινωνία.

Ένας καλός πωλητής τι θέλει; Τι χρειάζεται;

Κοίταξε, αυτό πρέπει να το έχεις, πρέπει να παίρνεις πολλές στροφές για να βλέπεις τον άλλον, πώς είναι το στιλ του, να τον ντύσεις, να μην τον κοροϊδέψεις, να είσαι απέναντί του, να λες την αλήθεια, να μην λες ψέματα. Σε εμένα ερχόταν κάποιος για να του πουλήσω κάτι, τον έβλεπα από πάνω έως κάτω και αναλόγως πώς ήταν έκανα και το ντύσιμο.

Οι άντρες είναι πιο δύσκολοι ή πιο εύκολοι πελάτες;

Νομίζω ότι είναι πιο εύκολοι. Οι γυναίκες είναι δύσκολες, γιατί ασχολήθηκα και λίγο με το γυναικείο ρούχο. Είχα βάλει και στο μαγαζί μου γυναικεία ρούχα, αλλά δυσκολεύτηκα. Οι γυναίκες θέλουν πολύ περισσότερα. Ο άντρας ήταν πολύ εύκολος για μένα. Ερχόταν και με ζητούσαν. «Τζοτζάρα, ντύσε μας, κάνε μας». Εκείνη την εποχή κιόλας δεν υπήρχε Μέσο Ενημέρωσης για να ενημερωθούν. Ούτε περιοδικά ακόμα δεν είχε. Ούτε ακόμα είχαν εμφανιστεί ο Αρμάνι, ο Βερσάτζε, ο Μοσκίνο.

Η ενασχόληση με τα ρούχα πότε ξεκίνησε;

Ο Κουμεντάκης είναι από το ’76 με ’85. Και μετά έρχεται ο Μπιτζίδης, που πρέπει να άνοιξε γύρω στο ’79 και ήταν πρώτα επί της Μητροπολίτου Ιωσήφ και μετά μετακόμισε και ήρθε δίπλα σε μένα εδώ, στην Παλαιών Πατρών. Εγώ βρήκα το μαγαζί το ‘86.

Μιλάμε για το Jojo’s...

Nαι, το οποίο το άνοιξα με τον Φάνη τον Τουντζιάρη, ένα ποδοσφαιριστή του Ηρακλή, που ήταν και εξάδελφός μου και έτσι ξεκινήσαμε.

Και μετά άρχισαν και τα ταξίδια στο Μιλάνο;

Και πιο μπροστά πήγαινα.

Με τον Τζόρτζιο Αρμάνι υπάρχει και γνωριμία.

Με πάρα πολλούς, γιατί παρακολουθούσα όλες τις εκθέσεις και τα λοιπά. Γνωριστήκαμε από κοινό μας φίλο, ο οποίος ήταν το αφεντικό του CP Company και της Stone Island, τον οποίον και γνώρισα και ήταν πολύ φίλοι με τον Αρμάνι. Ήταν κολλητοί.

Πώς ήταν ο Αρμάνι;

Πολύ ευγενής. Πολύ ελκυστικός. Δεν κρατούσε καθόλου έτσι αποστάσεις να πει ότι είμαι ο Αρμάνι. Πρόσχαρος πολύ.

Κάποιος άλλος άνθρωπος της μόδας που σας έμεινε;

Και άλλοι σχεδιαστές. Για παράδειγμα ένας σχεδιαστής της Lubiam, μια εταιρία που ακόμα είναι πολύ δυνατή και την οποία την δούλευα κι εγώ πολλά χρόνια.

Και με την Αλίκη Βουγιουκλάκη υπήρξε γνωριμία.

Με τη Βουγιουκλάκη είχα τον φίλο μου τον διακοσμητή τον Δαμιανό, με τον οποίο ήμασταν κολλητοί. Και έτσι γνωριστήκαμε. Την κάλεσα και σε ένα πάρτι που είχα κάνει στο σπίτι, στο Πανόραμα. Είχαμε πολλά.

Η Θεσσαλονίκη γενικά εκείνα τα χρόνια ήταν καλύτερη ή χειρότερη;

Καλύτερη, πολύ καλύτερη. Καμία σχέση με τη σημερινή. Κοίταξε, εκείνα τα χρόνια η πόλη ήταν μία οικογένεια. Όλοι ήμασταν φίλοι. Μία παρέα ήμασταν. Τότε δεν είχαμε ούτε τα τηλέφωνα ούτε τα κινητά. «Να, πού είσαι, τι κάνεις;». Συναντιόμασταν το βράδυ στο Αχίλλειο ή στο Belair και από εκεί ξεκινούσαν όλα και φεύγαμε. Αμνησία, Άκροπολ.

Lavalbone.

Lavalbone, καλά εδώ στο κέντρο.

Και Piero. Tον Piero φαντάζομαι τον ξέρατε.

Και Piero βέβαια. Α, ο Piero. Παίζαμε και μπάλα με τον Piero. Και με τον Ραπτάκη. Είχαμε ομάδες και κοντραριζόμασταν.

Και με τον Τουντζιάρη κάνατε κάτι.

Ένα νυχτερινό μαγαζί. Την Μπρέρα. Εδώ στην Παύλου Μελά, δίπλα στο σημερινό «Έργον», τότε ήταν το Loft, αν θυμάσαι.

Ναι, το Loft. Χρόνια έντονα και…

Πολύ έντονα. Και με πολλή ζωή.

Γιατί τώρα δεν υπάρχει αυτό;

Γιατί… (σκέφτεται). Σταμάτησαν κιόλας, δεν δουλεύουνε πλέον τα μαγαζιά. Γίναμε Ευρώπη. Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή το πολύ. Παλιά ήταν από Δευτέρα και τελείωνε την άλλη Δευτέρα. Δεν υπήρχε μέρα που να μην βγαίναμε έξω. Κάθε μέρα ξενύχτια. Παρόλο που δουλεύαμε όλη τη μέρα. Το βράδυ ξενυχτούσαμε, την άλλη το πρωί πάλι δουλειά.

Ήταν μία οικογένεια τότε η Θεσσαλονίκη.

Ναι, μια οικογένεια. Έβγαινες το βράδυ και έβλεπες τον κόσμο. Όλοι οι φίλοι μία παρέα ήμασταν.

Σήμερα εξακολουθείτε να είστε ενεργός επαγγελματικά.

Εξακολουθώ να έχω το μαγαζί ακριβώς απέναντι από το παλιό μου, επί της Παλιών Πατρών Γερμανού 9. Σε ημιώροφο. Και δουλεύω με ανδρικά ρούχα όπως πάντα.

Πιο δύσκολος ή πιο εύκολος ο πελάτης σήμερα;

Εγώ κράτησα την πελατεία μου, οπότε έχω τους πελάτες μου που έρχονται και με στηρίζουν. Γιατί με ξέρουν και είμαι εντάξει με αυτό.

Σε όλα αυτά τα χρόνια αναμειχθήκατε κάποια στιγμή και με τα δημοτικά.

Ναι.

Μεγάλη ιστορία. Δεν προχώρησε. Μετανιώσατε που δεν προχώρησε;

Ναι, νομίζω πως μετάνιωσα, γιατί δεν μπόρεσα να κάνω αυτά που ήθελα εγώ ο ίδιος. Ήθελα να αλλάξω πολλά πράγματα στην πόλη, τα οποία δεν έγιναν. Και νομίζω δεν θα γίνουν και ότι θα παραμείνουν ίδια.

Πολιτική. Εκτός από τα δημοτικά, υπήρχε ποτέ στον ορίζοντα;

Όχι, όχι καθόλου. Καθόλου δεν ήθελα.

Δεν σας αρέσει;

Όχι, δεν ασχολούμαι καθόλου.

Τι βαθμό θα βάζατε στους πολιτικούς της Ελλάδας.

Μέτρια. Ούτε πέντε. Ούτε πέντε. Πολύ θα είναι και το πέντε. Ο καθένας κοιτάει να βγει στην εξουσία και πώς να βγάλει λεφτά. Δεν προσφέρει κάτι. Κοιτάνε μόνο να εκμεταλλευτούν και να κλέψουν. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα. Όλοι με αυτό ξεκινάνε. Δεν ξεκινάνε με το ότι «α, εγώ θα βγω, θα κάνω, θα προσφέρω τον κόσμο, θα κάνω σχολεία, θα κάνω νοσοκομεία».

Εντάξει, γίνονται όμως και αυτά.

Γίνονται. Ε, καλά γίνονται. Θα γίνουν φυσικά. Όταν υπάρχει αντιπολίτευση και πιέζει και κάνει, θα το κάνουνε. Αλλά βλέπεις τι γίνεται κάθε μέρα.

Το εμπορικό κομμάτι της Θεσσαλονίκης επίσης είναι δύσκολο και αναστενάζει. Πώς βλέπετε την κίνηση στο κέντρο; Είστε και ένας άνθρωπος του κέντρου: Έχει μέλλον;

Όχι, δεν έχει καθόλου μέλλον. Τίποτα. Κάθε μέρα και χειροτερεύει. Πεθαίνει το εμπόριο.

Υπάρχει σωτηρία; Βλέπετε φως στο τούνελ;

Προς το παρόν, όχι. Δεν βλέπω καθόλου σωτηρία. Δεν ξέρω αν θα αλλάξουν τα πράγματα αργότερα.

Το Μετρό βοήθησε καθόλου τη Θεσσαλονίκη;

Ναι, ναι, ναι. Πολύ σημαντικό ήταν αυτό το κομμάτι. Ό,τι γίνεται, νομίζω γίνεται για το καλό, έτσι. Παρόλο που διάφοροι αντιδρούν και κάνουνε. Αν δεν γινόταν αυτό, θα γινόταν μετά από δέκα ή είκοσι χρόνια; Βλέπεις είμαστε λίγο άνθρωποι που αντιδρούμε στα πάντα. Δεν θέλουμε το καλό. Τα μυαλά τους είναι κολλημένα.

Πάμε λίγο στα πιο προσωπικά. Δεν έχετε παντρευτεί.

Όχι.

Σύντροφος υπάρχει;

Όχι, προς το παρόν, όχι. Όχι. Κατά καιρούς είχα γίνει ερωτικός μετανάστης. Πήγα στην Αμερική. Ερωτεύτηκα, έκανα. Δεν κράτησε πολύ. Μία δεκαετία και μετά έμεινα μόνος.

Θεωρείτε ότι η Θεσσαλονίκη είναι πιο ανοιχτή στη διαφορετικότητα από ό,τι παλιά ή είναι το ίδιο;

Το ίδιο.

Κάποτε ήταν πρωτοπόρα.

Ήτανε. Σήμερα νομίζω ότι όχι. Δεν είναι καθόλου.

Το Banal υπήρχε εδώ και ήταν ένα από τα πρώτα μαγαζιά.

Α, δεν υπήρχε άλλο. Ναι, ναι, ναι, υπήρχε η κίνηση, όλα αυτά εδώ. Σήμερα δεν έχει τίποτα. Δεν υπάρχουν μαγαζιά. Αφού ανέφερες το Banal, με τον Δούκα, τον Hρακλή. Τι πρωτότυπο μαγαζί. Το top, δεν υπήρχε πουθενά. Σήμερα στην Αθήνα γίνονται κάτι τέτοια περίεργα μαγαζιά που έχουν τα show.

Με τι χαλαρώνετε; Υπάρχει κάτι;

Νομίζω με τα αθλητικά. Με το μπάσκετ.

Ηρακληδέας, σωστά;

Ηρακλής. Ο κινηματογράφος επίσημης μου αρέσει πολύ.

Κάτι ιδιαίτερο; Ένας σκηνοθέτης ή μία ταινία που είδατε τώρα τελευταία;

Όχι, τελευταία έχω να δω καιρό ταινία, γιατί και λόγω καταστάσεων δεν έτυχε. Πηγαίνουμε σινεμά μαζί με τον Γιάννη τον Μουρούζη και είμαστε και λίγο κουλτουριάρες. Και οι ταινίες που βλέπουμε είναι πολύ περίεργες. Αλλά έχω καιρό να πάω σινεμά.

Ταινία αγαπημένη ποια είναι; Ποια σας άρεσε; Ποια σας έχει μείνει;

Πολλές. Το «Παρίσι Τέξας» θα έλεγα. Τη θυμάσαι;

Φυσικά.

Επίσης «Τα παράσιτα».

Του Κορεάτη, έτσι.

Ναι. Φοβερή ταινία. Είχε τα πάντα. Από κωμωδία, από θρίλερ. Εγώ στο τέλος το φοβήθηκα που γύρισε με την υπηρέτρια που είχε κρυμμένο τον αδερφό της στο υπόγειο. Λέω τι γίνεται;

Μουσικά ποιες είναι οι προτιμήσεις;

Ξένη μουσική. Πάρα πολύ.

Τι ακούτε;

Πολύ house τελευταία.

Αγαπημένο συγκρότημα υπάρχει;

Ε, εντάξει. Εμείς μεγαλώσαμε με Beatles, με Rolling Stones, επίσης ο Bruce Springsteen μου αρέσει πάρα πολύ και τον ακούω.

Αγαπημένο τραγούδι υπάρχει; Κάποιο που σας αρέσει και που να είναι και λίγο προσωπικό;

Του Ray Charles το «Georgia on my mind».

Για το τέλος η ερώτηση με το μαγικό ραβδί: Αν το είχατε τι θα αλλάζατε στη Θεσσαλονίκη που δεν αλλάζει καθόλου εύκολα;

Το πρώτο πράγμα που θα άλλαζα θα ήταν τον κόσμο. Και μετά η αισθητική, που δεν υπάρχει σε αυτήν πόλη. Αυτά είναι δύο βασικά πράματα θα άλλαζα.