Πρωϊνός καφές με την Αφροδίτη Νέστoρα (βίντεο)

Δεν ήταν ένας εύκολος «πρωινός καφές». Ανεβαίνοντας στο σπίτι της Αφροδίτης Νέστoρα, όπου κάναμε τη συζήτηση μαζί της, είδαμε μπροστά μας το σημείο που την 1^η Ιουλίου μια δολοφονική ενέργεια κόστισε τη ζωή σε έναν συνάνθρωπό μας. Τη μητέρα της Βάγια Νέστoρα. Είδαμε και την αστυνομία που έχει διακριτή παρουσία κάτω από την πολυκατοικία.

Στην κουβέντα που είχαμε μαζί της λίγη σημασία είχαν οι παλιές αναφορές και οι αναμνήσεις από την Κοζάνη όπου γεννήθηκε. Πιο σημαντικά ήταν τα σημερινά μηνύματα και η αποφασιστικότητα που έδειξε ή ίδια. Παρά τη μεγάλη οργή που -όπως λέει- έχει μέσα της.

«Όσο περνάει ο καιρός και το σκέφτομαι, η οργή αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι με το σκηνικό που έγινε σε μένα, είναι πολύ πιθανό, πάρα πολύ νέοι άνθρωποι, που επίσης έχουν όνειρα για την Ελλάδα και τη Θεσσαλονίκη, ίσως αυτό το περιστατικό να τους αποτρέψει να ασχοληθούν με την πολιτική», τονίζει. Και προσθέτει με νόημα: «Εγώ σωματικά έχω έντονα τραύματα ακόμη. Σε 12 με 18 μήνες θα ξέρω τι μου έχει αφήσει αυτό. Αλλά έχω πάντα στο μυαλό μου αυτό που ήθελε η μαμά μου: να είμαι, αξιοπρεπής και περήφανη. Η δική μου απάντηση είναι ότι θα συνεχίσω με ό,τι κόστος».

Πρωινός καφές υπάρχει στην καθημερινότητά σας;

Βέβαια, πάντοτε υπάρχει ο καφές και σίγουρα ο ελληνικός που ήταν ο αγαπημένος της μαμάς μου.

Πρωί-πρωί, με το ξύπνημα;

Με το ξύπνημα, ναι. Είναι η πρώτη μου κίνηση. Θα ετοιμάσω καφέ, θα ετοιμάσω το πρωινό μου μέχρι να ετοιμαστώ και μετά παίρνω το δρόμο της δουλειάς.

Και μετά αρμενοβίλ έχω ακούσει. Σας αρέσει πολύ.

(Γελάει). Αρμενοβίλ, βέβαια είναι το αγαπημένο μου. Δεν ξέρω αν επιτρέπεται η τοποθέτηση προϊόντος.

Όχι, δεν υπάρχει πρόβλημα.

Από το Ελληνικό. Μου αρέσει πολύ, γιατί έχει παράδοση στο αρμενοβίλ. Και είναι η αδυναμία μου, το ξέρουν και οι φίλοι μου. Όποτε θέλουν να με κάνουν να νιώσω καλύτερα, μου φέρουν αρμενοβιλ.

Γεννημένη στην Κοζάνη, σωστά;

Γεννημένη στην Κοζάνη, πριν πολλά χρόνια.

Τι εικόνα σας έρχεται από την Κοζάνη στο μυαλό σας;

Η Κοζάνη είναι μια αγαπημένη πόλη. Την έχω συνδυάσει με τα παιδικά μου χρόνια, τα γυμνασιακά, τα λυκειακά. Έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις, πολλούς φίλους, μια πολύ ζεστή ατμόσφαιρα. Βέβαια με το που πέρασα στο πανεπιστήμιο, με τη δεύτερη που έδωσα, από εκεί και πέρα οι επισκέψεις μου ήταν πιο αραιές. Χριστούγεννα ή Πάσχα.

Τα παιδικά χρόνια εκεί;

Παιχνίδι. Ήταν πολύ διαφορετικές οι εποχές. Είχαμε την άνεση και την πολυτέλεια να παίζουμε στα στενά, στις γειτονιές. Τζαμί, με τις μπάλες στα σχολεία. Δεν υπήρχε αυτό που έχουμε εμείς εδώ στη Θεσσαλονίκη, ο τόσο έντονος φόβος. Ήξεραν οι γονείς μας, η μαμά μου, ανά πάσα στιγμή που είμαι. Θα φώναζε από τον μπαλκόνι: «γύρνα ή άργησες και τα λοιπά». Όχι, έχω πολύ όμορφες αναμνήσεις, γιατί η Κοζάνη είναι μια ζωντανή πόλη. Έχει πολύ κόσμο και νέο κόσμο. Και ο κόσμος της -μπορώ να πω-είναι πολύ ζωντανός.

Το σπίτι, η ατμόσφαιρα, πώς θα την περιγράφατε; Με την αδερφή μαζί και τους γονείς σας.

Με την αδερφή μου και τους γονείς μου. Όλα τα χρόνια ζούσε μαζί μας η μαμά του πατέρα μου, η οποία είχε χηρέψει πολύ νωρίς. Οπότε από την αρχή του γάμου τους, οι γονείς μου είχαν αποφασίσει ότι θα έχουν και τη γιαγιά μαζί. Μεγάλωσα, λοιπόν, με τη γιαγιά μου, την Αφροδίτη, έχω και το όνομά της, η οποία έτσι μας περιέθαλπτε με μεγάλη αγάπη. Οι γονείς μου δούλευαν, οπότε μέναμε με τη γιαγιά και στην ουσία ήταν ο άνθρωπος της οικογένειας.

Τι έκαναν οι γονείς σας; Με τι ασχολούνταν;

Ο πατέρας μου, τραπεζικός υπάλληλος, έκανε μεγάλη καριέρα. Ήταν στην Alpha πολλά χρόνια, στα 35 συνταξιοδοτήθηκε, μετά ήταν σε μια άλλη Tράπεζα κεντρικής Μακεδονίας και η μητέρα μου εργαζόταν σε συμβολαιογραφείο για 8 χρόνια, με πολύ δύσκολα ωράρια. Πρωί και απόγευμα. Και μετά πέρασε με εξετάσεις στα δικαστήρια της Κοζάνης, μέχρι που συνταξιοδοτήθηκε. Αλλά ήταν προϊσταμένη στα ποινικά, είχε πολύ μεγάλη γνώση των νομικών θεμάτων και από όλους αξιολογείτο ως μια πολύ καλή υπάλληλος.

Από εκεί προήλθε και η τάση σας προς τη Νομική;

Σίγουρα επηρεάστηκα από τη μαμά μου. Νομίζω ότι η πορεία μου γενικότερα επαγγελματικά έχει έναν συνδυασμό των δουλειών που έκαναν οι γονείς μου. Δηλαδή, η μαμά μου ήταν στα δικαστήρια, οπότε έχω το νομικό κομμάτι και σίγουρα επηρεάστηκα από εκεί. Ο πατέρας μου στα οικονομικά και εγώ ασχολούμαι με το οικονομικό και χρηματιστηριακό δίκαιο, οπότε νομίζω ότι είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων.

Καλή μαθήτρια;

Καλή. Ήμουνα απουσιολόγος, αλλά ταυτόχρονα ήμουνα και πρόεδρος του 15μελούς.

Και συνδικαλισμός, δηλαδή. Αθλητισμός γενικά υπήρχε στη ζωή σας;

Έκανα ενόργανη γυμναστική μέχρι τη Β’ Λυκείου. Πήγαινα στο γυμναστήριο εκεί στη γειτονιά. Πιστεύω ότι ήμουν αρκετά καλή. Στη Γ’ Λυκείου έκανα το λάθος, γιατί πλέον το βλέπω ως λάθος, να σταματήσω απότομα τη γυμναστική, για να διαβάσω και να έτσι να οριοθετήσω το στόχο που είχα να περάσω στις Πανελλήνιες. Και από εκεί και πέρα ήμουν φοιτήτρια πλέον.

Φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη. Καλά χρόνια;

Ωραία χρόνια, πιεστικά χρόνια, γιατί γενικότερα ήμουν έτσι πάντα πολύ τυπική με το διάβασμα. Ήθελα να μην μου ξεφεύγει τίποτα. Το είχα και από την οικογένεια αυτό και τους γονείς μου. Αλλά ταυτόχρονα θεωρώ ότι κέρδισα φίλους και σχέσεις που μένουν μέχρι σήμερα. Ήταν μια πολύ δημιουργική περίοδος της ζωής μου.

Στέκια τότε ποια ήταν;

Πηγαίναμε στο Friends, που μου άρεζε πολύ. Επί της Παλαιών Πατρών Γερμανού ανεβαίνοντας δεξιά. Και στο Belair στη Βογατσικού.

Και μετά κάνατε και ένα μεταπτυχιακό στο Κεντ.

Στο πανεπιστήμιο του Κεντ. Διεθνές εμπορικό δίκαιο, με εξειδίκευση στα τραπεζικά, στο διεθνές τραπεζικό.

Τι πήρατε από εκεί; Πόσα χρόνια διήρκεσε;

Ήταν ένας χρόνος στην ουσία. Έμεινα εκεί. Ήταν μια υπέροχη χρονιά. Βέβαια στο πρώτο μισό του μεταπτυχιακού μου, επειδή ταυτόχρονα έδινα εξετάσεις για να πάρω την άδειά μου στο Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, εκεί λίγο πιέστηκα, γιατί είχα και το διάβασμα. Δεν είχαν γίνει ακόμα σε πανελλήνιο επίπεδο οι εξετάσεις για τον Δικηγορικό Σύλλογο και ήταν πιο δύσκολες για να πάρεις την άδειά σου. Το επόμενο εξάμηνο ήταν πιο χαλαρό.

Η διαφορά της ζωής στη Βρετανία και την Ελλάδα;

Έχει μεγάλες διαφορές. Να σας πω χαρακτηριστικά ότι εγώ αποφοίτησα από εκεί το 2006 και 20 χρόνια τώρα το πανεπιστήμιο μου στέλνει το ετήσιο περιοδικό που βγάζει με ένα ερωτηματολόγιο. Και μου ζητά να το στείλω για να ενημερώσω το πανεπιστήμιο σε τι βαθμό με βοήθησε το μεταπτυχιακό μου. Αυτό το θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό και πιστεύω ότι και στο δικό μας εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να γίνει πιο έντονο. Δηλαδή, να παρακολουθείς τη πορεία των αποφοίτων σου. Είναι πολύ σημαντικό και αυτό είναι κάτι που μου έχει μείνει από την Αγγλία.

Είστε μάχιμη δικηγόρος εδώ και σχεδόν 25 χρόνια περίπου. Με ποιες αρχές δικηγορείτε; Και μετά ήρθε και η ανάμιξη με την πολιτική.

Φέτος έκλεισα 20 χρόνια ενεργούς μάχιμης δικηγορίας. Μαζί με την άσκηση, σωστά το τοποθετείτε, είναι 22 με 23 χρόνια. Ξεκινάμε από το βασικό: θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό γιατί επέλεξα σε μια ηλικία νεαρή ένα επάγγελμα με το οποίο νιώθω πάρα πολύ καλά. Δηλαδή, τη δικηγορία την επέλεξα συνειδητά και ασκώντας την πραγματικά αισθάνθηκα ότι έκανα μια πολύ σωστή επιλογή. Αυτό που μου αρέσει στη δικηγορία είναι ότι είσαι πολύ κοντά στον κόσμο, στον άνθρωπο, ότι είναι ένα επάγγελμα το οποίο αλλάζει ανάλογα με το πώς αλλάζουν και οι ανάγκες οι κοινωνικές και οι ατομικές. Δε βαριέσαι με λίγα λόγια και μπορείς να συνδυάσεις το επιστημονικό σου υπόβαθρο με μια βαθιά κοινωνική γνώση. Συνεπώς είναι κάτι το οποίο μου αρέσει πάρα πολύ.

Και η πολιτική;

Παρόμοια χαρακτηριστικά, αλλά διαφοροποιημένα σε κάποια σημεία έχει και η πολιτική. Ήρθε κάπως τυχαία, μπορώ να πω, στη ζωή μου, με την παρότρυνση ενός φίλου μου από τα Τρίκαλα, ο οποίος έβλεπε ότι είμαι αρκετά ενεργή στα κοινωνικά, στους εθελοντικούς συλλόγους και τα λοιπά. Κάπως έτσι μου πρότεινε να με φέρει σε επαφή με το κόμμα. Εγώ βέβαια ήμουν στο Μητρώο Στελεχών της ΝΔ, γιατί ήδη φλέρταρα με την ιδέα και από εκεί και πέρα γνώρισα κάποιους ανθρώπους οι οποίοι μπορούσαν να με φέρουν σε επαφή με τα κέντρα εξουσίας. Και κάπως έτσι έγινε.

Η πρώτη υποψηφιότητα με τη ΝΔ ήταν το 2023;

Σωστά.

Ένα δεύτερο σημαντικό κομμάτι της πορείας σας ήταν και είναι η κοινωνική προσφορά. Με τον σύλλογο Red-Y. Πώς ξεκίνησε;

Ο πολύς κόσμος δεν το ξέρει. Το ξέρουν μόνο οι δικοί μου άνθρωποι, η οικογένειά μου. Ξεκίνησε με αφορμή την απώλεια της αδερφής μου. Μάλιστα το καταστατικό του συλλόγου ήταν να υπογραφεί από την αδερφή μου, γιατί την είχα ενημερώσει για την ιδέα αυτή, μια μέρα πριν τελικά φύγει από τη ζωή. Δεν πρόλαβε να το υπογράψει. 4 του Οκτώβρη ανέβηκα να τη δω. Δεν είχα μαζί μου το καταστατικό εκτυπωμένο, γιατί τυχαία είχε χαλάσει ο εκτυπωτής. Δεν το υπέγραψε και 5 Οκτώβρη έφυγε από τη ζωή. Αλλά με αφορμή αυτό, ξεκίνησε η προσπάθεια αυτού του συλλόγου. Θεωρώ ότι είναι επιτυχημένη μέχρι σήμερα. Έχουμε γράψει πάνω από 1.000 εθελοντές δότες. Είναι ένα σύλλογος που είναι κάτω από την ομπρέλα του «Οράματος Ελπίδα», που είναι μία από τις δύο μεγάλες τράπεζες εθελοντών δοτών μυελού των οστών που έχουμε στην Ελλάδα. Προσπαθούμε κι εμείς, όπως και άλλοι εθελοντικοί σύλλογοι, να κινητοποιήσουμε τον κόσμο, να ενημερώσουμε για τη σπουδαία αυτή εθελοντική δωρεά. Και κυρίως εκεί που προσπαθούμε να βάλουμε κι εμείς το λιθαράκι μας είναι στην ενημέρωση του πόσο είναι εύκολο να γίνει κάποιος εθελοντής και να δώσει το πολυπόθητο μόσχευμα. Είναι μια πολύ ασφαλής διαδικασία το να γίνεις εθελοντής και να δώσεις μόσχευμα, αν χρειαστεί. Και είναι πολύ σημαντικό να ενημερώνεται ο κόσμος και να μην διστάζει να κάνει τη διαδικασία αυτή.

Πώς είναι η ανταπόκριση; Παγκόσμια, πιθανόν, να το έχουν καταλάβει πιο πολλοί από ότι στην Ελλάδα.

Αυτή τη στιγμή τρέχει στην Ιταλία μία εκστρατεία οριζόντια σε όλα τα σχολεία ενημέρωσης του κόσμου. Κάτι το οποίο κι εμείς ως σωματείο δρομολογούμε. Έχουμε ήδη κάνει δύο-τρεις επαφές με τον κύριο Άδωνι Γεωργιάδη και έχουμε ενημερώσει και την κ. Ζαχαράκη. Προσπαθούμε να μπει στο ψηφιακό φροντιστήριο. Έχουμε ετοιμάσει το υλικό, το επεξεργαζόμαστε και είμαστε σε επικοινωνία και θα είναι θεωρώ πολύ μεγάλη επιτυχία του σωματείου, αλλά και γενικότερα, σε συνεργασία και με το «Όραμα Ελπίδας» να ενημερώνεται ο κόσμος. Γιατί πραγματικά είναι πολύ σημαντικό η Εθνική Τράπεζα να αυξήσει τον αριθμό των εθελοντών δοτών μυαλού των οστών. Σκεφτείτε ότι αυτή τη στιγμή εισάγουμε μοσχεύματα από Γερμανία και από Ισραήλ, ενώ μπορούμε ήδη εμείς με δικά μας άτομα να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες των Ελλήνων ασθενών.

Υπάρχει αυξητική τάση;

Υπάρχει. Ο φετινός στόχος του «Οράματος Ελπίδα», που εννοείται ότι συμμεριζόμαστε όλοι, γιατί έχουμε υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με το Όραμα, είναι οι 300.000 εθελοντές δότες. Νομίζω ότι ο κόσμος σιγά σιγά αρχίζει και διαισθάνεται τη σπουδαιότητα. Και τυχαία σας αναφέρω: σήμερα με πήρε μία κοπέλα από τον Έβρο, η οποία με ρωτούσε αν μπορούμε να κάνουμε εκεί μία παράλληλη δράση, γιατί κάποια φίλη της νόσησε. Αυτό που πρέπει ο κόσμος να ξέρει, ειδικά για αυτήν την εθελοντική δωρεά, είναι ότι δεν γίνεται αυτοματοποιημένα. Δηλαδή, μαθαίνω ότι κάποιος αρρωσταίνει από λευχαιμία. Όσους δότες και να μαζέψω, όσα δείγματα και να πάρω, αυτά τα δείγματα θα φτάσουν μετά από ένα εξάμηνο ή ένα χρόνο, να μπουν στην πλατφόρμα για να μπορέσω εγώ ως ασθενής ή ως νοσοκομείο να τα προσεγγίσω. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να δραστηριοποιούμαστε, να προλαμβάνουμε και να αυξήσουμε σε τέτοιο σημείο τον αριθμό μας, ούτως ώστε όταν προκύπτουν τέτοια θέματα, με μία αναζήτηση στο εθνικό και μετέπειτα στο παγκόσμιο μητρώο εθελοντών δοτών μυελού των οστών να έχουμε έναν ή δύο εθελοντές που να μπορούν να δώσουν κύτταρα, που στην ουσία μπορούν να σώσουν μια ανθρώπινη ζωή.

Μιλάμε για εθελοντές μυελού των οστών. Για πέστε μας δύο λόγια γι’ αυτό.

Αφορούν ανθρώπους με βαριά αιματολογικά νοσήματα. Λευχαιμίες, λεμφοπλαστικοί, μυελοπλαστικοί, λεμφώματα και οποιαδήποτε αιματολογικά νοσήματα, αλλά και οποιαδήποτε νοσήματα του ανοσοποιητικού συστήματος. Γιατί στην ουσία αυτό που προσπαθούμε να αντικαταστήσουμε -και δεν είμαι γιατρός, σας το λέω απλά απλοποιημένα και όπως το έχω εγώ αντιληφθεί- είναι τα κακά κύτταρα, που πλέον δεν έχουν την ωριμότητα να δημιουργήσουν το σωστό ανοσοποιητικό σύστημα να αντικατασταθούν με νέα κύτταρα. Φαίνεται σα σενάριο επιστημονικής φαντασίας, το καταλαβαίνω, αλλά το έχω δει στην πράξη. Όταν μεταμοσχεύονταν η αδερφή μου με κύτταρα του πατέρα μου, γιατί ο πατέρας μου έφτασε να είναι τελικά ο δότης της, καθώς δε βρίσκαμε εθελοντή, εγώ μιλούσα με την αδερφή μου στο τηλέφωνο. Είναι κάτι μαγικό. Ο ασθενής παίρνει έντονη χημειοθεραπεία, ισοπεδώνει το δικό του ανοσοποιητικό και με τα καινούργια κύτταρα, στην ουσία χτίζει το ανοσοποιητικό του σύστημα από την αρχή. Και με τόσο απλό πράγμα, με τόσο απλή διαδικασία, πραγματικά δίνουμε μια ευκαιρία ζωής. Και πρέπει όλος ο κόσμος αυτό να το καταλάβει και να προτρέπει και τα παιδιά και τους φίλους να γίνουν εθελοντές.

Πάμε τώρα στο δύσκολο κομμάτι. Τι θυμάστε από τη νύχτα της 1^ης Ιουλίου; Δυόμισι μήνες μετά.

Προσπαθώ καταρχάς να μη θυμάμαι και να μην επαναλαμβάνω τις σκηνές στο μυαλό μου. Ήταν κάτι σα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ξυπνήσαμε μέσα στον ύπνο μας και καιγόμασταν. Καιγόταν το σπίτι, καιγόταν το αυτοκίνητο. Υπήρχαν φωνές από απέναντι από τους γείτονες «Κατεβείτε, καίγεστε». Έντονη φωτιά, έντονος καπνός μέσα στην οικοδομή. Σκηνικό πολεμικό. Αυτό και όλοι πιστεύω ότι αντιδράσαμε ενστικτωδώς, όπως θα έκανε ο κάθε μέσος συνετός άνθρωπος ο οποίος ξυπνάει μέσα στον ύπνο του και ακούει φωνές, έχει καπνό και φωτιά. Αλλά ήταν ένα χυδαίο, μπορώ να πω και το λέω συνέχεια, σκηνικό, το οποίο το προκάλεσαν -δεν μπορώ να πω τη λέξη- άνθρωποι γιατί οι άνθρωποι σχετίζονται με άλλα χαρακτηριστικά. Κάτι ανεπίτρεπτο.

Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες. Το ότι χάσετε τη μητέρα σας δεν μετριέται με τίποτα. Θέλω να μου πείτε σήμερα τι έχει μείνει για εσάς από όλο αυτό το τραγικό συμβάν;

Κύριε Οικονόμου, δεν φανταζόμουν ποτέ ότι ένας νέος άνθρωπος, ο οποίος έχει όνειρα για τον εαυτό του, για την πόλη του, για την κοινωνία και συμμετέχει στα κοινά με πραγματικά γνήσια συναισθήματα και γνήσιες προθέσεις, ότι θα βρεθεί στο στόχαστρο τρομοκρατών. Δεν το φανταζόμουν ποτέ. Και να σας πω την αλήθεια, η μητέρα μου ήταν αυτή που περισσότερο είχε αυτήν την αγωνία. Ότι είναι ένας δύσκολος χώρος, ο χώρος της πολιτικής και ότι πρέπει να είμαι προσεκτική. Και να σας πω την αλήθεια, το διασκέδαζα λίγο και δεν το λάμβανα τόσο υπόψη. Δηλαδή, της έλεγα: «εντάξει μαμά, δεν πολιτεύομαι στην Αμερική. Είμαστε μια φιλήσυχη πόλη, η Θεσσαλονίκη έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Δε φανταζόμουν ποτέ ότι θα γίνει κάτι τέτοιο. Αυτό που μου μένει είναι μια άπειρη στεναχώρια, γιατί η μαμά μου ήταν ο βράχος όλα τα χρόνια και έχοντας ζήσει πάρα πολύ δύσκολες περιστάσεις. Ήταν ένας βράχος, ένας υπέροχος άνθρωπος, ευγενέστατος, περήφανος. Δεν το συζητάμε ότι η μητέρα είναι το ιερότερο πρόσωπο και ότι αυτή τη στιγμή την στερούμαι εγώ και η οικογένειά μου και οι συγγενείς μου και όλοι. Ταυτόχρονα όμως έχω μια μεγάλη οργή μέσα μου. Και να σας πω περισσότερο: όσο περνάει ο καιρός και το σκέφτομαι, η οργή αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι με το σκηνικό που έγινε σε μένα, είναι πολύ πιθανό, πάρα πολύ νέοι άνθρωποι, που επίσης έχουν όνειρα για την Ελλάδα, για τη Θεσσαλονίκη και τα λοιπά, ίσως αυτό το περιστατικό να τους αποτρέψει. Και αυτό θεωρώ ότι θα είναι το μεγαλύτερο πλήγμα στην κοινωνία μας και στη δημοκρατία μας. Γιατί πιστεύω, αλήθεια σας το λέω, βαθιά μέσα μου ότι έχουμε υποχρέωση να ασχολούμαστε με την πολιτική. Όλοι εμείς που έχουμε τη δουλειά μας, που είμαστε μέσα στην κοινωνία, που βλέπουμε πράγματα. Δηλαδή, αν δεν ασχοληθούν οι νέοι άνθρωποι, οι άνθρωποι που προσπαθούν να δουν το μέλλον τους καλύτερα, που ονειρεύονται ωραιότερα πράγματα, ποιος θα ασχοληθεί; Οπότε νομίζω ότι το περισσότερο που με στεναχωρεί είναι αυτό.

Ότι από τέτοιες ενέργειες αποτρέπονται νέοι άνθρωποι να ασχοληθούν με την πολιτική.

Ναι, ναι.

Σωματικά πως είστε;

Εγώ σωματικά έχω έντονα τραύματα ακόμη. Σε 12 με 18 μήνες θα ξέρω τι μου έχει αφήσει. Αυτό εννοείται ότι δυσκολεύει και την καθημερινότητά μου και τη δυναμική που έχω. Αλλά ακριβώς -όπως σας είπα- επειδή έχω πάντα στο μυαλό μου πώς ήθελε η μαμά μου να είμαι, αξιοπρεπής και περήφανη, η δική μου απάντηση σε αυτό που έχει γίνει είναι ότι θα συνεχίσω με ό,τι κόστος. Με όποιο κόστος.

Ψυχικά αισθάνεστε ότι σας έχει δυναμώσει;

Ψυχικά δεν μπορώ να πω ότι είμαι τέλεια αυτή τη στιγμή, αλλά νιώθω ότι σε βάθος χρόνου θα μου δώσει μεγάλη δύναμη. Αυτή τη στιγμή προσπαθώ λίγο να ισορροπήσω μεταξύ των τραυμάτων, των σωματικών, των ψυχικών και μιας υποχρέωσης που νιώθω ότι έχω απέναντι στην οικογένειά μου, στον κόσμο που με έχει πιστέψει και με έχει στηρίξει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά και στο κόμμα με το οποίο έχω αποφασίσει να συμπορευτώ, να συνεχίσω.

Είναι δύσκολη η ερώτηση αυτή, αλλά θα την θέσω. Υπάρχει κάποια σκέψη ότι «κάτι δεν έκανα σωστά» ή ότι «εγώ φταίω που έφυγε η μητέρα μου, με το ότι ασχολήθηκα με την πολιτική»;

Είχε αναφερθεί η Ντόρα Μπακογιάννη σε μια συνέντευξή της, που την είδα πολύ αργότερα γιατί δεν ήμουν σε θέση στην αρχή να παρακολουθήσω τίποτα, η οποία είπε ότι είναι πολύ κρίμα που αυτήν η κοπέλα μέχρι τη στιγμή που θα φύγει από τη ζωή θα έχει το βάρος ότι η μαμά της έφυγε από τη ζωή εξαιτίας της ενασχόλησής της με την πολιτική. Δεν θα σας πω ότι δεν το έχω σκεφτεί και φυσικά θα σας πω ότι αν ήξερα ότι με την ενασχόλησή μου με την πολιτική θα γινόταν αυτό, δε θα ασχολιόμουν ποτέ. Γιατί για μένα είναι η οικογένεια το πιο σημαντικό πράγμα σε όλο τον κόσμο και εννοείται ότι έχω λατρεία με τη μητέρα μου και την κουβαλάω μέσα μου και δε θα ασχολιόμουν με την πολιτική. Σε δεύτερο χρόνο ενοχική ήμουν και θα είμαι, προσπαθώ να το παλέψω αυτό το πράγμα, είναι άδικο ωστόσο θεωρώ για μένα να σκέφτομαι τι θα μπορούσα να κάνω, τι δεν έκανα και να μπαίνω σε μια τέτοια διαδικασία. Είναι λάθος για οποιονδήποτε άνθρωπο βιώνει τέτοιο ακραίο περιστατικό, γιατί ξεχνάμε κάποιες φορές κάτι πολύ σημαντικό: ότι κάποιος άλλος μας έφερε στη θέση αυτή. Δεν ήρθαμε εμείς, δεν ήταν ένα ατύχημα. Ήταν μια δόλια, στοχευμένη, οργανωμένη, δολοφονική επίθεση, η οποία δημιούργησε μια κατάσταση άνευ προηγουμένου και μας έφερε όλους, και εμένα και τους ενοίκους οικοδομής, σε άγνωστα νερά. Ξυπνάς μέσα στον ύπνο σου, έχεις ένα σκηνικό πολέμου και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Αυτό είναι, όπως σας είπα, χυδαίο και δεν ευθύνεται προφανώς κανείς για το πώς το χειρίζεται εκείνη τη στιγμή.

Πολλά μπράβο και στο πατέρα για τη στάση που κράτησε όλο αυτό το διάστημα. Ήταν μια πάρα πολύ αξιοπρεπής στάση που δεν είναι εύκολο να την έχεις σε τέτοιες δύσκολες στιγμές.

Να ξέρετε ότι νιώθω πάρα πολύ περήφανη και για τον πατέρα μου και για τη μητέρα μου. Έχουν περάσει δια πυρός και σιδήρου με την απώλεια της αδερφής μου και βλέπετε ότι είναι ένας άνθρωπος καταρρακωμένος με δύο τεράστιες απώλειες και στέκεται στα πόδια του και μιλάει έτσι. Μόνο θαυμασμό και αγάπη για τον πατέρα μου και λίγα λέω.

Ο κόσμος πώς σας αντιμετώπισε; Είχατε κάποια ιδιαίτερη σκηνή, μια προσπάθεια εμψύχωσης ή κάποια στιγμή που να σας έμεινε;

Είναι πολύ συγκινητικό γιατί πραγματικά με καλεί ακόμη και σήμερα άγνωστος κόσμος που βρίσκει το τηλέφωνο μου από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δηλώνει τη συμπαράστασή του. Τις προάλλες ο Παναγιώτης, ένα τετραπληγικό παιδί χωρίς νοητική καθυστέρηση, με πήρε τηλέφωνο και μου λέει: «Κυρία Αφροδίτη, νιώθω ότι έχετε πληρώσει ό,τι έχει κάνει όλο το πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια». Και με παίρνει κάθε μέρα για να δει πώς ξύπνησα και αν είμαι καλά. Ένας άνθρωπος ο οποίος έχει αυτά τα προβλήματα που έχει. Και πραγματικά το λέω και ανατριχιάζω. Άνθρωποι με πολύ σημαντικά προβλήματα -και προσωπικά και οικογενειακά- μου έχουν δηλώσει τη συμπαράστασή τους και αυτό αν θέλετε είναι το αισιόδοξο μήνυμα αυτού του δολοφονικού χτυπήματος και του τραγικού περιστατικού. Ότι η πλειοψηφία του κόσμου συναισθάνεται τη χυδαιότητα και το ακραίο του γεγονότος και βρίσκεται μαζί μας.

Τι θα λέγατε στους ανθρώπους που βάλανε τα γκαζάκια;

Να σας πω την αλήθεια δεν έχω τίποτα να τους πω. Ο καθένας τιμάται με τον εαυτό του και με τη συνείδησή του. Εύχομαι πραγματικά από τη καρδιά μου να συνειδητοποιήσουν το έγκλημα που έχουν κάνει, γιατί το να δολοφονείς έναν άνθρωπο ή να δημιουργείς συνθήκες ακατάληπτες μέσα στην οικογενειακή στέγη, η οποία προστατεύεται συνταγματικά και δεν επιτρέπεται σε κανένα να επηρεάσει την κανονικότητά της, είναι κάτι τραγικό. Αλλά δεν έχω προσωπικά να τους πω τίποτα. Η δικαιοσύνη θα κάνει αυτό που είναι να κάνει και θα πάρουν όλα το δρόμο τους.

Η αντιμετώπισή σας απέναντι στην τρομοκρατία έχει αλλάξει από την 1^η Ιουλίου;

Φυσικά. Εξακολουθώ να θεωρώ ότι δεν έχει κανένα χώρο η τρομοκρατία στη δημοκρατία μας. Ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν μας να δικαιολογεί, να το πω σε εισαγωγικά, τέτοιες καταστάσεις.

Υπάρχουν τέτοιοι στην πολιτική;

Θεωρώ ότι υπάρχουν κάποιες ελάχιστες ευτυχώς φωνές, οι οποίες δεν καταδικάζουν με τον τρόπο που θα έπρεπε. Θεωρώ ότι πρέπει να είναι ομόθυμη η καταδίκη της τρομοκρατίας, με δυνατή φωνή από όλα τα κόμματα, όλες τις παρατάξεις, όλες τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις και να μην αφήνουμε κανενός είδους περιθώριο. Να μην διαχωρίζουμε τα τρομοκρατικά χτυπήματα σε ήπιας έντασης ή σε μεγάλης έντασης. Το ίδιο δολοφονικό είναι το τρικάκι. Το ίδιο δολοφονικό είναι το γκαζάκι. Και φυσικά πρέπει να σταματήσουμε να λέμε το γκαζάκι γκαζάκι. Δηλαδή, είναι εκρηκτικός μηχανισμός. Αυτό που τοποθέτησαν στο αυτοκίνητό μου ήταν εκρηκτικός μηχανισμός. Το γκαζάκι φέρνει θάνατο. Είναι τρομοκρατία. Οτιδήποτε μας δημιουργεί φόβο, απειλή και άγχος και κάνουμε κινήσεις τις οποίες δεν ελέγχουμε, είναι τρομοκρατία. Και αυτό πρέπει όλοι μας να το καταδικάζουμε, οριζόντια και ομόθυμα.

Η στάση σας απέναντι στην πολιτική φαντάζομαι ότι δεν έχει αλλάξει. Θα συνεχίσετε να δίνετε τον αγώνα με τη ΝΔ, αλλά και ως υποψήφια βουλευτής.

Φυσικά, είχα και συνάντηση με τον πρωθυπουργό. Σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται, πραγματικά τον ευχαριστώ από την καρδιά μου. Ήρθε στο νοσοκομείο, ήρθε στην κηδεία της μητέρας μου, ήταν μεγάλη τιμή για μένα και την οικογένειά μου και αισθάνθηκα ότι όλα τα στελέχη της ΝΔ είναι μαζί μας. Εννοείται ότι θα συνεχίσω να είμαι δίπλα στο κόμμα, στην παράταξη, οπουδήποτε με χρειαστεί και όπου ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι μπορώ να συνεισφέρω κι εγώ σε αυτό που προσπαθεί να καταφέρει, στο να δημιουργήσει μια Ελλάδα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από καμία άλλη Ευρωπαϊκή χώρα και στο να κάνει τη Θεσσαλονίκη να έχει την εικόνα που πραγματικά της αξίζει, εγώ θα είμαι δίπλα του στην προσπάθεια αυτή. Γιατί μπορεί να είχα 100 λόγους, τώρα έχω 1.000.

Τι συζητήσατε μαζί του όταν βρεθήκατε στον Μέγαρο Μαξίμου;

Μπορώ να σας πω τι του είπα εγώ. Του είπα αυτό που μόλις σας είπα. Τον ευχαρίστησα για όλη τη στάση του, την υποδειγματική και του δήλωσα ότι είμαι στη διάθεσή του. Για την επόμενη μέρα.

Αυτό σημαίνει ότι σας ενδιαφέρει η Α’ Θεσσαλονίκης; Γιατί ακούω και για το Επικρατείας, που είναι βέβαια δικό του θέμα, αλλά δεν ξέρω πώς εσείς το βλέπετε.

Θα σας πω την άποψή μου. Εγώ πιστεύω ότι ο κόσμος σου δίνει τη δύναμη και εννοείται ότι ο άνθρωπος, ο πολιτευτής που εκλέγεται με σταυρό, έχει τη δύναμη που πρέπει να έχει. Η δημοκρατία είναι αυτό. Ο κόσμος σε επιλέγει και σου δίνει τη δυνατότητα να τον εκπροσωπήσεις. Αυτό θεωρώ ότι είναι πραγματικά η δύναμη της δημοκρατίας. Από εκεί και πέρα, επειδή ο πρωθυπουργός ορίζει τα ψηφοδέλτια και ο πρωθυπουργός αποφασίζει το πώς θα διαμορφώσει το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα και στη Θεσσαλονίκη, είναι στην απόλυτη δική του διακριτική ευχέρεια και μόνο να αποφασίσει. Εγώ απλά έθεσα εαυτόν στη διάθεσή του.

Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει κάτι που σας αρέσει ή κάτι που σας ενοχλεί;

Η Θεσσαλονίκη θεωρώ ότι πραγματικά τα τελευταία χρόνια, και δεν το λέω για να το πω, έχει μια ανοδική πορεία. Φυσικά αυτό χρεώνεται στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στην κυβέρνηση. Έχουμε μια κοσμογονία έργων. Δε θυμάμαι εγώ κάποια άλλη στιγμή να έχουμε τόσα ταυτόχρονα έργα να υλοποιούνται. Σε όλα και στο επίπεδο της υγείας γίνονται συνέχεια ανακαινίσεις, παραδίδονται συνέχεια νέα έργα. Θα αναφερθούμε και στο μετρό φυσικά και στην προέκταση την πρόσφατη. Γενικώς η Θεσσαλονίκη αλλάζει εικόνα καθημερινά. Και πιστεύω ότι ο κόσμος αυτό θα το αναγνωρίσει και θα το δείξει και στην κάλπη στις επόμενες εκλογές.

Πάμε στα δικά σας τα προσωπικά. Ποια είναι τα σημαντικά πράγματα από εδώ και πέρα, πώς βλέπετε την προσωπική σας ζωή, ποιος είναι η προτεραιότητα κατά κάποιον τρόπο;

Η προτεραιότητα εξακολουθεί να είναι η ίδια που ήταν και όταν ξεκίνησα, που είναι η οικογένειά μου, ο πατέρας μου, η θεία μου, οι συγγενείς μου, ο ανιψιός μου, όλοι οι άνθρωποι που με περιτριγυρίζουν. Εννοείται ότι αυτό είναι το πρώτο. Από εκεί και πέρα θα συνεχίσω να εργάζομαι, είμαι δικηγόρος, η δουλειά μας είναι αυτή που μας πάει μπροστά και μας χαρακτηρίζει και δίνει τα χαρακτηριστικά μας στον κόσμο που μας ακολουθεί. Και φυσικά η πολιτική, όπως σας περιέγραψα. Θέλω να την προσεγγίσω με την ίδια όρεξη, με το ίδιο όραμα, με το ίδιο μεράκι και πάντα με ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές. Δηλαδή, αγάπη στον συνάνθρωπο, αξιοπρέπεια και πίστη στην αλήθεια.

Παρ' ό,τι είναι δύσκολο πως χαλαρώνετε αυτήν την περίοδο; Υπάρχει κάτι με το οποίο ηρεμείτε;

Να σας πω την αλήθεια, ενώ είχα σταματήσει κάποια χρόνια να διαβάζω βιβλία και να απασχολώ το μυαλό μου γιατί είχα πάρα πολλά πράγματα είτε σε επίπεδο δουλειάς είτε πολιτικής, έχω μπει σε μία διαδικασία και επανέρχομαι στο διάβασμα.

Μπορείτε να συγκεντρωθείτε για διάβασμα;

Ε, μία-δύο σελίδες το βράδυ προσπαθώ, περισσότερο για να ξεφεύγει το μυαλό μου. Για πάρα πολύ καιρό δεν μπορούσα να βγω από το σπίτι, τώρα έχω αρχίσει σιγά-σιγά, οπότε κάνω και συναντήσεις με φίλους και δικούς μου ανθρώπους.

Υπάρχει ένα βιβλίο που σας άρεσε τώρα τελευταία; Από το οποίο διαβάζετε αυτές τις δυο-τρεις σελίδες; Κάτι που σας κέντρισε το ενδιαφέρον;

Μία φίλη συνάδελφος, μου χάρισε την «Πανδώρα» του Χρήστου Χωμενίδη, που είναι ένα βιβλίο που μιλά για μία κοπέλα που ασχολείται με την πολιτική. Είμαι στις πρώτες σελίδες βέβαια, αλλά θα συνεχίσω να το διαβάζω. Έχω και βιβλίο ενός θείου μου, με κοινωνικές προσεγγίσεις, με κοινωνικά δίκτυα, που λέει στην ουσία πως μία τυχαία συνάντηση μπορεί να σε οδηγήσει σε κάτι άλλο και ξαφνικά να έχεις βρεθεί με έναν κύκλο ανθρώπων που δεν τους γνώριζες από την αρχή, αλλά είναι αυτοί οι άνθρωποι που μπορεί τελικά να σε οδηγήσουν στο στόχο.

Μότο ζωής υπάρχει;

Μηδένα προ του τέλους μακάριζε.

Ποιο θα ήταν το μήνυμά σας για τη βία και την τρομοκρατία;

Το μήνυμα είναι ένα και είναι ξεκάθαρο. Το ότι η βία και η τρομοκρατία δεν έχει καμία θέση στην κοινωνία μας. Το να βάζεις γκαζάκια και τρικάκια και το να πετάς μπογιές δεν είναι κοινωνική αντίδραση. Ο μόνος δρόμος στη δημοκρατία για να εκφράσεις την αντίρρησή σου για όλα όσα κάποιος μπορεί να λέει, είναι ο διάλογος και η επικοινωνία. Συνεπώς όλοι μας δεν πρέπει να δείχνουμε καμία ανοχή σε τέτοια περιστατικά. Να είμαστε κάθετοι και με κάθε ευκαιρία να δηλώνουμε την αντίδρασή μας.