Πρωινός καφές με τον Γιάννη Παπαγεωργίου (βίντεο)

Τρία χρόνια συμπληρώνει σύντομα ο συντονιστής στο πρωθυπουργικό γραφείο της Θεσσαλονίκης, ο σημερινός καλεσμένος του «πρωινού καφέ». «Ήταν κάτι ξαφνικό, αλλά με έκανε να χαρώ πάρα πολύ», λέει ο Γιάννης Παπαγεωργίου. Και σήμερα, κάνοντας τον απολογισμό τονίζει ότι «είναι πραγματικά αξιομνημόνευτο πόσα θέματα και πόσα αιτήματα είχαν οι δήμοι και πώς αυτά έχουν αρχίσει και προγραμματίζονται, αλλά και υλοποιούνται σε κάθε τομέα».

Στην κουβέντα μας θυμήθηκε τα παιδικά του χρόνια στη Νεάπολη, όπου γεννήθηκε, το μπάσκετ στην ομάδα του Μαντουλίδη, αλλά και την αλλαγή νοοτροπίας που βλέπει να έχει πια η πόλη. «Ξέρετε τι με ρωτάνε πολλοί; Το Μετρό της Καλαμαριάς πότε θα ολοκληρωθεί; Είναι μία ερώτηση που δείχνει αλλαγή. Παλιότερα ξέρετε τι θα ρωτούσαμε; Θα ολοκληρωθεί ποτέ;».

Πρωινός καφές υπάρχει;

Πρωινός καφές υπάρχει, καθημερινά και πολύ πρωινή ώρα. Σηκώνομαι κάθε μέρα γύρω στις 6 και κάτι και το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να πατήσω το κουμπί για καφέ.

Τι καφές είναι;

Πάντα ξεκινάμε με γαλλικό.

Στο γραφείο, μετά; Προσφέρεται καφές;

Στο γραφείο μετά είναι ο δεύτερος καφές. Πάντα, χειμώνα, καλοκαίρι, φρέντο εσπρέσο. Σκέτο.

Υπάρχει και η διαδικασία του «πρωινού καφέ»; Με την έννοια της συζήτησης για το τι θα κάνουμε όλη την ημέρα;

Υπάρχει η οργάνωση πρωί-πρωί, να δούμε τι έχει να γίνει την επόμενη μέρα, τι θέλουμε να κάνουμε τις επόμενες ημέρες και να υπάρχει αυτός ο προγραμματισμός καθημερινά, γιατί χωρίς προγραμματισμό δεν γίνεται τίποτα.

Είστε γεννημένος στη Νεάπολη, σωστά;

Γεννημένος στη Νεάπολη, ναι. Σχολείο πήγα εκεί.

Η οικογένεια πώς ήταν; Το κλίμα; Τι θυμάστε;

Έφυγα πολύ μεγάλος από τη Νεάπολη. Ο πατέρας μας ήταν αστυνομικός. Ήταν στην Ασφάλεια στη Νεάπολη για πάρα πολλά χρόνια. Από το 1980 μέχρι και το 2007.

Και η μητέρα;

Η μητέρα, ιδιωτική υπάλληλος. Άρα, έζησα παιδικά χρόνια ωραία, ελεύθερα. Αλλά θα κάνω εδώ μία παρένθεση. Τα προηγούμενα χρόνια, πριν τη Νεάπολη, ήμουν στη Χαλάστρα, στο χωριό μου. Δευτέρα με Παρασκευή στο χωριό, όσο ήμουν νέος. Και μετά τα Σαββατοκύριακα με έπαιρναν οι γονείς, καθώς δούλευαν και είχαν και δύο υποχρεώσεις και δεν είχαν τι να κάνουν, οπότε βοηθούσε η γιαγιά. Η γιαγιά δεν μπορούσε να έρθει στη Θεσσαλονίκη, άρα πήγαινα εγώ στο χωριό.

Αδέρφια;

Τα αδέρφια ήρθαν πολύ μετά στη ζωή μας. Τα περνάω 11 χρόνια. Είναι δίδυμα, αγοράκια.

Αν σας ζητούσα μία παιδική ανάμνηση από όλα αυτά, ποια θα ερχόταν στο μυαλό;

Μετά το σχολείο να παίζω συνέχεια μπάσκετ. Είμαι τρελαμένος με αυτό το πράγμα. Οι περισσότεροι παίζανε ποδόσφαιρο, άρα αναγκαζόμουν να παίξω και ποδόσφαιρο στο σχολείο και μετά να ψάχνω να βρω παρέα για να παίξουμε μπάσκετ. Γι’ αυτό και ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα σε ομάδα της Νεάπολης, στο PK Neapolis. Από 6 χρονών.

Γιατί μπάσκετ; Λόγω ύψους;

Όχι, καθόλου. Εμένα μου άρεζε πάντα το ποδόσφαιρο. Απλά το μπάσκετ μου άρεζε γιατί ήταν ένα πάρα πολύ γρήγορο το άθλημα. Έπρεπε να παίρνεις αποφάσεις κατευθείαν, ανά δευτερόλεπτο, ανά λεπτό και αυτό μου άρεζε. Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με το μπάσκετ.

Τι θέση παίζατε;

Playmaker. Playmaker και στη συνέχεια δύο και κάποιες φορές τρία.

Μετά από το PK Neapolis ποια άλλη ομάδα ακολούθησε;

Μετά είχαμε Μαντουλίδη. Προηγήθηκαν κάποιες διασπάσεις ομάδων στη Νεάπολη και μετά Μαντουλίδης. Εκεί ξεκίνησα από τις αρχές της Β’ Γυμνασίου, γιατί είχα υποτροφία λόγω μπάσκετ. Διάβαζα κιόλας, καλός μαθητής ήμουν, δεν μπορώ να πω, αλλά λόγω μπάσκετ είχα υποτροφία. Και ήμουν πολύ χαρούμενος, γιατί είχα και άλλους φίλους από όλη τη Θεσσαλονίκη και τότε ο Μαντουλίδης είχε κάνει μία πολύ μεγάλη επένδυση στον αθλητισμό.

Καλός μαθητής;

Καλός. Δεν ήμουν και ποτέ αριστούχος του είκοσι, αλλά πάντα ήμουν διαβασμένος, πρόσεχα, ήθελα να είμαι ένας επιμελής μαθητής.

Μετά γιατί επιλέξατε για σπουδές τα οικονομικά στο πανεπιστήμιο Μακεδονία;

Αυτό έχει μεγάλη ιστορία. Λοιπόν, όταν ήμουν Γ’ Λυκείου, χάνω τον πατέρα μου. Έχει βγει στη σύνταξη, με όνειρα και αυτός να είναι κοντά μας και ξαφνικά τον χάνω, από ανακοπή καρδιάς. Ξεκινούν όλοι να λένε ότι ο Γιάννης θα πάει να γίνει αστυνομικός, θα ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. Εγώ, δεν ξέρω πώς μου βγήκε μία αντίδραση και λέω: «Θα πάω οπουδήποτε, αστυνομικός δεν πάω». Γιατί πάντα υπήρχαν δυσκολίες, πάντα νυχτερινά, πάντα κάτι είχε τα Σαββατοκύριακα ο πατέρας μου δεν προλάβαινε ποτέ να έρθει στον αγώνα γιατί πάντα είχε κάτι έκτακτο. Οπότε επέλεξα να πάω…

….στο οικονομικό.

Ακριβώς. Έγραψα πολύ καλά στις Πανελλήνιες και πέρασα στο οικονομικό του Μακεδονία. Μου άρεσαν πάρα πολύ τα οικονομικά, γιατί είχα πάρει και την κατεύθυνση στο σχολείο που είχε την οικονομία. Ήμουν βέβαια αγχωμένος γιατί δεν ήξερα τι θα κάνω στο μέλλον σπουδάζοντας οικονομικά, αλλά παρ’ όλα αυτά.

Και μετά ακολούθησαν πολλά μεταπτυχιακά.

Τελείωσα οικονομικό, έπαιζα παράλληλα και μπάσκετ. Πήγα και έπαιξα στον Ερμή Λαγκαδά στην Α2. Στη συνέχεια είχα κάποιους τραυματισμούς, όταν έπαιξα σε άλλες ομάδες που ήταν σε πιο χαμηλή κατηγορία. Μετά πήγα στρατό και σιγά-σιγά άφησα το μπάσκετ. Παράλληλα δούλευα κιόλας, αρκετά στην εστίαση. Τελειώνω το πανεπιστήμιο στα τέσσερα χρόνια και μετά ξεκινάω να ψάχνω τι θα γίνει με μεταπτυχιακό και γενικά με το επαγγελματικό κομμάτι.

Είμαστε πια;

Στη βαθιά κρίση. Έκανα κάποιες αιτήσεις για θέσεις junior στον τραπεζικό κλάδο και έτσι ξεκίνησα να εργάζομαι σε μία τράπεζα εδώ στη Θεσσαλονίκη και πιο συγκεκριμένα στον τομέα των επιχειρηματικών δανείων, όπου έκανα και τα πρώτα βήματα. Αυτά τα πρώτα βήματα κράτησαν τελικά αρκετά, περίπου 6 χρόνια. Άρα, από τα 23 μισό που τελείωσα τον στρατό και μέχρι τα 29 μου ήμουν στον τραπεζικό τομέα. Παράλληλα έκανα τα μεταπτυχιακά μου πάνω σε management, πάνω σε digital marketing, social media. Στη συνέχεια επειδή μου άρεσε πάρα πολύ και η δημόσια διοίκηση και ο κλάδος υγειονομικός, έκανα και εκεί ένα μεταπτυχιακό στη διοίκηση μονάδων υγείας και πρόνοιας.

Και τώρα κάνετε ένα διδακτορικό.

Ξεκίνησα το διδακτορικό, μόνο που δεν έχω ακόμη χρόνο, αλλά θα το ρυθμίσω. Κάθε αρχή που λένε και δύσκολη (γελάει).

Και κάποια στιγμή το 2023 χτύπησε το κινητό σας και σας είπαν: Ελάτε στο πρωθυπουργικό γραφείο της Θεσσαλονίκης;

Όχι. Η ενασχόληση με την πολιτική είναι εδώ και πολλά χρόνια.

Το ξέρω. Γιατί, όμως, ΝΔ; Ας ξεκινήσουμε από αυτό.

Πρώτα απ’ όλα, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ να διαβάζω. Ήταν και η οικογένειά μου, αλλά δεν το πάω μόνο έτσι. Ήταν και τα οικονομικά.

Δηλαδή;

Πάντα θεωρούσα ότι αυτό το μοντέλο της ΝΔ, ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, με εκφράζει. Πάντα πίστευα ότι πρέπει να στηρίζεται ο ιδιωτικός τομέας, ότι πρέπει να υπάρχει ένα δημόσιο, το οποίο να είναι λειτουργικό, ότι πρέπει να υπάρχει το κοινωνικό κράτος σε βασικές δομές, όπως είναι η υγεία, η παιδεία. Να υπάρχει ένα ισχυρό κράτος στην άμυνα, στα σύνορα, σε αξίες και σε αρχές. Άρα, όλη αυτή η ιδεολογική ταύτιση με τη ΝΔ υπήρχε.

Αν δεν κάνω λάθος αναδειχθήκατε στη ΝΔ μέσα από το περιβόητο Μητρώο Στελεχών του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Εγώ πάντα ήμουν στη ΝΔ, αλλά δεν είχα πάρα πολύ χρόνο να ασχοληθώ. Όσο ήμουν φοιτητής, είχα το μπάσκετ και εργαζόμουν παράλληλα, ήμουν βέβαια στη ΔΑΠ, αλλά δεν είχα ενεργό ρόλο.

Ήμουν στα ψηφοδέλτια, όποτε χρειαζόταν να ψηφίσω, αλλά μέχρι εκεί ήταν η συμμετοχή μου. Στη συνέχεια, στα 25 μου χρόνια, άρχισα να ασχολούμαι πιο ενεργά, καθώς όταν προκηρύχθηκαν οι εκλογές, θεωρούσα ότι όλα αυτά που λέει ο Τσίπρας είναι ψέματα. Και το θεωρούσα, όχι λόγω φανατισμού, αλλά λόγω οικονομικών.

Δηλαδή, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι κάποιος θα σκίσει τα μνημόνια από τη μία μέρα στην άλλη. Ή ότι ξαφνικά δε θα υπάρχουν χρέη. Ή ότι όλες οι υποσχέσεις θα μπορούσαν να υλοποιηθούν, ενώ δεν υπήρχε πρόγραμμα και δεν υπήρχε σχεδιασμός και όλα αυτά δεν βασίζονταν σε κανένα οικονομικό μοντέλο. Άρα, θεώρησα ότι πρέπει, αν και είμαι 25 χρονών, να ασχοληθώ πιο ενεργά. Γιατί έλεγε πάντοτε ότι αν οι νέοι τα παρατήσουν, γιατί τότε υπήρχε και η μεγάλη φυγή λόγω της κρίσης και δεν ασχοληθεί κανένας, ποια θα είναι η επόμενη ημέρα. Και έτσι σιγά-σιγά άρχισα να διαβάζω περισσότερο, άρχισα να είμαι κοντά και...

…μπήκατε στο Μητρώο Στελεχών.

Κάναμε τα χαρτιά για το Μητρώο Στελεχών, που τότε ήταν κάτι πάρα πολύ καινοτόμο. Ήταν καινοτόμο ότι ένα κόμμα ανοίγει τόσο πολύ και μπορεί ο οποιοσδήποτε πολίτης να βάλει το βιογραφικό του και όπου είναι χρήσιμος ή να μάθει παραπάνω πράγματα να συμμετέχει. Γιατί απ’ την απλή συμμετοχή μαθαίνεις και σιγά-σιγά μπορείς να πεις τη γνώμη σου, τις απόψεις σου και αυτά που πιστεύεις. Και ήταν κάτι πραγματικά που μου είχε αρέσει και έκανα και έτσι ξεκίνησε η πορεία. Και ποτέ δεν φανταζόμουν που θα φτάναμε σήμερα.

Γιατί;

Το 2016 εργαζόμουν ήδη δύο χρόνια στην τράπεζα και είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου και ήθελα να φύγω στο εξωτερικό. Άρχισα να κάνω αιτήσεις για πανεπιστήμια στην Ολλανδία και δεν πίστευα ποτέ ότι θα φτάσω σε ένα σημείο να είμαι τόσο…

…ενεργά πολιτικός.

Το 2019 ήταν να κατέβω υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ. Είχαν γίνει κάποιες συζητήσεις μια και ήμουν τότε ο πιο νέος υποψήφιος, αλλά τελευταία στιγμή δεν μπήκα στο ψηφοδέλτιο. Αλλά αυτό που λέω πάντοτε είναι ότι η πολιτική δεν είναι ούτε αυτοσκοπός, ούτε κάποιο επάγγελμα, ούτε κάτι το οποίο, αν δεν γίνει αυτό που θέλεις, σταματάς ή αλλάζεις κόμμα ή βρίζεις. Αυτά είναι οι ιδεολογίες μας.

Τον αρχηγό μας πιστεύουμε, τον Μητσοτάκη και όποιος ήταν πριν. Δηλαδή, πάντα θεωρούσα ότι ένας άνθρωπος που πιστεύει στο κόμμα στηρίζει και τον αρχηγό και όλοι παλεύουμε για το καλό της χώρας. Αλίμονο, αν τότε εγώ επειδή δεν είχα κατέβει, άρχιζα να καταφέρομαι κατά του κόμματος. Μα, αφού αυτό πιστεύω. Το ότι θεώρησαν ότι εκείνη την περίοδο δεν πρέπει να μπω στη λίστα, δεν σημαίνει και κάτι κακό.

Όταν χτύπησε το κινητό σας και σας είπαν ότι θα πάτε στο πρωθυπουργικό γραφείο της Θεσσαλονίκης, πώς το δεχτήκατε;

Να πούμε ότι ήμουν ήδη τρία χρόνια στην Αθήνα ως συντονιστής στη Γενική Διεύθυνση της ΝΔ. Οπότε ξεκίνησα ένα άλλο ταξίδι. Τρέξαμε τις εκλογές παντού σε όλη την Ελλάδα. Ήταν κάτι φανταστικό.

Πώς αισθανθήκατε με το πόστο του πρωθυπουργικού γραφείου;

Όταν τελειώσαμε με επιτυχία οι εκλογές, δεν είχα στο μυαλό μου ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Γιατί έλεγα ότι πρέπει να δω και τα επαγγελματικά μου, καθώς είχα μπει πια στον κλάδο της συμβουλευτικής και να δω τι θα κάνω. Ήταν κάτι το οποίο δεν το είχα σκεφτεί καθόλου.

Μπορεί ως χθες να έλεγα: «Τι ωραία, μπορείς να προσφέρεις και να συμβάλεις στη Γενική Διεύθυνση», αλλά ήταν κάτι το οποίο δεν το είχα σκεφτεί. Όταν έγινε, θυμάμαι ότι ήμασταν εδώ στη Θεσσαλονίκη. Δεν το πίστευα στην αρχή. Όχι, ότι δεν είχα πίστη στο να το κάνω, αλλά έλεγα «τόσο ξαφνικά». Αλλά ήταν κάτι που μου έκανε να χαρώ πάρα πολύ. Και παράλληλα να μου δώσει και ένα βάρος ότι πρέπει να βοηθήσω την πόλη.

Η εμπειρία πώς ήταν; Πώς θα την περιγράφατε με λίγα λόγια;

Τώρα κλείνουμε σχεδόν τρία χρόνια. Η εμπειρία ήταν πάρα πολύ καλή. Ο κ. Μπεκίρης είναι πραγματικά ένας άνθρωπος, ο οποίος μας διδάσκει και αυτός πώς πρέπει να έχουμε συνέπεια, να είμαστε σοβαροί, να είμαστε μετριόφρονες και ταπεινοί, να δουλεύουμε και η πολιτική που θέλουμε να κάνουμε να φαίνεται μέσα από το έργο.

Άψογη και η συνεργασία μας με την Έλενα Σώκου. Και αυτό είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό διότι φαίνεται ότι μετά από τρία χρόνια έχει και αποτελέσματα. Δεν είμαστε απλά θεωρία και λόγια. Και πραγματικά θα ήμασταν στεναχωρημένοι, αν μετά από τρία χρόνια το μόνο που είχαμε θα ήταν συνθήματα και ότι «ναι, πρέπει να αλλάξουμε τα πράγματα» και ότι «ναι, αυτή είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος». Όλο αυτό είναι κάτι το οποίο δεν με εκφράζει.

Έχετε υπολογίσει πόσα ραντεβού έχει κάνει το πρωθυπουργικό γραφείο αυτά τα τρία χρόνια;

Είναι ένας πολύ μεγάλος αριθμός.

750;

Πολύ περισσότερα. Θεωρώ ότι ενεργή πολιτική κάνεις όταν είσαι μέσα στην κοινωνία και δίπλα στην κοινωνία. Το να κάτσεις σε ένα γραφείο και να λες ότι εγώ από εδώ μέσα προσπαθώ να αλλάξω πράγματα, δεν γίνεται. Πρέπει να είσαι δίπλα στους φορείς, στους συλλόγους, στους πολίτες, στις γειτονιές, γιατί έτσι καταλαβαίνεις τα πραγματικά προβλήματα και έτσι έχεις και την ενσυναίσθηση. Όταν μιλά κανείς με ανθρώπους της ηλικίας μου, αλλά και με νεότερες γενιές. καταλαβαίνει το άγχος τους.

Πώς θα έχουν ένα δικό τους σπίτι; Πώς θα κάνουν οικογένεια; Πώς θα καταφέρουν να ονειρευτούν; Εκεί αρχίζεις και προβληματίζεσαι, με την έννοια ότι εδώ πέρα πρέπει να δοθούν απαντήσεις και λύσεις. Μαγικό ραβδί δεν υπάρχει, αλλά κάτι πρέπει να κάνεις. Και γι' αυτό είμαι περήφανος πραγματικά και θαυμάζω και τον πρωθυπουργό μας για όλα αυτά που έχουν ενσυναίσθηση και που ο ίδιος κάνει πράγματα.

Η συνεργασία με τους φορείς της πόλης πώς πήγε; Ήταν καλή;

Πάντα οι πόρτες είναι ανοιχτές και πάντα οι φορείς έχουν όρεξη να συζητήσουν. Και χαίρομαι ιδιαιτέρως γιατί πλέον βλέπω ότι αλλάζει και η νοοτροπία που είναι το πιο δύσκολο.

Η νοοτροπία ότι έχουμε αυτά τα προβλήματα, πρέπει να τα λύσουμε, πρέπει να μπει μία ιεράρχηση και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Και μέσα σε αυτήν την πολύ καλή συνεργασία με τους φορείς περιλαμβάνεται και η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Αν καθίσετε και δείτε τι έχει γίνει τα τελευταία τρία χρόνια, θα δείτε ότι είναι πραγματικά αξιομνημόνευτο πόσα θέματα και πόσα αιτήματα είχαν οι δήμοι και πώς αυτά έχουν αρχίσει και προγραμματίζονται, αλλά και υλοποιούνται σε κάθε τομέα.

Όπως;

Από υποδομές, μεταφορές, υγεία, μεγάλες αναπλάσεις, πολιτισμό, αθλητισμό, παιδεία, σχολεία. Και σε κάθε ένα από αυτά εδώ, αλλά και σε κάθε δήμο πραγματικά προχωρούν πάρα πολλά έργα. Και αυτό νομίζω το αναγνωρίζουν πλέον και οι δήμοι και μπορούν να το πουν και οι ίδιοι.

Τα αρδευτικά στον δήμο Χαλκηδόνας, ένα πρόβλημα είκοσι ετών που λύθηκε. Την ύδρευση που χθες υπογράφηκε η συμφωνία πάνω στο Πανόραμα. Τα νοσοκομεία που γίνονται, όπως το Ογκολογικό στη δυτική Θεσσαλονίκη.

Τα 16 σχολεία στη Θεσσαλονίκη, τα 9 δυτικά. Τη μεγάλη ανάπλαση του Παύλου Μελά. Το Παλατάκι που δρομολογήθηκε με το προεδρικό διάταγμα. Τον ουρανοξύστη στα ανατολικά.

Το περιαστικό δάσος στην Ευκαρπία, με τη συμφωνία του κ. Ανδρεάδη. Το Μουσείο με τα ευρήματα από το Μετρό ή το κολυμβητήριο στους Αμπελόκηπους που θα κοστίσει 32 εκατομμύρια. Αν συνεχίσουμε να ρωτάμε σε κάθε δήμο, θα δείτε πόσα έργα και υποδομές έχουν γίνει.

Δύσκολη στιγμή;

Δύσκολες στιγμές, δεν ήταν μία, ήταν πάρα πολλές.

Εύκολες ή χαρούμενες;

Χαρούμενη στιγμή ήταν το Μετρό, καθώς μέχρι που να ξεκινήσει όλοι λέγανε ότι κάτι μπορεί να γίνει και ότι δεν θα ξεκινήσει, αλλά έδειξε ο πρωθυπουργός ότι και εκεί όταν κάτι λέει γίνεται πράξη. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό που πρέπει να το τονίσουμε στη Θεσσαλονίκη.

Με ρωτάνε όλοι για τα έργα. Τι έγινε με αυτό το έργο, πότε θα τελειώσει το άλλο έργο; Ποιο είναι το πιο μεγάλο έργο; Είναι το Μετρό το πιο μεγάλο έργο; Είναι οι αθλητικές εγκαταστάσεις; Είναι τα λεωφορεία που έχουν διπλασιαστεί και είναι καινούρια; Εγώ αν μπορούσα να απαντήσω στο πιο είναι το δύσκολο έργο, ξέρετε ποιο θα έλεγα;

Ποιο;

Η αλλαγή νοοτροπίας. Μία πόλη που συνηθίσαμε, εγώ με τα 36 μου χρόνια, να είναι μία πόλη με λαμαρίνες. Μία πόλη που λέγαμε ότι δεν έχει πια βιομηχανία η οποία φεύγει σε γειτονικές χώρες μέσα στην κρίση. Μία πόλη που ερημώνει. Και τώρα ξαφνικά βλέπουμε ότι η πόλη αρχίζει και αναπνέει. Και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Να αφήσουμε από πάνω μας τη νοοτροπία ότι τίποτε δεν θα γίνει. Το Flyover, θέλω να το τονίσω αυτό, είναι ένα έργο το οποίο βλέπετε πώς προχωράει. Και όλοι χαίρονται γιατί λένε: «Πω, πω, κάθε μέρα βλέπουμε έργο, βλέπουμε εργοτάξια, βλέπουμε ότι θα τελειώσει στην ώρα του. Και αυτό μας χαροποιεί». Αυτό πρέπει να είναι η αλλαγή. Ότι δεν πρέπει να χαιρόμαστε επειδή τα έργα τελειώνουν στην ώρα τους. Αυτό που λέμε πρέπει να γίνει πραγματικότητα. Και αυτό παλεύει αυτή η κυβέρνηση. Και θέλω να πω και κάτι ακόμα.

Ξέρετε τι με ρωτάνε πολλοί; Το Μετρό της Καλαμαριάς, πότε θα ολοκληρωθεί; Είναι μία ερώτηση που δείχνει αλλαγή. Παλιότερα ξέρετε τι θα ρωτούσαμε; Θα ολοκληρωθεί ποτέ;

Πώς αισθανθήκατε την προηγούμενη εβδομάδα με τις εμπρηστικές επιθέσεις εδώ στη Θεσσαλονίκη;

Πραγματικά, δεν περιγράφεται αυτό το συναίσθημα. Μεγάλη στενοχώρια. Ένα μεγάλο γιατί. Γιατί το 2026 να υπάρχουν τέτοια φαινόμενα; Γιατί να βάζεις γκαζάκια και εκρηκτικούς μηχανισμούς; Να καταλήγεις σε δολοφονικές επιθέσεις; Τα τρικάκια, τα σπρέι. Τώρα είδαμε και με την κ. Βολουδάκη στα Χανιά. Δηλαδή, θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο. Διότι η δημοκρατία με τη βία δε συνάδει.

Είμαστε μία δημοκρατική χώρα. Και προφανώς πρέπει να υπάρχουν και καλό είναι να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, διαφορετικές ιδεολογίες. Αλλά αυτό πρέπει να εκφράζεται μέσα από τον διάλογο. Να εκφράζεται μέσα από τη συζήτηση. Να εκφράζεται μέσα από τις προτάσεις. Αυτό είναι υγεία για τη δημοκρατία. Σκεφτείτε τώρα να περάσει κάποιος και να γράψει κάτω από το σπίτι σας ένα σύνθημα. Αυτό πηγαίνει σε φοβία. Σου λένε: «Ξέρουμε που μένεις, πρόσεχε τι λες». Αυτό πρέπει να καταπολεμηθεί και θεωρώ ότι οι νέες γενιές αυτά εδώ πρέπει να τα αποβάλουμε. Να μην υπάρχει τόσο πολύ το κομμάτι της βίας.

Γιατί θα είστε υποψήφιος βουλευτής με τη ΝΔ στην Α’ Θεσσαλονίκης;

Από νέο παιδί αγαπούσα πολύ την πόλη μου και πάντα έμενα με ένα γιατί. Στις αθλητικές εγκαταστάσεις που πήγαινα και έλεγα γιατί να ερημώσουν; Μετά από ένα ταξίδι αργότερα όταν μεγάλωσα και έφευγα στο εξωτερικό και όταν γυρνούσα πίσω έλεγα:

Γιατί στην πόλη μας δεν συμβαίνουν αυτά που βλέπουμε στο εξωτερικό; Γιατί να μην έχουμε σύγχρονα λεωφορεία; Γιατί να μην έχουμε Μετρό; Γιατί να μην έχουμε ωραίες αθλητικές εγκαταστάσεις; Κολυμβητήρια, πάρκα, μουσεία; Γιατί να πρέπει να πηγαίνουμε στο εξωτερικό για να τα βλέπουμε και όταν επιστρέφουμε στην πόλη μας να λέμε: Εντάξει εδώ Ελλάδα είναι ή εδώ πέρα Θεσσαλονίκη είναι, μην περιμένεις κάτι τέτοιο. Άρα, θεωρώ ότι ο καθένας από το μετερίζι του πρέπει να προσπαθεί και να είναι ενεργός στην πολιτική.

Θεωρώ ότι έχω τη διάθεση, την όρεξη για όλα αυτά που θέλω να τα φέρω στην πόλη. Θέλω να διεκδικήσω την εμπιστοσύνη των Θεσσαλονικέων και να τους βάλω ασπροπρόσωπους. Όπως αυτά τα τρία χρόνια με την πορεία μου στο πρωθυπουργικό γραφείο έχω δώσει όλο μου τον εαυτό, προσπαθώ αθόρυβα, χωρίς πολλές φωνές, να δοθεί λύση, έτσι θεωρώ και στο επόμενο βήμα ότι θα καταφέρω για την πόλη μας να διεκδικήσω πάρα πολλά πράγματα.

Για την εμπειρία της συνεργασίας με τον Μιχάλη Μπεκίρη είπατε. Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη πώς ήταν η συνεργασία;

Τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον θαυμάζω προσωπικά γιατί είναι ένας, αν μπορώ να τον χαρακτηρίσω, ένας μάνατζερ. Είναι ένας άνθρωπος που βλέπεις ότι πάντα εργάζεται ο ίδιος και αυτό σε παρακινεί. Ξέρετε πόσες φορές έχω σκεφτεί:

Αν ο πρωθυπουργός τρέχει τόσο πολύ σε όλη την Ελλάδα και δεν σταματάει στιγμή, πώς είναι δυνατόν να λες εσύ κουράστηκα; Αυτό σε παρακινεί ακόμα περισσότερο. Και μου αρέσει και πάρα πολύ -να το τονίσω αυτό- ότι είναι πάρα πολύ της δουλειάς, του στόχου και της συνέπειας. Είναι πραγματικά χαρακτηριστικά που θεωρώ ότι στην πολιτική αξίζει να υπάρχουν.

Αντίπαλος της ΝΔ είναι ο Τσίπρας, ο Ανδρουλάκης ή τα προβλήματα;

Αντίπαλος της ΝΔ είναι τα προβλήματα. Βλέπετε ότι κανένα κόμμα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να μας φέρει μία πρόταση για να συζητήσουμε. Και ό,τι πρόταση φέρανε -μπορώ να το πω έτσι- ήταν μπακαλίστικη.

Είδαμε τι έγινε τώρα στη Βουλή με τη 13η σύνταξη και τον κ. Ανδρουλάκη που δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο κοστίζει. Δηλαδή, όταν έχει πέσει τόσο χαμηλά το επίπεδο, καταλαβαίνετε ότι αυτό που πρέπει να απασχολεί την κυβέρνηση είναι η καθημερινότητα, είναι τα προβλήματα.

Η ακρίβεια. Βλέπετε τι γίνεται σε ένα γεωπολιτικό ασταθές περιβάλλον, πώς ανεβαίνουν και πως αλλάζει η τιμή στα καύσιμα. Όλο αυτό το κομμάτι επηρεάζει την αγορά. Άρα, εκεί πρέπει να εστιάσουμε και να δίνουμε συνεχώς απαντήσεις σε όλα τα προβλήματα. Είδαμε στους νέους, μηδέν τα εκατό στη φορολογία. Δεν είναι μία απάντηση ότι νοιαζόμαστε για τους νέους;

Αυτό είναι και ένας τρόπος για να έρθουν και οι νέοι πιο κοντά στην πολιτική;

Είναι ένας τρόπος για να δείξουμε ότι το κράτος εφόσον μειώσει τη φοροδιαφυγή, που τη μειώνει, εφόσον φέρει επενδύσεις, εφόσον υπάρχει μία σταθερότητα και παίρνουμε την επενδυτική βαθμίδα, εφόσον σταθεροποιούμαστε δημοσιονομικά, εφόσον -και είναι πολύ σημαντικό αυτό- μειώνουμε το χρέος, που είχε φτάσει την περίοδο του COVID να είναι 200% και αυτή τη στιγμή είναι κάτω από 150%. Και καταλαβαίνετε ότι αυτή η μείωση δε θα πάει στις επόμενες γενιές και είναι αυτό κάτι πολύ σημαντικό. Εφόσον συμβαίνουν όλα αυτά, το κράτος επιστρέφει τους πολίτες 1,7 δισ. το 2026. Από πού προέκυψαν αυτά; Από αυτές ακριβώς τις ενέργειες. Από τις αποπληρωμές, από τη δημιουργία δημοσιονομικού χώρου, από τη μείωση των επιτοκίων, όλα αυτά δείχνουν ότι η χώρα μας πλέον είναι σοβαρή.

Ο Αντώνης Σαμαράς σας προβληματίζει; Το σενάριο ίδρυσης κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό;

Περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει τελικά. Δεν μου αρέσει να σχολιάζω πρώην πρωθυπουργούς και θεωρώ ότι και η θέση μου δεν είναι αυτή. Οπότε περιμένουμε.

Πάμε στα προσωπικά. Πότε με το καλό ο γάμος;

Λοιπόν, εδώ τώρα έχουμε ένα πολύ μεγάλο θέμα (γελάει). Γιατί...

…Τώρα αρχίζουν τα σοβαρά.

(Γελάει) Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα που λέει και ο Ρουβάς. Να πιω λίγο καφέ (γελάει). Αρχικά να το πάμε με τη σειρά. Υπάρχει σχέση.

Αυτό είναι το βασικό.

Με την Ρέα.

Πόσα χρόνια;

Τώρα είμαστε στα έξι. Έχει γίνει η πρόταση, έχει πει το ναι, αλλά τώρα μένει ο γάμος. Ο γάμος εγώ θέλω να τον κάνουμε μετά τις εκλογές.

Άρα, σωστή ήταν η ερώτηση.

(Γελάει). Οπότε και η Ρέα, πλέον, για να καταλάβει και να προγραμματίσει πότε θα γίνει ο γάμος, ακούει όλες τις ανακοινώσεις του πρωθυπουργού. Την έχω βάλει να ασχολείται (γελάει).

Πώς γνωριστήκατε;

Γνωριστήκαμε την περίοδο του COVID.

 

 

Τώρα πάμε στα πιο χαλαρά. Υπάρχει χαλάρωση για τον Γιάννη Παπαγεωργίου; Μπάσκετ δεν ξέρω, αν υπάρχει ακόμα στη ζωή σας.

Εγώ γενικά δεν είμαι άνθρωπος που μου αρέσει να χαλαρώνω. Θεωρώ ότι είναι πρόβλημα αυτό και μου το λένε και οι φίλοι μου αυτό. Μου λένε: «Δεν γίνεται να βγαίνουμε έξω για μία ώρα και να μην μπορείς να ηρεμήσεις».

Πάντα θέλω κάτι να διαβάσω, κάτι να σχολιάσω, κάτι να δω, κάτι να κάνω. Αλλά με ηρεμούν και με χαλαρώνουν πάρα πολύ τα αθλήματα. Μπάσκετ δεν προλαβαίνω πια να παίξω τόσο πολύ. Τα τελευταία χρόνια κάνω την πολεμική τέχνη «Krav Maga».

Είναι μία πολύ ωραία πολεμική τέχνη, πάρα πολύ γρήγορη και πολύ δυναμική. Οπότε αυτό είναι ένα κομμάτι που με χαλαρώνει. Επίσης μου αρέσει να τρέχω, να βγαίνω στην παραλία για πρωινό τρέξιμο. Βόλτα στην παραλία, γενικά ό,τι έχει να κάνει με κίνηση με χαλαρώνει. Δεν μπορώ να κάθομαι.

Μουσική;

Μου αρέσουν όλα, δεν έχω καμία προτίμηση, είναι τρομερό. Μπορώ να ακούσω από ελληνικά παλιά, από ξένη μουσική τα πάντα, Λεξ και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε.

Μότο ζωής υπάρχει;

Κάποιο συγκεκριμένο, δεν υπάρχει. Απλά αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ να λέω είναι ότι καθημερινά πρέπει να αγωνιζόμαστε. Και είναι κάτι το οποίο πιστεύω μου αρέσει να υπάρχει στη ζωή. Γιατί η ζωή είναι ένας αγώνας.

Για το τέλος έχουμε την ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχατε, τι θα αλλάζατε στη Θεσσαλονίκη που δεν αλλάζει εύκολα;

Θα άλλαζα -και το έχω σκεφτεί αρκετές φορές- τη νοοτροπία της πόλης. Είμαι ένας άνθρωπος που γενικά μου αρέσει η σκληρή δουλειά και η αισιοδοξία. Οπότε θεωρώ ότι πρέπει να υπάρξει περισσότερη αισιοδοξία, ότι πρέπει να πιστέψουμε στις δυνατότητες, να δούμε τι αλλάζει στην πόλη, που πλέον αλλάζει, το βλέπουμε και να συνεχίσουμε σε αυτό το μονοπάτι. Να διεκδικούμε και να βλέπουμε αποτέλεσμα.