Πρωινός Καφές με την Πόπη Καλαϊτζή (βίντεο)

Ευεξία, ευζωία, Θεσσαλονίκη, αυτοδιοίκηση, ιατρική, έπαρχος Λαγκαδά και Κωστής Χατζηδάκης. Αυτές είναι μερικές από τις λέξεις που συνθέτουν το παζλ της ζωής της σημερινής καλεσμένης του πρωϊνού καφέ που είναι η γιατρός Δρ Πόπη Καλαϊτζή, με εξειδίκευση στη Φυσική Ιατρική και την Αποκατάσταση και την Ιατρική του Τρόπου Ζωής.

Γεννημένη στη Σταυρούπολη, μεγαλωμένη στα Κουφάλια και στο Οικοτροφείο του Ανατόλια, σπούδασε ιατρική και έκανε εξειδίκευση σε θέματα που παλιότερα σπάνιζαν, όπως η ευζωία και η ευεξία.

Στον πρωινό καφέ θυμήθηκε τη γνωριμία της με τον σύζυγό της Κωστή Χατζηδάκη, τις βόλτες στην παραλία της Θεσσαλονίκης και τα σχολικά και φοιτητικά διαβάσματα, τα μεταπτυχιακά χρόνια στη Δρέσδη και το Βερολίνο που την επηρέασαν πολύ, αλλά και τη σημερινή πραγματικότητα όπου περισσότερο από ποτέ είναι χρήσιμη η επιστροφή στη μεσογειακή διατροφή, αλλά και η σωστή αντιμετώπιση του στρες.

Καταρχήν ξεκινάμε με τον καφέ. Είναι ο πρωινός καφές ένα καλό συστατικό για την ευζωία;

Είναι ο καφές ένα συστατικό για την ευζωία, διότι έχει πάρα πολλά οξειδωτικά. Και υπάρχουν και βγαίνουν όλο και περισσότερες μελέτες που συνδέουν την κατανάλωση καφέ με πολλά οφέλη για την υγεία και τη μακροβιότητα, κυρίως λόγω της οξειδωτικής δράσης του, αλλά και άλλων συστατικών. Κάνει πάρα πολύ καλό και στην λειτουργία του ήπατος για τη λιπώδη διήθηση, αλλά επίσης και στο μικροβίωμα του εντέρου που είναι πάρα πολύ σημαντικός παράγοντας για την καλή μας υγεία.

Άρα, πίνετε καφέδες;

Πίνω καφέδες, το ομολογώ (γελάει).

Πότε; Το πρωί;

Πίνω ελληνικό το πρωί, μου αρέσει πάρα πολύ και μετά στο ιατρείο εσπρεσάκια.

Γυρνάμε πίσω στα παιδικά σας χρόνια: γεννημένη εδώ, στη Θεσσαλονίκη;

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη.

Σε ποια περιοχή;

Στη Σταυρούπολη. Γεννήθηκα στην πλατεία Τερψιθέας. Όταν ήμουν τριών, μετακομίσαμε στη Χαλκηδόνα, εκεί όπου έμεναν ο παππούς και η γιαγιά μου. Στη συνέχεια δημοτικό πήγα στα Κουφάλια, οπότε έχω ζήσει ωραία παιδικά, ανέμελα χρόνια.

Δηλαδή;

Αυτό που φεύγαμε το πρωί και γυρνούσαμε το βράδυ χωρίς κινητά. Πηγαίναμε στο ποτάμι, ματώναμε τα γόνατά μας, ανεβαίναμε στα δέντρα. Αυτά που δεν αφήνουμε τώρα τα παιδιά μας να κάνουν. Κλασική ζωή παιδιού στο χωριό.

Η οικογένεια πως ήτανε; Τι ανάμνηση υπάρχει;

Μια πολύ, πολύ αγαπημένη, κλασική ελληνική οικογένεια. Οι γονείς μου, εγώ και η αδερφή μου, με πολλούς φίλους, πάντα το σπίτι μας γεμάτο κόσμο. Αυτό βέβαια εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα.

Όταν λέτε σπίτι, ποιο εννοείτε;

Όλα μας τα σπίτια ήτανε πάντα γεμάτα (γελάει). Από το σπίτι που γεννήθηκα, το σπίτι μας στα Κουφάλια, μέχρι το σπίτι στη Χαλκιδική - πάντα γεμάτο από κόσμο.

Τα σχολικά χρόνια πως ήταν; Καλή μαθήτρια ή καλή αθλήτρια;

Ήμουν καλή μαθήτρια. Θα έλεγα ότι ήμουν λίγο φυτό. Είχα σιδεράκια, σπυράκια και γυαλιά (γελάει). Ήμουν το κλασικό φυτό. Πήγα σχολείο στην αρχή στη Χαλκηδόνα, μετά στα Κουφάλια και μετά είχα την πολύ μεγάλη τύχη να πάρω μια υποτροφία όταν ήμουν στα Κουφάλια και έξι χρόνια ήμουν υπότροφη και οικότροφη στο Ανατόλια. Πήγα εκεί με υποτροφία της ΜΕΒΓΑΛ, που έχει την έδρα της στα Κουφάλια.

Γυμνάσιο και λύκειο εκεί, δηλαδή;

Γυμνάσιο και λύκειο. Ήμουν οικότροφη. Μια καταπληκτική εμπειρία ζωής.

Αθλητισμός υπήρχε στη ζωή σας;

Μέχρι τα 12 έκανα ρυθμική και ενόργανη και μου έχει μείνει αυτή η ευλυγισία μέχρι τώρα. Η ισορροπία, η ευλυγισία μου έχουν μείνει, γιατί έκανα δοκό. Μετά μεγαλώνοντας αφοσιώθηκα περισσότερο στο διάβασμα, αλλά τώρα ξαναγύρισα πίσω στη γυμναστική που μου αρέσει πολύ.

Όταν σας ρωτούσαν μικρή τι θα θέλατε να γίνετε, τι απαντούσατε;

Η ιατρική με διάλεξε, δεν την διάλεξα. Δηλαδή, όταν η αδερφή μου ήθελε να γίνει ζωγράφος και λουλουδού, δηλαδή να πουλάει λουλούδια ή όλα τα άλλα κορίτσια ήθελαν να γίνουν δασκάλες, εγώ έλεγα πάντα, χωρίς να έχουμε κανέναν γιατρό στην οικογένεια, ότι θέλω να γίνω γιατρός. Δηλαδή, με αυτό γεννήθηκα, δεν επέλεξα ποτέ την ιατρική, ήξερα ότι θα γίνω γιατρός.

Από πού προερχόταν αυτό;

Δεν ξέρω. Ίσως η καλή μου σχέση με τον παιδίατρό μου; Πάντα χαιρόμουν να πηγαίνω στον παιδίατρο, όπως επίσης όταν ερχόταν στα σχολεία τότε και μας κάνανε εμβόλια, καθόμουν πάντα πρώτη στη σειρά και οι υπόλοιποι από πίσω (γελάει). Πραγματικά νομίζω ότι με διάλεξε. Γεννήθηκα θα έλεγα ταγμένη.

Με την πολιτική υπήρχε σχέση από παλιά ή όχι;

Όχι, δεν υπήρχε σχέση από παλιά. Προέκυψε τυχαία, κυρίως μέσω της ενασχόλησής μου με τον εθελοντισμό. Αυτό είναι κάτι το οποίο μου πέρασε το σχολείο μου. Έτσι με το που μπήκα στην Ιατρική Σχολή, επειδή τα φοιτητικά χρόνια κατά κάποιο τρόπο τα είχα ζήσει στο οικοτροφείο, βγήκα την πρώτη χρονιά. Οπότε μετά το έριξα στον εθελοντισμό, έκανα ό,τι εθελοντικό υπήρχε στη Σχολή και έτσι κάπως προέκυψε η πολιτική. Όταν ψάχνανε νέους να κατέβουν για να γεμίσουν το ψηφοδέλτιο και εγώ ήμουν 23 χρονών για να γεμίσω το ψηφοδέλτιο, κατέβηκα. Αλλά τελικά πήρα 15.500 σταυρούς με την πρώτη φορά.

Θα πάμε και σε αυτό. Πριν είχατε Θεσσαλονίκη, ΑΠΘ και μετά Γερμανία, σε δύο κλινικές.

Ναι, πέρασα Ιατρική στη Θεσσαλονίκη, αυτό ήταν το όνειρό μου. Εδώ τελείωσα, έκανα δύο χρόνια γενική χειρουργική, γιατί τότε όταν τελείωσα τη Σχολή ήθελα να κάνω χειρουργική και έτσι αποφάσισα να κάνω πλαστική, γιατί είχε προκύψει και η πολιτική. Οπότε αποφάσισα να κάνω χειρουργική που είχε πρόγραμμα. Ωστόσο στα χρόνια της αναμονής, γιατί όπως ξέρετε υπάρχει πολύ μεγάλη αναμονή, σκεφτείτε ότι πέρυσι θα έμπαινα στη θέση μου της πλαστικής στο Παπαγεωργίου, αν περίμενα τη σειρά μου. Οπότε έφυγα για τη Γερμανία, όταν πια τελείωσα από όλη μου την ενασχόληση εδώ στην Θεσσαλονίκη και έκανα μια καινούργια ιατρική ειδικότητα, τη φυσική ιατρική αποκατάσταση, η οποία μου άρεσε πολύ

Στη Δρέσδη;

Δρέσδη αρχικά και μετά Βερολίνο. Πήγα στη Δρέσδη σε ένα πολύ μεγάλο κέντρο αποκατάστασης ένα καλοκαίρι για να κάνω ένα fellowship στην επούλωση τραυμάτων. Εκεί αποφάσισα να μείνω σε αυτό το τεράστιο κέντρο αποκατάστασης και μετά ήρθε και η αρχή της διατριβής μου και πήγα στο πανεπιστήμιο στο Charite. Aυτό πραγματικά μου άλλαξε πολύ και την ιατρική μου εκπαίδευση, αλλά και την κοσμοθεωρία.

Γιατί;

Βρέθηκα σε αυτό το πολύ οργανωμένο περιβάλλον, σε μια ηλικία που μπορούσα να εμπεδώσω καλύτερα αυτό που είχε να μου δώσει η Γερμανία και ως γιατρός και ως άνθρωπος. Και νομίζω ότι με βοήθησε στην εξέλιξή μου, με ωρίμασε η εμπειρία αυτή.

Και μετά είπατε: ήρθε η ώρα της αυτοδιοίκησης;

Όχι, αυτή ήρθε νωρίτερα. Δηλαδή, εγώ τα έκανα λίγο ανάποδα στη ζωή μου (γελάει). Όπως έζησα τη φοιτητική ζωή στο γυμνάσιο και στο λύκειο, έτσι πρώτη φορά που εκλέχτηκα ήμουν 23 χρονών.

Νομαρχιακή σύμβουλος;

Ναι, και στα 27 μου ξανά εκλέχτηκα -πολύ καλά σε σταυρούς, έτσι αναδείχτηκα Έπαρχος Λαγκαδά και όταν τελείωσα με το Επαρχείο μετά πήγα στη Γερμανία.

Τώρα με μια χρονική απόσταση που βλέπετε αυτό το κομμάτι της αυτοδιοίκησης; Πως το ζήσατε;

Είναι ένα τεράστιο σχολείο, μερικές φορές λέω ότι ήταν τρία διδακτορικά μαζί. Μου έμαθε πάρα πολλά πράγματα για τη ζωή, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν μια εύκολη περίοδος για μένα. Ξέρετε, εγώ δεν προέρχομαι από πολιτική οικογένεια. Δηλαδή, δεν ήμουν ταγμένη για να γίνω πολιτικός. Όταν εκλέχτηκα ήμουν 23 χρονών και οι αμέσως πιο νέοι από μένα ήταν γύρω στα 45 με 50. Και εγώ ήμουν 23 χρονών κοριτσάκι. Δηλαδή, πραγματικά θυμάμαι ακόμη να προσπαθώ να μπω στην Νομαρχία για το νομαρχιακό συμβούλιο και να μας σταματάνε έξω και να μου λένε: «μα, πού πηγαίνετε εσείς;» (γελάει). Επειδή καμιά φορά πήγαινα από τη Σχολή στη συνεδρίαση. Τώρα ευτυχώς έχουμε εξελιχθεί, υπάρχουν πολλές γυναίκες, νέες γυναίκες, νέοι άνθρωποι, αλλά τότε, πριν από 23 χρόνια που εκλέχτηκα, ήταν πολύ πολύ νωρίς.

Ήσασταν η πρώτη στη χώρα που ιδρύσατε και διευθύνατε ιατρείο με ειδίκευση τη μακροζωία και την ευζωία. Αυτό πως ήρθε;

Ήτανε μετά τη Γερμανία. Αυτό προέκυψε μέσα από την προσωπική μου αναζήτηση για την ιατρική. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να γίνω γιατρός, μετά χειρουργός…

…Άρα, δεν είχατε πρόβλημα με τα αίματα.

Καθόλου, καθόλου. Ήμουν στα επείγοντα, έχω κάνει επείγουσα νοσοκομειακή ιατρική, εθελόντρια στο ΕΚΑΒ έχω υπάρξει και ακόμη μου αρέσει η δράση στην ιατρική και όπως είπα ήθελα να γίνω χειρουργός. Μεγαλώνοντας είχα αρχίσει να έχω αναζητήσεις για το τι γίνεται μετά από πάρα πολλές ώρες με τα επείγοντα, με τα χειρουργεία. Δεν αισθανόμουν επαγγελματίας υγείας, αλλά μόνο επαγγελματίας ασθένειας. Σα να αποκρούω -ας πούμε- κάτι που έρχεται.

Όταν βρέθηκα στη Γερμανία, πήγα σε μια τεράστια κλινική αποκατάστασης και εκεί άρχισα να έρχομαι σε επαφή με αυτή την ειδικότητα της φυσικής ιατρικής αποκατάστασης, η οποία είναι πιο κοντά στον ορισμό της υγείας. Που υγεία, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, δεν είναι η έλλειψη ασθένειας ή αναπηρίας, αλλά η πλήρης σχετική σωματική και κοινωνική ευεξία. Οπότε μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας ήθελα περισσότερο να βοηθώ τους ασθενείς να κατακτήσουν την υγεία τους και όχι απλά να αποφύγουν την ασθένεια. Και νομίζω ότι με την καινούργια ειδικότητα, την οποία πήρα τελικά, τη φυσική ιατρική αποκατάσταση και μετά την εξειδίκευσή μου στη Ιατρική του τρόπου ζωής, μπορώ και βοηθάω τους ασθενείς μου να ζήσουν μία όχι μόνο μακρύτερη, αλλά και καλύτερη ζωή, Κάτι το οποίο με ανακουφίζει ως γιατρό και ως άνθρωπο, με έχει κάνει να αισθάνομαι πιο χρήσιμη, όχι μόνο στους ασθενείς μου, αλλά ακόμη και στους τριγύρω μου.

Ασχολείται ο Έλληνας με την ευζωία πια;

Ναι, δυστυχώς όμως το κάνει και με λάθος τρόπος.

Δηλαδή;

Θέλει εύκολες λύσεις ο Έλληνας, ξέρουμε όμως ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για την ευζωία. Αν δούμε όλες τις μεγάλες μελέτες που έχουν γίνει, όχι για την μακροζωία, αλλά για την καλή ζωή, δεν υπάρχει κανένα μαγικό φάρμακο που θα το βάλεις ενδοφλέβια. Όταν εγώ ίδρυσα την κλινική μου ήταν η μόνη κλινική που έκανε ευζωία και longevity και μακροζωία, τώρα ακόμη και τα κομμωτήρια έχουν γίνει longevity hubs. Δυστυχώς δεν υπάρχουν ακόμα μαγικά φάρμακα που απλά θα τα βάλεις ενδοφλέβια και θα ζεις πολύ και καλά ούτε μαγικά ελιξίρια. Ξέρουμε ότι το πιο καλά μελετημένο φάρμακο είναι ο τρόπος ζωής μας. Δηλαδή, το τι τρώμε, αν κοιμόμαστε σωστά, αν κάνουμε άσκηση, αν δεν καπνίζουμε, αν διαχειριζόμαστε το στρες. Αυτά φαίνεται ότι είναι τα μυστικά για την ευζωία και αποδεικνύεται με όλες τις μελέτες που έχουν γίνει.

Συμβουλή για το στρες υπάρχει;

Θα σας πω ποια είναι η συμβουλή για το στρες. Δυστυχώς, ειδικά εμείς που μένουμε στις πόλεις, ζούμε σε ένα περιβάλλον, το οποίο είναι πάρα πολύ στρεσογόνο. Ωστόσο δεν μπορούμε να σταματήσουμε από τον κόσμο και να κατέβουμε. Αυτό όμως που μπορούμε να κάνουμε είναι να κάνουμε τους εαυτούς μας λιγότερο ευάλωτους σε αυτό το στρες. Δηλαδή, να μην αφήνουμε αυτό το στρες να καταστρέφει τα κύτταρά μας. Και αν θέλετε, πολλές φορές το λέω αυτό και στους ασθενείς μου, πρέπει να βάζετε τα προβλήματά σας στη σωστή τους διάσταση. Δηλαδή, πολλές φορές χαλάμε τα κύτταρά μας για πράγματα που σε λίγες μήνες ή σε λίγες μέρες από σήμερα δε θα έχουν καμία αξία. Άρα, πρέπει να εκπαιδευτούμε σε τεχνικές που μας βοηθούν να μην παίρνουμε πολύ σοβαρά αυτά, τα οποία δεν είναι για να τα πάρουμε σοβαρά. Αν δεν την παλεύουμε βέβαια -για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκή έκφραση- υπάρχουν πάρα πολλοί επαγγελματίες ψυχικής υγείας, στους οποίους πρέπει να απευθυνθούμε, γιατί αυτό είναι το πιο σημαντικό.

Αυτό λέτε και στον Χατζηδάκη; Να τα βλέπει λίγο πιο χαλαρά τα πράγματα;

Ναι, το λέω βεβαίως. Ο Κωστής είναι ένας άνθρωπος που παίρνει πάρα πολύ σοβαρά τη δουλειά του, δουλεύει πάρα πολύ σκληρά, με πάρα πολλή αφοσίωση. Και του λέω πολλές φορές, επειδή με ακούει το πρωί να μιλάω στο τηλέφωνο με ασθενείς που έχουν πραγματικά προβλήματα. Έχω ασθενείς με αυτοάνοσα, με σκλήρυνση, με καρκίνο που με παίρνουν το πρωί και εκεί που τα διευθετώ και τα συζητάω με τους συνεργάτες μου, του λέω: «βλέπεις που είναι τα πραγματικά προβλήματα στη ζωή; Δεν χρειάζεται να χαλάμε τα κύτταρά μας για άλλα πράγματα».

Ένα ζήτημα σίγουρα που μεγαλώνει και διογκώνεται στην Ελλάδα είναι και η παχυσαρκία, σωστά;

Η παχυσαρκία είναι ένα τεράστιο πρόβλημα και νομίζω ότι πολύ μεγάλο ρόλο σε αυτό παίζουν τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα. Μέχρι το 2010 η νούμερο 1 αιτία θανάτου ήταν το κάπνισμα. Από το 2010 και μετά είναι τα τρόφιμα. Μία συμβουλή που δίνω σε πάρα πολλούς ασθενείς μου -γιατί έχω κάνει και την εκπαίδευση γαστρονομικής ιατρικής στο Χάρβαρντ, ήμουν πολύ τυχερή που έχω πάρει αυτή τη γνώση - είναι η εξής: «διάβαζε τις ετικέτες των τροφίμων».

Πολλές φορές τους ρωτάω τι τρώνε και μου λένε: να, τρώω το πρωί ένα τοστ με γαλοπούλα και μετά τρώω μία μπάρα και μετά τρώω ένα γιαούρτι με μπιλάκια, κλπ. Και τους λέω: «εντάξει σας παρακαλώ πολύ, κοιτάτε τις ετικέτες των τροφίμων». Γιατί μου λένε, πως να το ξεχωρίσουμε; Αν δεν καταλαβαίνετε τι έχει μέσα τότε, δεν πρέπει να το φάτε. Πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα βασικά.

Όπως λέει η μέντοράς μου η Αντωνία Τριχοπούλου, η ακαδημαϊκός: πρέπει να δούμε τι τρώγανε οι παππούδες και γιαγιάδες στα χωριά της Κρήτης τη δεκαετία του ‘60. Τι τρώγανε για πρωινό; Κανένα παξιμαδάκι, καμιά ελίτσα, ωραίο τσαγάκι. Εμείς τώρα όλοι πίνουμε μάτσα, δε λέω μια χαρά το μάτσα, αλλά είναι αυτό η φυσική επιλογή; Δεν έχουμε πάρα πολύ ωραία βότανα; Δεν χρειάζεται να τρώμε όλοι τα υπερ-επεξεργασμένα δημητριακά τα οποία υπάρχουν. Άρα, πρέπει να γυρίσουμε πίσω στα βασικά, την παραδοσιακή μεσογειακή διατροφή. Και αυτό που επίσης είναι μεγάλο πρόβλημα: η υποκινητικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι τα παιδιά σε περιοχές που δε χρησιμοποιούν τα πόδια ή ποδήλατα για να πάνε στο σχολείο, είναι πολύ πιο παχύσαρκα.

Δείτε τι γίνεται με τα Ελληνόπουλα σε σχέση για παράδειγμα με τα παιδιά στην Ολλανδία, που πηγαίνουν είτε με τα πόδια είτε με τα ποδήλατα στο σχολείο. Είναι αντιστρόφως ανάλογη η παχυσαρκία με την κίνηση. Άρα, η υποκινητικότητα, που συνδέεται προφανώς και με τις ώρες που περνάμε -και ειδικά τα παιδιά μας- στην οθόνη και τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα είναι οι δύο διαταράκτες της ισορροπίας της υγείας μας σε ότι αφορά στο πρόβλημα της παχυσαρκίας.

Εσείς τι συνταγή ακολουθείτε για τον εαυτό σας;

Κοιτάω με ευλάβεια τις ετικέτες των τροφίμων, τρώω κατά τον δυνατόν μαγειρεμένο φαγητό, έχω μειώσει κατά πολύ την κατανάλωση κρέατος και ειδικά του κρέατος που είναι βιομηχανοποιημένο, τρώω προϊόντα που έχουν λιγοστή ζύμωση, όπως είναι το παραδοσιακό γιαούρτι, το ΚΕΦΙΡ, πολλά φρούτα, πολλά λαχανικά, πολλά σπόρια.

Πολλά γεύματα;

Τα πολλά γεύματα έχουν ξεπεραστεί, πρέπει να τρώμε λίγα γεύματα και καλά που να έχουν τρόφιμα όσο κατά τον δυνατόν λιγότερο επεξεργασμένα και μαγειρεμένα στο σπίτι. Μερικοί μου λένε: «μα, παίρνουμε από το μαγειρείο μαγειρεμένα φασολάκια ή σπανακόριζο,» Ναι, είναι καλύτερο από το να πάρεις κάτι άλλο, από το να πάρεις fast food. Όμως τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το μαγειρεμένο στο σπίτι φαγητό.

Αν δείτε την καινούργια πυραμίδα της μεσογειακής διατροφής, εκτός από τρόφιμα στη βάση έχει δεξιά ένα καλάθι που σημαίνει τοπικά και εποχικά τρόφιμα. Να γυρίσουμε, δηλαδή στις λαϊκές αγορές. Και αριστερά έχει μια κατσαρόλα που σημαίνει να μαγειρεύουμε στο σπίτι. Στη μέση έχει ένα τραπέζι που έχει σημασία το πως τρώμε. Δηλαδή συντροφιά, συν-τροφή, να τρώμε με παρέα, να μην τρώμε μπροστά σε ένα καναπέ που δεν ξέρουμε πόσες θερμίδες βάζουμε μέσα μας. Γιατί όλα αυτά είναι ο μεσογειακός τρόπος ζωής που δυστυχώς έχει χαθεί στην Ελλάδα.

Τι κάνετε επαγγελματικά αυτή τη στιγμή; Που τα λέτε όλα αυτά;

Τα λέω στην κλινική μου που έχω κάνει στο Κολωνάκι, στην πρώτη κλινική για τη μακροζωία και την ευζωία στη χώρα και στην Ιατρική Σχολή Αθηνών. Έχω επίσης την τύχη να συνεργάζομαι με την Αμάντα Ψυρρή, καθηγήτρια Ογκολογίας και με τον πρόεδρο της Ιατρικής Σχολής Νίκο Αρκαδόπουλο έχουμε δημιουργήσει ένα ιατρείο όπου κάνουμε lifestyle medicine. Δηλαδή, Ιατρική Τρόπου Ζωής για ασθενείς με καρκίνο. Τους λέμε τι να τρώνε όταν έχουν καρκίνο, πώς να γυμνάζονται, πώς να κοιμούνται καλύτερα, πώς να διαχειριστούν το στρες.

Πάμε στα πολιτικά: Γιατί ΝΔ;

Πρώτον ήταν οι οικογενειακές καταβολές μου. Η ΝΔ ακόμη και αν δεν είχα οικογενειακές καταβολές θα ήταν σήμερα η επιλογή μου με βάση τη λογική και με βάση την Ελλάδα που θέλω. Έχω ζήσει στην Ευρώπη και θέλω μια Ευρωπαϊκή Ελλάδα και φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι μπορεί να είναι όχι μόνο μέρος της Ευρώπης, αλλά και να πρωτοπορεί στην Ευρώπη. Μην ξεχνάτε ότι εγώ ήμουν στη Γερμανία τα χρόνια που σε εισαγωγικά ντρεπόμουν να πω ότι είμαι Ελληνίδα. Όλοι με κοίταζαν λίγο περίεργα. Τώρα αισθάνομαι πάρα πολύ υπερήφανη όπου και να ταξιδέψω που είμαι Ελληνίδα και γι' αυτό ακόμη και αν δεν ήταν οικογενειακές καταβολές, ακόμη και αν δεν είχα την πορεία που είχα στη ΝΔ, τώρα θα ήμουν από επιλογή ΝΔ.

Πως βλέπετε τη διακυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη;

Εγώ μερικές φορές λέω για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη διακυβέρνησή του ότι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Το βασικό πρόβλημα που πρέπει να λύσει μέχρι τις εκλογές;

Νομίζω ότι δεν είναι πρόβλημα, απλά πρέπει να εξηγηθούν καλύτερα αυτά, τα οποία έχουν γίνει για την καθημερινότητα του Έλληνα. Μερικές φορές πρέπει να μας το εξηγήσει κάποιος για να το καταλάβουμε, πρέπει να εξηγηθούν καλύτερα αυτά που γίνονται.

Στη Θεσσαλονίκη έρχεστε συχνά. Πώς την βλέπετε; Πως αισθάνεστε εδώ;

Για μένα, όπως και για πάρα πολύ κόσμο που το συζητάμε, γιατί δυστυχώς πολλοί από τους φίλους μου, όπως και η αδερφή μου και η οικογένειά μου, έχουμε φύγει, η Θεσσαλονίκη είναι αυτή η ζεστασιά στην καρδιά. Με το που έρχομαι αισθάνομαι πατρίδα, ζεστασιά, μια εσωτερική χαρά.

Βελτιώνεται από άποψη υποδομών;

Η Θεσσαλονίκη είναι μία όμορφη πόλη, περνάει υφέσεις και εξάρσεις, νομίζω ότι τώρα είναι σε μία πολύ καλή περίοδο. Την βλέπω να ομορφαίνει το τελευταίο καιρό.

Έχει ή δεν έχει σαν τη Χαλκιδική;

Προφανώς και δεν έχει σαν τη Χαλκιδική. Και μάλιστα ο άντρας μου με κοροϊδεύει γι' αυτό (γελάει). Γιατί όπου και να πάμε λέω: «εντάξει, καλή η θάλασσα, αλλά δεν είναι και σαν τη Χαλκιδική».

Στην Κρυοπηγή είναι η καλοκαιρινή σας έδρα;

Κρυοπηγή, ναι.

Η γνωριμία με τον Κωστή πώς έγινε;

Έγινε όταν ήμουν Έπαρχος Λαγκαδά. Τότε είχαμε ένα θέμα με τα λεωφορεία στην επαρχία Λαγκάδα, διότι ενώ ο ΟΑΣΘ είχε επεκταθεί προς τα Κουφάλια, δεν είχε επεκταθεί προς τον Λαγκαδά παρά το γεγονός ότι ήταν μια φτωχή περιοχή του νομού Θεσσαλονίκης

…και ο κ. Χατζηδάκης τότε ήταν υπουργός Μεταφορών…

…Σωστά. Είχα ήδη κάνει μια προεργασία με τον ΟΑΣΘ και τα ΚΤΕΛ, οπότε πήγα να το πω στον υπουργό. Εγώ για μεγάλο χρονικό διάστημα πίστευα ότι απλά με βλέπει ως Έπαρχο, αλλά νομίζω ότι κάτι άλλο είχε στο μυαλό του. Τελικά η αλήθεια είναι ότι επεκτάθηκε ο ΟΑΣΘ και στην επαρχία Λαγκάδα όταν φύγαμε και οι δύο. Είχαμε επιτυχία και στα λεωφορεία και στη σχέση μας μετά από αρκετά χρόνια και αρκετά σκαμπανεβάσματα (γελάει).

Ο γάμος πότε έγινε;

Ο γάμος έγινε το 2017. 7 εβδόμου του 2017, στις 7 η ώρα το απόγεμα.

Σε όλους τους «καφέδες» οι άντρες πάντα δυσκολεύονται να θυμηθούν πότε είναι ο γάμος τους, οι γυναίκες όμως το θυμούνται.

(Γελάει)

Σας ακούει; Και δεν εννοώ μόνο στην πολιτική, αλλά γενικά.

Μ' ακούει. Ο Κωστής εκτιμά ότι έχω μια πολιτική εμπειρία και επίσης ότι πάντα θα μιλήσω όπως θα μιλούσε ένας απλός άνθρωπος, ένας απλός ψηφοφόρος. Και γιατί οι συναναστροφές μου είναι εντελώς κανονικοί άνθρωποι, τόσο οι ασθενείς μου όσο και οι φίλοι μου, οπότε του μεταφέρω όλα αυτά που ακούω, αυτά που βλέπω, αυτά που ψυχανεμίζομαι. Ακούει, ακόμη και αν κάνει ότι δεν ακούει. Σ' αυτό που δεν μ' ακούει πάντα είναι στα θέματα της υγείας του, διότι δε διαχειρίζεται πολύ καλά το θέμα του στρες και δεν κοιμάται, αλλά κάνει γυμναστική με ευλάβεια.

Τι κάνει, δηλαδή;

Κάνει δύο φορές την εβδομάδα personal, αλλά από μια μισή ώρα περίπου και το κάνει με ευλάβεια. Επίσης προσπαθώ να τον επηρεάσω και στη διατροφή. Φανταστείτε πως όταν τον γνώρισα έτρωγε τρεις φορές την ημέρα κρέας ως γνήσιος νέο-Κρητικός. Τώρα, εντάξει έχουμε πάει καλύτερα.

Ως προς το προεκλογικό πρόγραμμα που ετοιμάζει μια συμβουλή που θα του ήταν χρήσιμη;

Νομίζω ότι σε σχέση με τα προεκλογικά προγράμματα και με το τι συμβαίνει στην Ελλάδα, δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κανένας πιο έμπειρος πολιτικός από τον Κωστή στο κοινοβούλιο. Κανένας.

Εσείς τον ακούτε;

Κοιτάξτε, σε πολλά πράγματα τον ακούω, αλλά αν τον άκουγα 100% δεν θα είχα ανοίξει το ιατρείο μου. Δηλαδή, όταν είχα αποφασίσει να κάνω πρώτα την ειδικότητα της ιατρικής τρόπου ζωής και να κάνω ιατρείο που ασχολείται με αυτό, όλοι οι δικοί μου και ο άντρας μου, μου λέγανε: «μα τι είναι αυτό που πας να κάνεις;». Οπότε αν τον άκουγα 100%, δεν θα το είχα κάνει.

Ο μικρός Γιαννάκης έχει πει εσχάτως κανένα ωραίο απόφθεγμα;

Ένα απόθεμα ωραίο; Νομίζω ότι ο Κωστής τα θυμάται αυτά.

Κάποτε μου είχε πει για τις ξαπλώστρες.

Α, καλά εννοείται προφανώς. Πάντα διαφωνούσε απολύτως με τον μπαμπά του που προσπαθούσε να βάλει τάξη με τις ξαπλώστρες στην παραλία. Και μάλιστα θυμάμαι εκείνο το καλοκαίρι προσπαθούσαμε στη Χαλκιδική να βρούμε παραλία, η οποία δεν είχε ξαπλώστρες, με αποτέλεσμα να μείνουμε με το αυτοκίνητο σε μία ανηφόρα. Και τότε μου λέει ο Γιάννης: «είδες που στα έλεγα. Δεν έπρεπε να ακούμε τον μπαμπά».

Εσείς με τι χαλαρώνετε; Υπάρχει κάτι;

Με το διάβασμα, αυτό το έκανα και από παιδί. Χαλάρωνα από το διάβασμα με διάβασμα. Διαβάζω λογοτεχνία.

Κάποιο βιβλίο τελευταία που σας άρεσε;

Τώρα τελευταία ξαναδιαβάζω τα βιβλία τα οποία διάβαζα όταν ήμουν μικρή. Τώρα διαβάζω παράλληλα το «100 χρόνια μοναξιάς» και ένα βιβλίο που έγραψε η Λένα Διβάνη για τον Καποδίστρια και τον έρωτά του για την Ρωξάνδρα.

Αγαπημένο σημείο στη Θεσσαλονίκη;

Εδώ, ο Λευκός Πύργος και η παραλία. Έχω περάσει ατελείωτες ώρες, διάβαζα στην παραλία. Έπαιρνα τα βιβλία με μία φίλη μου, τη Μόνικα που κάναμε μαζί την Ιατρική και πηγαινοερχόμασταν από το λιμάνι μέχρι το Μέγαρο.

Εδώ γίνατε φυτό, δηλαδή…

Ήμουν και από πριν φυτό (γελάει). Και καθόμασταν στα παγκάκια και διαβάζαμε. Αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο και κάθε φορά που βρισκόμουν στη Θεσσαλονίκη και ήμουν στρεσαρισμένη -έμενα και χρόνια στην οδό Καρόλου Ντηλ- μπορούσα να κατέβω πολύ εύκολα κάτω μία βόλτα στην παραλία. Πάντα ήταν το καλύτερο αγχολυτικό για μένα.

Αγαπημένο τραγούδι υπάρχει;

Το «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα» που μου θυμίζει τα χρόνια στο οικοτροφείο. Κατσιμιχέοι, ήταν οι αγαπημένοι μου.

Μότο ζωής;

Είναι ότι στο τέλος το καλό θα κερδίσει.

Αισιόδοξη.

Πάντα το πιστεύω ότι στη ζωή ό,τι ενέργεια δίνεις αυτή η ενέργεια επιστρέφεται.

Για το τέλος έχουμε την ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχατε, τι θα αλλάζατε σε θέματα νοοτροπίας για την υγεία του Έλληνα; Κάτι που χρειάζεται ένα μαγικό ραβδί για να αλλάξει.

Νομίζω ότι χρειάζεται μαγικό ραβδί, έτσι ώστε να δώσουμε έμφαση στην πρόληψη. Επίσης πολλές φορές πιστεύουμε ότι η πρόληψη είναι μόνο οι προ-συμπτωματικές εξετάσεις. Αυτοί που είναι υπέρμαχοι της πρόληψης λένε ότι πρόληψη είναι να μην διαγνωστεί καν.

Τι όμως μπορεί να μας κάνει να προλάβουμε το 80% των μη μεταδοτικών ασθενειών;

Η καλή διατροφή, που είναι η μεσογειακή διατροφή, την οποίαν δυστυχώς την έχουμε ξεχάσει στην Ελλάδα, που σημαίνει μικρή κατανάλωση κρέατος, μεγάλη κατανάλωση φρούτων και λαχανικών, μαγείρεμα στο σπίτι που είναι πολύ σημαντικά και η κίνηση. Δυστυχώς μέχρι πριν από λίγα χρόνια χρησιμοποιούσαμε το σώμα μας, ενώ σήμερα βλέπουμε ότι ακόμη και στα χωριά της Κρήτης ή στα δικά μας χωριά εδώ για να πάνε στο καφενείο παίρνουν το αυτοκίνητο. Επίσης το να μην καπνίζει κανείς -πάντως όσοι καπνίζουν ακόμη προλαβαίνουν να το κόψουν- και επίσης να έχουμε ένα δείκτη μάζας σώματος φυσιολογικό. Να προσέχουμε, δηλαδή, τα κιλά μας.

Φαίνεται, λοιπόν, σε όλες τις μελέτες ότι αυτοί που έχουν 4 στα 4 έχουν 80% μικρότερες πιθανότητες για τα μη μεταδοτικά νοσήματα, όπως είναι τα καρδιοαγγειακά που είναι νούμερο 1 αιτία θανάτου. Δηλαδή, τα εμφράγματα, το εγκεφαλικό και ο ζαχαρώδης διαβήτης. Άρα, αυτό με ένα μαγικό τρόπο, αν είχε κανείς την κουλτούρα της πρόληψης θα γλύτωνε το 80% των ασθενειών.