Πρωινός καφές με τον Κυριάκο Ποζρικίδη (βίντεο)

Εκθεσιακός ο σημερινός «πρωινός καφές». Έχοντας ως καλεσμένο τον «Mr Έκθεση» Κυριάκο Ποζρικίδη. Το 1983 ως φοιτητής εργάστηκε για πρώτη φορά στη ΔΕΘ στρώνοντας μοκέτες, από το 2013 μέχρι το 2026 ήταν διευθύνων σύμβουλος του εκθεσιακού φορέα. 43 χρόνια Έκθεση.

Σήμερα λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η 90^η διοργάνωση τα είπαμε στο καφέ της Έκθεσης και όταν το ρωτήσαμε για το πώς αισθάνεται η απάντηση έρχεται αυτόματα.

«Την Έκθεση την αισθάνομαι, όπως την αισθάνεται κάθε Θεσσαλονικιός. Γεννηθήκαμε με την Έκθεση και νομίζω ότι θα φύγουμε από αυτή τη ζωή με την Έκθεση. Δηλαδή, είναι βασικό συστατικό, είναι μέλος του DNA της πόλης», τονίζει. Στον πρωινό καφέ συζητήσαμε για τις παλιές αναμνήσεις από την Έκθεση, τους εμβληματικούς πρωταγωνιστές της, τις τάσεις στο εκθεσιακό μάρκετινγκ αλλά και τις αδυναμίες του που είναι ο ΠΑΟΚ και τα βιβλία.

Πρωινός καφές στη ζωή υπάρχει;

Πάντα. Χωρίς καφέ δε γίνεται. Ο καφές είναι που σε ξυπνάει.

Τι είδους προτιμάτε;

Όλων των ειδών. Όπως όλος ο κόσμος, το χειμώνα ζεστό, το καλοκαίρι κρύο.

Την περίοδο που παλιά ήσασταν στην Έκθεση ήταν διαφορετική η προτίμηση στον καφέ;

Όχι. Ο καφές είναι πάντα. Από τα φοιτητικά χρόνια ο καφές είναι βασικό συστατικό της ύπαρξης.

Πώς αισθάνεστε τώρα, μετά από πάρα πολλά χρόνια, που δεν έχετε το βάρος των εγκαινίων της Έκθεσης;

Σίγουρα δεν έχω εκείνο το άγχος, δεν έχω εκείνη την πίεση, αλλά την Έκθεση την αισθάνομαι, όπως την αισθάνεται κάθε Θεσσαλονικιός. Δηλαδή, γεννηθήκαμε με την Έκθεση και νομίζω ότι θα φύγουμε από αυτή τη ζωή με την Έκθεση. Δηλαδή, είναι βασικό συστατικό, είναι μέλος του DNA της πόλης. Και μάλιστα είναι και πολύ σημαντικό στοιχείο του DNA της πόλης. Με το οποίο πολλές φορές θυμώνουμε μαζί του, πολλές φορές διασκεδάζουμε μαζί του. Αλλά, ξέρετε, είναι σαν μια σχέση. Άλλες φορές τσατίζεσαι, άλλες φορές αγαπάς πιο πολύ. Έτσι είναι και η Έκθεση και νομίζω ότι είναι έτσι και η σχέση του Σαλονικιού με την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης από την ίδρυσή της. Γιατί στην πρώτη Έκθεση ο κόσμος δεν έμπαινε στον χώρο. Και ο Νικόλαος Γερμανός βγήκε και είπε: «Μα ανοίξτε τις πόρτες. Άμα δεν μπει ο κόσμος μέσα να την γνωρίσει και να την αγαπήσει, πώς θα την επισκεφτεί;».

Γιατί δεν έμπαινε;

Δεν έμπαινε γιατί φοβόταν. Ήταν κάτι καινούργιο. Ξέρετε, στη Θεσσαλονίκη λίγο φοβόμαστε την αλλαγή, την καινοτομία, το καινούργιο Έχουμε μεγάλη αντίσταση με τις αλλαγές. Πιθανώς μεγαλύτερη από ό,τι άλλες περιοχές της Ελλάδας ή της Ευρώπης. Οπότε ο Γερμανός λέει: «Ανοίξτε να την γνωρίσουν. Πώς θα την αγαπήσουν άμα δεν την γνωρίσουν;» Και εμείς πρέπει να γνωρίσουμε για να αγαπήσουμε.

Που γεννηθήκατε;

Στη Θεσσαλονίκη.

Σε ποια περιοχή;

Στο κέντρο. Στο γνωστό μαιευτήριο «Μητέρα», όπου γεννούσαν οι περισσότεροι Έλληνες.

Κέντρο όταν λέμε;

Εννοούμε Αρχαία Αγορά.

Πρώτη ανάμνηση από τη Θεσσαλονίκη ποια είναι; Αυτή που σας έρχεται στο μυαλό;

Τώρα εσείς έχετε κι ένα κοινό πιο νεανικό, αλλά εγώ θυμάμαι από τον μπαλκόνι μας που βλέπουμε το Βουλγαρικό. Έτσι λεγότανε το Βουλγαρικό. Κι εκεί παίζαμε.

Τι ήτανε το Βουλγαρικό;

Στη γωνία της σημερινής οδού Ιασωνίδου, με Ολύμπου και Αγίου Δημητρίου. Εκείνο το οικόπεδο. Γιατί παλιά εκεί ήταν ο Βουλγαρικός στρατός. Εκεί παίζαμε μικρά. Απέναντι από το θερινό κινηματογράφο Άλεξ, που το βράδυ ακούγαμε μάλιστα και τους κινηματογράφους και τα λοιπά. Ανεβαίνουμε σε κανένα μπαλκόνι και βλέπαμε μέσα από τα μπαλκόνια. Πολλές αναμνήσεις.

Μαθητής;

Πήγα στο 36^ο δημοτικό και μετά στο 2ο γυμνάσιο. Στην οδό Ικτίνου. Και εγώ και τα αδέρφια μου.

Θρυλικό.

Στο θρυλικό εγώ και όλη η οικογένεια.

Υπήρξατε καλός μαθητής γενικά;

Νομίζω ναι. Καλός ήμουν.

Και τι θέλατε να γίνετε μικρός;

Έμπορος ήθελα να γίνω.

Από τον μπαμπά;

Έμπορος ο μπαμπάς.

Τι έκανε;

Ο μπαμπάς έκανε πολλά. Από κατασκευές, οικοδομές, εργολάβοι τότε ξέρετε. Μέχρι εμπορικές επιχειρήσεις και τα λοιπά. Επαγγελματίας ήταν. Έμπορος ήταν.

Και θέλατε να πάτε προς τα εκεί. Αλλά οικονομικά σπουδάσατε τελικά. Γιατί;

Γιατί ταίριαζε πιο πολύ προς το εμπόριο. Χωρίς να το έχω επιλέξει. Αλλά ξαφνικά μπήκε και η Έκθεση στη ζωή. Δηλαδή όσο ήμουνα φοιτητής.

Από τότε ξεκινήσατε στην Έκθεση;

Ε, βέβαια. Η πρώτη Έκθεση που δούλεψα ήταν το 1983. Ήταν η κλαδική έκθεση Furnidec.

Έκθεση επίπλου.

Τότε από το 1983 σα φοιτητής. Ερχόμουν και μια ήμουν με τα συνεργεία που στρώναμε μοκέτες, μια έκανα τον φύλακα και μια έκανα ανάλογα με τις ανάγκες που υπήρχαν.

Και μετά κάνατε μεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων. Θέλατε κάπως να τα παντρέψετε όλα αυτά;

Ναι. Οικονομικό στο Αριστοτέλειο το πρώτο πτυχίο και μετά μεταπτυχιακό που έφυγα στην Αγγλία.

ΟΝΕ τότε λέγανε τη σχολή.

ΝΟΕ. Νομικές και Οικονομικές Επιστήμες.

Και μετά πήγατε στην Ουαλία.

Και μετά πήγα εκεί για μεταπτυχιακό, International Master.

Πώς ήταν στην Ουαλία;

Διαφορετικά. Σε σχέση με τα ελληνικά πανεπιστήμια διαφορετικά. Ήταν πιο απαιτητικά, έπρεπε να είσαι πιο συνεπής. Δεν υπήρχαν περιθώρια ελευθεριότητας στο κάμπους, όπως υπήρχαν εδώ.

Πιο πολύ ήταν το εκπαιδευτικό.

Ναι, εστίαζαν στο εκπαιδευτικό. Και ξέρετε τότε δεν ήταν η χρήση της τεχνολογίας τόσο ευρεία όσο σήμερα. Δηλαδή, έπρεπε να φας πάρα πολλές ώρες στις βιβλιοθήκες. Να βρεις paper για να κάνεις τις εργασίες.

Η εργασιακή σχέση με την Έκθεση ξεκίνησε το 1983, δηλαδή.

Ναι, διακοπτόταν βέβαια για σπουδές, διδακτορικά, για όλα αυτά. Και για εκείνο το κομμάτι όταν διεκδικούσαμε την ΕΧPO, όπου ανήκαμε σε έναν φορέα που ήταν ουσιαστικά του υπουργείου Μακεδονίας Θράκης και του υπουργείου Εξωτερικών.

Οι πιο εμβληματικοί άνθρωποι που έχετε γνωρίσει όλα αυτά τα χρόνια στην Έκθεση ποιοι ήταν;

Κοιτάξτε, υπάρχουν πάρα πολύ άνθρωποι εμβληματικοί, άλλους γνώρισα, άλλους όχι. Ναι, εμβληματικό θεωρώ τον Νικόλαο Γερμανό, ο οποίος ήταν οραματιστής, γιατί ξεκίνησε από το 1925. Κυνηγούσε να ξεκινήσει την Έκθεση, αλλά κατάφερε τον Οκτώβρη του 1926 να την υλοποιήσει, γιατί το 1925 πήρε άδεια για τη διοργάνωση της Έκθεσης. Λοιπόν, από τον Νικόλαο Γερμανό, που ήταν ένας οραματιστής, γιατί μέσα από την προσφυγιά που είχε έρθει το 1922, μέσα από μετά την πυρκαγιά του 1917, το 1912 την απελευθέρωση, ξεκίνησε η Έκθεση. Τι ήταν η Θεσσαλονίκη; Ήταν under construction εντελώς. Και ψυχολογικά και στις υποδομές της. Κατάφερε και έκανε αυτό που ζει μέχρι σήμερα. Ο Βελλίδης, επίσης, ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος την ανέβασε την Έκθεση. Ήταν και πριν και μετά την επταετία.

Τον προλάβατε;

Ναι. Τον πρόλαβα για λίγο, αλλά εκτός Έκθεσης ενώ ήμουν μικρός. Ο Αλέξανδρος Μπακατσέλος, ο Αντώνης ο Κούρτης, επίσης μια μεγάλη προσωπικότητα της Έκθεσης, ο Δημήτρης Μπακατσέλος. Τους έζησα, αλλά ήταν και αυτοί που δε τους συνάντησα και τους γνώρισα μέσα από την ιστορία της Έκθεσης.

Την οποία την ψάξατε και μόνος σας. Από το 2013 έως το 2016 ήταν διευθύνων σύμβουλος.

Σωστό.

Ποιο δύσκολη στιγμή;

Είχε πολλές δύσκολες στιγμές. Να ξεχωρίσω δύο. Η μία ήτανε τα Capital Control. Αν θυμάστε, ήτανε καλοκαίρι, ήταν λίγο πριν τη διοργάνωση της Έκθεσης και μάλιστα θέλαμε να κάνουμε και ένα δώρο στην πόλη. Θέλαμε να φέρουμε τις Mαγεμένες, τα αντίγραφά τους, που το είχε προσπαθήσει ο αείμνηστος δήμαρχος Γιάννης Μπουτάρης, αλλά στο τέλος δεν τα είχε καταφέρει, να τα φέρουμε από το Λούβρο.

Αυτά τα είχαμε παραγγείλει, το είχαμε σχεδιάσει, είχαμε ετοιμάσει και ένα περίπτερο για να τα δει ο κόσμος. Και ξαφνικά γίνονται τα capital control και εκτός από τα πενηντάρικα στις τράπεζες, είχαμε και το όχι εμβάσματα στο εξωτερικό. Και εμείς έπρεπε να πληρώσουμε τον Λούβρο. Και ο Λούβρος δεν τα έδινε. Και έγινε μια απίστευτη ιστορία και διαδικασία με τη Λούκα Κατσέλη τότε και τον Δημήτρη τον Μάρδα και τελικά έφυγε το έμβασμα, πληρώσαμε το Λούβρο και μετά άντε να βρεις μεταφορική. Και θέλανε προκαταβολή τα χρήματα, γιατί κανένας δεν εμπιστευόταν ότι θα πάρει τα χρήματα. Άντε να βρεις ειδικό φορτηγατζί, που να κουβαλάει έργα τέχνης. Εν πάσει περιπτώσει όλα καλά ήρθανε. Τα είδε ο κόσμος και τώρα βρίσκονται στον προαύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου.

Η άλλη δύσκολη στιγμή;

Ο covid. Όταν ξαφνικά βγαίνει στην τηλεόραση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και λέει: συναθροίσεις κοινού, όχι μόνο για την Έκθεση, απαγορεύονται. Ούτε γήπεδο, ούτε έκθεση, ούτε συναυλία, ούτε τίποτα. Τέρμα. Δηλαδή, σου τραβάνε την πρίζα. Ναι, επιζήσαμε. Γιατί αντιλαμβάνεστε ότι υπήρχαν μηδέν έσοδα. Μηδέν έσοδα με έξοδα. Όμως κάναμε μια κοινωνική στρατηγική, είχαμε το μεγαλύτερο εμβολιαστικό κέντρο, είχαμε στεγαστήριο των αστέγων, έδιναν αίμα εδώ για τα νοσοκομεία γιατί απαγορεύονταν, αν θυμάστε, στα νοσοκομεία να δίνει κανείς αίμα για λόγους προστασίας. Γίνανε πάρα πολλά πράγματα και εμείς δουλειά είχαμε. Λεφτά δε βγάζαμε.

Πιο ευχάριστη στιγμή;

Ευχάριστη ήταν πάντοτε η επιτυχία της κάθε Έκθεσης.

Ποια είναι η στιγμή αυτή; Η αρχή ή το τέλος;

Δεν ξέρω.Θα μου πείτε εσείς. Γιατί έχετε κάνει πολλές εκπομπές. Ποια είναι η πιο χαρούμενη στιγμή; Όταν ξεκινάς την εκπομπή ή όταν την τελειώνεις; Η έκθεση είναι τηλεοπτική εκπομπή και μάλιστα live. Όχι βιντεοσκοπημένη. Γιατί λέει ξεκινάει το Σάββατο. Δεν έχει «ξέρετε κάτι έγινε στην αποθήκη και θα σας στείλουμε το εμπόρευμα τη Δευτέρα. Το Σάββατο θα ξεκινήσει». Δηλαδή, πρέπει να είσαι έτοιμος έτσι κι αλλιώς. Είναι σαν να είσαι live. Άρα, νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε τι εννοώ.

Το πιο κουφό περιστατικό;

(Σκέφτεται). Κουφά πάρα πολλά. Πάρα πολλά κουφά περιστατικά. Είχε έρθει κάποιος, ο οποίος έλεγε ότι είναι ο βασιλιάς. Δηλαδή, διάφορα πράγματα.

Είστε και μέλος Διοικητικών Συμβουλίων και εκτός Ελλάδας που έχουν σχέση με την έκθεση. Ξέρετε την αγορά. Ποια είναι η τάση γενικά στις εκθέσεις για να πάμε και λίγο στο πιο γενικό;

Η τάση στις εκθέσεις είναι ανοδική. Μετά το covid, ακόμη δεν έχει φτάσει στα επίπεδα προ-covid, αλλά μετά το COVID…

…Παγκοσμίως μιλάμε;

Ναι. Παίρνει μια εκδίκηση ο κόσμος, ο επιχειρηματικός, αλλά και ο συνεδριακός, θέλει να ξανασυναντηθεί. Η φυσική αλληλεπίδραση είναι διαφορετικά. Είναι άλλο να ψωνίζεις ένα τόρνο από photoshop και άλλο να δοκιμάζει ο μάστορας τον τόρνο και τα χιλιοστά στην Έκθεση. Άλλο να βλέπεις μια φέτα στο photoshop και στο e-shop και άλλο να τη δοκιμάζεις, να την μυρίζεις. Άρα, λοιπόν, πρώτον υπάρχει αυτή η τάση επιστροφής στην αλληλεπίδραση που είναι και oι εκθέσεις. Γιατί οι εκθέσεις πλέον δεν είναι μόνο οικονομική δραστηριότητα, είναι και κοινωνική δραστηριότητα. Ανθρωπιστική γιατί φέρνει τους ανθρώπους κοντά, ειδικά τώρα που η τεχνολογία φεύγει με χίλια μπροστά. Αυτό είναι το ένα κομμάτι.

Το δεύτερο κομμάτι;

Είναι ότι οι εκθέσεις γίνονται πιο έξυπνες. Δηλαδή, μικρότερα εκθεσιακά, οι εταιρείες παίρνουν μικρότερο χώρο, αλλά επειδή η τεχνολογία βοηθάει πάρα πολύ στο να επικοινωνούν σωστά τα προϊόντα τους ή το μήνυμά τους, βλέπουμε ότι εκείνοι οι τεράστιοι χώροι των χιλίων τετραγωνικών μιας εταιρείας δεν υπάρχουν πια. Με εκατό τετραγωνικά μπορεί να δείξει κανείς πάρα πολλά πράγματα. Το τρίτο είναι ότι η Ευρώπη παρότι κρατά τα σκήπτρα, βλέπουμε και τις αναδυόμενες αγορές. Βλέπουμε ότι η αγορά στη Λατινική Αμερική ανεβαίνει. Βλέπουμε εκθεσιακές αγορές, όπως η Ινδονησία, θα περιμέναμε η Ινδία, η οποία βεβαίως ανεβαίνει, αλλά αυτό το περιμένουμε. Η Κίνα, η οποία κάνει τεράστια εκθεσιακά. Και αυτό το περιμέναμε γιατί είναι μεγάλες οικονομικές δυνάμεις.

Η Ινδονησία όμως;

Ινδονησία και Βραζιλία.

Μεγάλες οικονομίες.

Και με πολύ κόσμο. Πληθυσμιακά είναι πολύ μεγάλες χώρες. Και βεβαίως έχουν κάποια παραγωγική βάση. Μπορεί να μην είναι βιομηχανική, μπορεί να μην είναι Γερμανίες, αλλά έχουν μια παραγωγική βάση σημαντική.

Φεύγουν, δηλαδή, τα σκήπτρα από την Ευρώπη;

Όχι, παραμένουν. Αλλά η Ευρώπη δεν έχει άλλα περιθώρια ανάπτυξης. Έχει φτάσει στα όρια της. Η αύξηση θα είναι μονοψήφια και μάλιστα μικρή μονοψήφια συγκριτικά με άλλες περιοχές του κόσμου. Γιατί τα εκθεσιακά κέντρα και τα εκθεσιακά γεγονότα είναι πια δεδομένα. Η συμπληρωματική υποδομή που είναι απαραίτητη, όπως ξενοδοχεία, προσβάσεις αεροδρόμια, κτλ., είναι συγκεκριμένη. Άρα, λοιπόν αυτά μπορεί να δεχτεί και αυτά μπορεί να αντέξει. Εδώ φτάσαμε στη Γερμανία, να γίνεται έκθεση στην Κολονία και εμείς να πηγαίνουμε να μένουμε στον Ντίσελντορφ, όπως συμβαίνει στην Anuga την έκθεση τροφίμων. Ο κόσμος μένει στον Ντίσελντορφ. Πού να βρει στην Κολονία; Που να βρει γύρω γύρω; Εκεί όμως υπάρχουν δυνατότητες. Και βεβαίως νομίζω ότι μετά από μία δεκαετία έρχεται δυνατά και η Αφρική.

Κάτι που ζηλέψατε όλα αυτά τα χρόνια; Μια έκθεση που είπατε ουάου;

Έχω ζηλέψει πάρα πολλά. Όταν είσαι σε υποδομές, τις οποίες τις αγαπάς όπως το σπίτι σου, αλλά έχουν κτιστεί με το σχέδιο Μάρσαλ και πας και βλέπεις κάτι βιοκλιματικά, που είναι φιλικά στο περιβάλλον είναι φιλικά στον επισκέπτη, που δεν βγαίνεις έξω και βρέχεσαι για να μπεις στο επόμενο περίπτερο, που το ασανσέρ δουλεύει έτσι όπως πρέπει να δουλεύει και δεν είναι από το 1970, ζηλεύεις πάρα πολλά πράγματα. Και ξέρετε, δεν έχουμε έλλειμμα στην οργάνωση ή στην τεχνογνωσία. Το μεγάλο μας έλλειμμα είναι στην υποδομή.

Έχετε διδάξει και στο πανεπιστήμιο και έχετε γράψει και πολλά βιβλία για το εκθεσιακό μάρκετινγκ. Πού θεωρείτε ότι είμαστε μπροστά και πού είμαστε πίσω ως χώρα;

Καταρχήν, κάτι το οποίο πολύ πιθανόν κάποιος θα το θεωρήσει μειονέκτημα, εγώ το θεωρώ πλεονέκτημα.

Ποιο είναι αυτό;

Είμαστε πολύ ευέλικτοι. Αν βάλεις έναν Κεντροευρωπαίο να βγει από το κουτί, δε θα μπορέσει. Ειδικά στη δικιά μας τη βιομηχανία, πρέπει να είμαστε ευέλικτοι. Πρέπει να είμαστε ευέλικτοι, γιατί ανακύπτουν πολλά απροσδόκητα πράγματα. Δηλαδή, πάντα το απροσδόκητο είναι μέσα στη ροή ενός εκθεσιακού γεγονότος. Από το να πέσει το ρεύμα μέχρι να σκοντάψει κάποιος και να πέσει ή οτιδήποτε άλλο ή να κοπεί το μικρόφωνο του πρωθυπουργού, που θα το έχεις προβλέψει, αλλά κάτι πρέπει να κάνεις. Λοιπόν, νομίζω ότι αυτή η ευελιξία μας και η ευρηματικότητά μας είναι στα συν

Στα πλην;

Νομίζω ότι έχουμε ένα έλλειμμα στο μακροχρόνιο προγραμματισμό. Και νομίζω ότι αυτό το έλλειμμα δεν το έχουμε μόνο εμείς στις εκθέσεις, το έχει όλη η χώρα.

Ποια τιμώμενη χώρα σας έχει μείνει όλα αυτά τα χρόνια;

Όλες ήταν εντυπωσιακές, αλλά θα πρέπει να ξεχωρίσω σε σχέση με το χαρακτήρα που είχαν. Νομίζω ότι πολύ επιτυχημένη ήταν οι ΗΠΑ. Γιατί μην ξεχνάμε, δεν λέμε ότι το έκανε η Έκθεση, αλλά έδωσαν μια πλατφόρμα αμέσως μετά τη διοργάνωση. Είχε έρθει ο κύριος Ρος τότε, ο περίφημος υπουργός του Τραμπ, που έβαλε στη συνέχεια τους δασμούς στην Κίνα. Έγιναν επενδύσεις, όπως της Pfizer, δηλαδή λειτούργησε για την πόλη και τις επενδύσεις. Eίχε ένα follow-up απίστευτο, το οποίο δεν το χρεώνεις στην Έκθεση, αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι η ΔΕΘ βοήθησε σε όλο αυτό. H Κίνα ήταν επίσης μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επίσης, γιατί ήταν η πρώτη αραβική χώρα η οποία ήταν τιμώμενη και νομίζω ότι και η Ιαπωνία θα είναι φέτος πολύ ενδιαφέρουσα φέτος.

Η ανάπλαση της ΔΕΘ πέρασε από μύρια κύματα. Πώς την βλέπετε τώρα;

Απαραίτητη και αναγκαία.

Ποιο είναι το κρίσιμο σημείο για το μέλλον; Θα τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα; Πώς το βλέπετε εσείς;

Ελπίζω πως θα τηρηθούν. Γιατί διαφορετικά ενέχει κίνδυνος ανταγωνισμού. Αν βγάλουμε την εκθεσιακή αγορά της Τουρκίας, που είναι και μια χώρα από μόνη της πολύ μεγάλη με 80 εκατομμύρια τώρα, τι ενδοχώρα έχουμε εμείς; Τα Βαλκάνια. Αυτή τη στιγμή από τις χώρες που συνορεύουν μαζί μας δεν έχουμε σοβαρό ανταγωνισμό σχετικά με τα εκθεσιακά κέντρα. Ελάτε όμως που το χρόνο έχει το Βελιγράδι την παγκόσμια Έκθεση EXPO και θα έχει νέες υποδομές. Το Βελιγράδι είναι ανταγωνιστικό, όσο η Αθήνα είναι το Βελιγράδι σε χιλιομετρική απόσταση.

Άρα, χρειαζόμαστε και εμείς ταχύτητα;

Ναι, χρειαζόμαστε.

Τι κάνει σήμερα και μετά τη ΔΕΘ ο Κυριάκος Ποζρικίδης επαγγελματικά;

Προσπαθώ με την εμπειρία και την τεχνογνωσία, την οποία έχω αποκτήσει και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, να υποστηρίζω φορείς ή εταιρείες και βεβαίως έχω και την τιμητική θέση να είμαι πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου στην Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης.

Πως ήταν οι πρώτες ημέρες;

Δεν κατάλαβα τη διαφορά, αλλά και εκεί είναι ένα venue. Μια υποδομή.

Πήγατε από το Κέντρο στα Δυτικά.

Παρότι όπως έχω πει πολλές φορές ήμουν υπέρ της ανάπλασης της Έκθεσης στο κέντρο και όχι στα δυτικά, βλέπω ότι και η δυτική αναβάθμιση της πόλης είναι απαραίτητη.

Γίνεται όμως.

Θεωρώ πως ναι, αλλά πρέπει να γίνει ακόμη πιο εντατικά. Δηλαδή, χάρηκα πάρα πολύ με την ανακοίνωση για την επέκταση του μετρό στα δυτικά. Θα με πεις εκθεσά και όλα αυτά, αλλά χάρηκα πολύ που ανακοινώθηκε ότι πάει δυτικά το μετρό. Αν μου λέγανε «επέλεξε να πάει αεροδρόμιο ή δυτικά» θα έλεγα δυτικά. Παρότι το αεροδρόμιο βολεύει πιο πολύ τη δουλειά μας, βολεύει πιο πολύ το κέντρο, βολεύει πιο πολύ γενικά. Ναι, δυτικά. Εκεί λοιπόν είναι ένα venue, το οποίο έχει πέντε περίπτερα, τέσσερα με λαχανικά και ένα με κρέατα. Και τι έχει εκεί μέσα; Πωλητές, εκθέτες. Έχει εβδομήντα το κάθε περίπτερο, που εκεί λέγονται πυρήνες. Άρα, σε επίπεδο υποδομών και έτσι το αντιμετώπισα και εγώ. «ωπ, εδώ κάτι γίνεται, απλώς η Έκθεση είναι μόνιμη, είναι κάθε μέρα». Εκεί βέβαια είναι ένα πολύ μεγάλο κέντρο logistics με πολύ μεγάλη προοπτική, την οποία θα πρέπει να αξιοποιήσουμε και αυτό έχω στο μυαλό μου.

Το στοίχημα ποιο είναι, δηλαδή;

Νομίζω ότι είναι δύο τα στοιχήματα. Πρώτον η αναβάθμιση των υποδομών και δε μιλάω για αναπλάσεις, αλλά για αναβάθμιση υποδομών. Και το δεύτερο είναι η εξωστρέφεια, γιατί πρέπει να πούμε ότι περίπου το 40 με 45% του τζίρου που κάνει η Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης είναι τζίρος που προέρχεται από τα Βαλκάνια. Είναι πολύ μεγάλο το ποσοστό, εξυπηρετεί την αγορά της Αλβανίας, της Βουλγαρίας, ακόμα και της Ρουμανίας.

Άρα, αυτό είναι ένα στοίχημα μεγάλο.

Ε, βέβαια τώρα, γιατί ουσιαστικά αυτό που λέμε στην πράξη είναι ότι η ενδοχώρα μας είναι εκεί και πρέπει να αυξήσουμε τη διείσδυση των προϊόντων μας. Αυτό στην πράξη γίνεται και μπορούμε να το μεγαλώσουμε κιόλας.

Πάμε λίγο σε προσωπικά. Παντρεμένος. Πόσα χρόνια;

Πολλά (χαμογελάει).

Παιδιά;

Ένα κορίτσι.

Τι κάνει;

Είναι developer AI. Τι άλλο να κάνει. Αλγορίθμους κάνει.

Εσείς με τι χαλαρώνετε;

Πάω στο γήπεδο.

Τούμπα;

Τούμπα. Πού άλλο να πας; Πού άλλο να πας;

Κάτι άλλο που σας χαλαρώνει εκτός από το γήπεδο; Κάτι που κάνετε ευχάριστα.

Γράφω κανένα paper, για να είμαι κοντά και στην επιστήμη και για να είμαι κοντά και στην νεολαία.

Ένα βιβλίο που έχετε διαβάσει τελευταία και σας άρεσε ή ένα βιβλίο που το θεωρείτε σημαντικό για την δική σας εξέλιξη;

Διαβάζω πολλά βιβλία. Δεν κάνω τον βιβλιολάτρη, αλλά διαβάζω αρκετά βιβλία. Αν τα βλέπεις λίγο με μια άλλη οπτική και δεν ταυτίζεσαι με τον συγγραφέα. Γιατί ξέρετε υπάρχουν και αντικρουόμενα. Μ' αρέσουν τα ιστορικά, μ' αρέσουν τα φιλοσοφικά, διαβάζω από Αριστοτέλη μέχρι Χαράρι.

Μότο το ζωής υπάρχει;

Να είμαστε καλά. Τελικά όταν φτάνεις και σε μια ηλικία λες την υγεία μας να έχουμε και πρώτα ο Θεός.

Για το τέλος η ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχατε τι θα αλλάζατε στη Θεσσαλονίκη που δεν αλλάζει εύκολα;

Θα ήθελα να είχα πολλά μαγικά ραβδιά, αλλά αν μου δίνετε μόνο ένα, θα έλεγα τη νοοτροπία και τον τρόπο συνεργασίας -και τα βάζω όλα μαζί- των Θεσσαλονικέων. Όχι μόνο αυτών που καθορίζουν ή εκπροσωπούν θεσμικούς ή άλλους φορείς, αλλά ακόμα και των πολιτών της Θεσσαλονίκης, δηλαδή των συμπολιτών μου. Νομίζω ότι αν αυτή η νοοτροπία αλλάξει και όλοι μαζί διεκδικούμε, σεβόμαστε και κινούμαστε τόσο σε οικονομικό όσο σε πολιτικό και σε κοινωνικό επίπεδο έτσι όπως θα έπρεπε, η Θεσσαλονίκη και το κοινωνικό της σύνολο θα είχε να κερδίσει πάρα πολλά, γιατί μια πόλη δεν είναι μία σκέτη πόλη, ουσιαστικά είναι οι άνθρωποί της.

www.youtube.com