Πρωϊνός καφές με τον Παναγιώτη Αβραμόπουλο (βίντεο)

Δεν ήταν μονοθεματικός ο σημερινός «πρωινός καφές». Και αυτό γιατί ο Παναγιώτης Αβραμόπουλος έχει κάνει στη ζωή του πολλά πράγματα. Γεννημένος στο Βόλο ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να φοιτήσει στη Νομική, αλλά ξεκίνησε αμέσως να εργάζεται στην Εθνική Τράπεζα. Μετά ήρθε η θητεία του στο Εργατικό Κέντρο ως πρόεδρος, η συμμετοχή του στην περίφημη «τρόικα» της Πρωτοβουλίας, όπου είχε και πρωταγωνιστικό ρόλο την περίοδο της δημαρχίας του Γιάννη Μπουτάρη και σήμερα η συμπόρευσή του με τον Στέλιο Αγγελούδη ως άμισθος σύμβουλος του. Η συζήτηση είχε βέβαια και εκπλήξεις: μια πρόταση για την πεζοδρόμηση της Τσιμισκή και τη λειτουργία τραμ, μια παλιά ιστορία με τον Κώστα Σημίτη στο Μέγαρο Μαξίμου, μια παλιά φωτογραφία του με μηχανή, αλλά και λίγο από Miles Davis και Doors.

Κύριε Αβραμόπουλε, πρωινός καφές υπάρχει γενικά στη ζωή σας;

Χωρίς καφέ η μέρα δεν αρχίζει. Δύο ελληνικοί καφέδες, ο ένας μετά από τον άλλον.

Πού τον πίνετε;

Στο σπίτι. Τον φτιάχνω εγώ.

Στο δημαρχείο υπάρχει «πρωινός καφές», με την έννοια της πρωινής συζήτηση;

Ο δήμαρχος ξεκινάει τη μέρα του από πολύ νωρίς και δεν έχει χρόνο για καφέδες και κουσκούς (γελάει).

Στο Βόλο γεννημένος.

Στο Βόλο, σε μια γειτονιά εργατική. Στα σύνορα της Νέας Ιωνίας και του Βόλου. Και μεγαλωμένος στις αλάνες. Στα σκληρά χώματα.

Η οικογένεια; Ο μπαμπάς ή μαμά τι έκαναν;

Εργατική οικογένεια. Ο μπαμπάς μου ήταν εργάτης στις οικοδομές.

Στο σχολείο πώς ήσασταν;

Καλός στα φιλολογικά. Ορθογράφος πρώτος. Αλλά στα μαθηματικά λίγο πρόβλημα (γελάει).

Ήσασταν συνδικαλιστής από νωρίς; Πρόεδρος στην τάξη ή κάτι τέτοιο;

Όχι, δεν θα το έλεγα γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ακόμα αυτά.

Είμαστε στη χούντα;

Ήταν χούντα και οι συλλογικότητες μετά προέκυψαν.

Όταν σας ρωτούσαν μικρό, τι θέλετε να γίνετε, τι λέγατε;

Ήθελα να γίνω πιλότος. Ανέβαινα στην ταράτσα του σπιτιού μας για να βλέπω τα αεροπλάνα που σηκώνονταν από την Αγχίαλο και η μάνα μου φώναζε: «πρόσεξε μην πέσεις». Γιατί το μυαλό μου ήταν εκεί (γελάει).

Στην Αγχίαλο έκανα φαντάρος.

Εγώ στην 110. Στη Λάρισα.

Πάμε στα φοιτητικά χρονιά. Γιατί προέκυψε η Νομική στη Θεσσαλονίκη;

Η Νομική ήταν μετά τα αεροπλάνα η αγάπη μου. Ήθελα να περάσω στη Νομική. Και μάλιστα στη Νομική της Θεσσαλονίκης.

Γιατί;

Χωρίς να έχω ιδιαίτερο λόγο. Αν και όταν πρωτοήρθα εδώ είπα: «Εδώ θα μείνω για όλη μου τη ζωή». Πίστευα ότι η Αθήνα είναι λίγο μια πόλη που σε αποξενώνει.

Και τα πρώτα χρόνια εδώ πώς ήταν; Τα στέκια σας; Κατ’ αρχήν για ποια εποχή μιλάμε;

Το 1975 πρωτοήρθα. Τον Νοέμβριο μήνα.

Φουλ μεταπολίτευση, δηλαδή.

Φουλ μεταπολίτευση.

Γεμάτα αμφιθέατρα και τέτοια.

Έτσι. Σιδηροδρομικός σταθμός με το τρένο. Το λεωφορείο ο Άσσος από το σταθμό. Στάση Ευζώνων στην Όλγας, που ήταν τότε ακόμη σε αμφίδρομη κίνηση και φιλοξενία σε ένα σπίτι απέναντι ακριβώς από τη στάση. Ήταν μια πιτσαρία θυμάμαι που τότε λεγόταν Napolitana. Πίσω από την πιτσαρία υπήρχε ένα ημιυπόγειο διαμέρισμα, στο οποίο έμεναν φίλοι που είχαν έρθει νωρίτερα από εμάς στη Θεσσαλονίκη από το Βόλο. Και μας φιλοξένησαν όλους μαζί μέχρι να βρούμε κι εμείς το δικό μας σπίτι για να μείνουμε στη Θεσσαλονίκη.

Από τότε κοντά στο δημαρχείο, δηλαδή(γέλια) .

Κοντά στο νέο δημαρχείο (γελάει).

Στέκια εποχής; Τι θυμάστε από τότε;

Εγώ επειδή δούλεψα σχεδόν από το πρώτο χρόνο της φοιτητικής μου ζωής…

…Τι δουλέψατε;

Στην Εθνική Τράπεζα.

Α, από τότε.

Υπήρχε ανάγκη να δουλέψω. Έτσι, λοιπόν, η φοιτητική μου ζωή δεν είχε την έννοια του...

…πολύ χαβαλέ.

Του πολύ χαβαλέ. Γιατί ήταν και πολλές οι ώρες της εργασίας μου, η κόπωση μεγάλη και το διάβασμα επίσης μετά για το πανεπιστήμιο. Για να αντεπεξέλθω στη σχολή. Και αυτό ήταν ένα θέμα. Τώρα από στέκια το σταθερό καθημερινό δρομολόγιο ήταν αυτό προς τη Φοιτητική Λέσχη για φαγητό. Και για διασκέδαση πηγαίναμε στο Παγουλάτο, στην Αετοράχης.

Ταβέρνες περισσότερο, δηλαδή.

Ναι, ταβέρνες περισσότερο. Γιατί τότε ήταν και στη μόδα τα αντάρτικα (γελάει).

Τα τραγούδια. Άρα και στη Δόμνα θα πηγαίνατε.

Ακριβώς, νομίζαμε ότι θα αλλάξουμε τον κόσμο τότε (γελάει).

Στην Εθνική Τράπεζα ήσασταν πολλά χρόνια.

Σχεδόν σαράντα χρόνια.

Και συνδικαλιστής.

Και συνδικαλιστής.

Τα συν και τα πλην ποια ήταν; Καταρχήν του συνδικαλισμού, αλλά και της δουλειάς εκεί. Μια αρκετά σίγουρη θέση.

Ήταν μια δουλειά απαιτητική. Με οργανωμένο τρόπο, κάτι που δε συνάντησα αλλού. Μια δουλειά που έπρεπε να έχεις συνεχώς τον νου σου προσηλωμένο. Μια δουλειά που σου μάθαινε την πειθαρχία για να πάνε τα πράγματα καλά. Και ταυτόχρονα η ανάγκη για την εμπέδωση των νέων και σύγχρονων εργασιακών σχέσεων. Αυτό ήταν που με οδήγησε και να ασχοληθώ με τον συνδικαλισμό εκείνη της εποχής. Γιατί ακόμα τα πράγματα τότε ήταν αμέσως μετά τη χούντα. Ενυπήρχε ο αυταρχισμός: και στις δομές του κράτους, ακόμη και στις δομές των τραπεζών. Εμείς έπρεπε να αλλάξουμε τα πράγματα. Εκσυγχρονίζοντας και το περιβάλλον το εργασιακό, αλλά ταυτοχρόνως έπρεπε να δώσουμε και ωφέλεια στους εργαζόμενους.

Ξέρετε τις ενστάσεις που υπάρχουν για τον συνδικαλισμό. Και ιδιαίτερα εκείνα τα χρόνια, τα πρώτα του ΠΑΣΟΚ, αλλά και μέχρι σήμερα. Πού υπάρχει δίκιο και πού υπάρχει άδικο σε αυτή την κριτική;

Συμμερίζομαι τις ενστάσεις. Αλλά οι αιτίες για την υποχώρηση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι πολλές. Σχετίζονται και με τις δικές τους δυσλειτουργίες αυτές καθεαυτές, όπως η γραφειοκρατικοποίηση, ο κομματισμός, η καλλιέργεια των φιλοδοξιών που παραμέριζαν στην ουσία τις ανάγκες του συνδικαλιστικού κινήματος για προσωπικό όφελος…

…Ο συνδικαλιστής που γινόταν επάγγελμα.

Ακριβώς. Από την άλλη μεριά υπάρχουν και τα γενικότερα θέματα. Η αλλαγή του τρόπου εργασίας. Η νέα παραγωγική διαδικασία. Οι μεγάλες εταιρείες, τα εργοστάσια, οι βιοτεχνίες έχουν πάψει να υπάρχουν επί της ουσίας.

Οπότε δεν υπάρχει και το σώμα.

Οι υπηρεσίες και οι τεχνολογίες έχουν αλλάξει τη δομή και τη φύση της εργασίας. Έτσι μπαίνει ο ατομισμός. Το κράτος επίσης και οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές οδήγησαν στην ατομική πλευρά της εργασίας, εξαδρακονίζοντας στην ουσία θεσμούς. Οι συλλογικές συμβάσεις και στην Ελλάδα την περίοδο των μνημονίων, δηλαδή της οικονομικής κρίσης που μας ταλαιπώρησε τόσα χρόνια, εξαφανίστηκαν. Και αυτό οδήγησε σήμερα και το συνδικαλιστικό κίνημα σε μια αναξιόπιστη κατάσταση.

Τι κερδίσατε εσείς -και δεν εννοώ οικονομικά, αλλά ως χαρακτήρας- από τον συνδικαλισμό; Για να μην λέμε μόνο τα αρνητικά.

Αποκόμισα γνώση, εμπειρία, δύναμη, μαχητικό πνεύμα και συναινετική λογική. Έπρεπε να συνεργαστώ με πολλούς ανθρώπους, από ποικίλες ομάδες κοινωνικές. Αυτό σου δίνει πάντα ένα πλεονέκτημα να μπορείς να αντιλαμβάνεσαι την ανάγκη των συναινέσεων. Αυτά έχω αποκομίσει.

Γιατί γίνεται ΠΑΣΟΚ; Οικογενειακό ήταν το θέμα ή όχι;

Όχι. Εντάχθηκα στο ΠΑΣΟΚ στο πολιτικό περιβάλλον της μεταπολίτευσης…

…Πότε;

Το 1976 με 77. Κινητήρια δύναμη για μένα ήταν το νέο, το ριζοσπαστικό, το ανατρεπτικό, που έφερνε το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας. Αυτή ήταν η κινητήρια δύναμη που με οδήγησε εκεί.

Στο ΠΑΣΟΚ -κατά τη γνώμη μου- δύο ήταν οι βασικοί πρωταγωνιστές του. Ο Ανδρέας και Σημίτης. Εσείς με ποιόν ήσασταν;

Και Ανδρέας και Σημίτης. Δύο πολιτικές προσωπικότητες που ο καθένας με το δικό του τρόπο και τις δικές τους αντιλήψεις καθόρισαν σε ένα μεγάλο βαθμό και το πρόσωπο της σύγχρονης Ελλάδας μαζί με άλλους πολιτικούς από άλλες παρατάξεις.

Είχατε συναντήσει τον Σημίτη ως πρωθυπουργό;

Ο Σημίτης ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να ακούει κιόλας. Όταν ήμουν πρόεδρος στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης μας κάλεσε στην Αθήνα, εμένα και το Διοικητικό Συμβούλιο, να κατεβούμε στο Μέγαρο Μαξίμου και να συζητήσουμε τα προβλήματα των εργαζομένων στη Θεσσαλονίκη.

Πότε γίνεται αυτό;

Το 1999. Το εντυπωσιακό ήταν ότι ήθελε να τους ακούσει όλους. Όχι μόνο εμένα (γελάει). Από όλες τις παρατάξεις. Και επίσης το σημαντικό ήταν αυτό που λέγανε για τον Σημίτη: το ότι σημείωνε κάθε τι που άκουγε ήταν ένα πραγματικό γεγονός. Δηλαδή, όση ώρα μιλούσαμε σημείωνε αυτά που θεωρούσε σημαντικά και απάντησε σε όλα όσα είχαμε θέσει.

Κάποια σημαντική απάντηση που θυμάστε από εκείνη τη συνάντηση υπάρχει;

Υπάρχει μια σημαντική απάντηση που με σημάδεψε γενικά. Όταν του είχα θέσει την ανάγκη να δημιουργηθεί ένα πρόγραμμα για την ανάπτυξη της βιομηχανίας στη Θεσσαλονίκη, η οποία τότε είχε περάσει μια φάση έντονης αποβιομηχάνισης. Και μας είχε απαντήσει ότι η αγορά καθορίζει τις ανάγκες της οικονομίας. Και όχι το κράτος.

Μάλιστα. Η «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» ήταν ένας σημαντικός σταθμός και στη δική σας δημόσια ζωή. Όταν ακούτε τη λέξη, τι σας έρχεται ως πρώτη εικόνα στο μυαλό; Η πρώτη σκέψη;

Ήταν όντως μια σημαντική περίοδος της ζωής μου. Αυτό είναι γεγονός.

Ξεκίνησε πότε;

Από το 2003. Τρεις άνθρωποι από τρεις διαφορετικές παρατάξεις του δημοτικού συμβουλίου, ο Ανδρέας Κουράκης, ο Γιάννης Μπουτάρης και εγώ, τρεις άνθρωποι από διαφορετικές αφετηρίες και πολιτικές και κοινωνικές -και αυτό έχει μια σημασία- συμμεριστήκαμε την ίδια άποψη: ότι η πόλη δεν μπορούσε να αλλάξει και να ανατρέψει αυτό που εμείς ονομάζαμε τότε καθεστωτική ομίχλη, παρά μονάχα αν προχωρούσαμε σε μια δημοτική παράταξη και δημοτική κίνηση, έξω και πέρα από τον κομματικό μανδύα.

Αυτή ήταν η αφετηρία.

Αυτή ήταν η κίνηση εκείνη την εποχή, που ήταν εντελώς έξω από τα συνηθισμένα. Ήταν δύσκολη η διαδικασία, αλλά και συναρπαστική.

Κάποια σκηνή που θυμάστε έντονα;

Θυμάμαι μια σκηνή, όταν κάναμε την πρώτη μας παρουσία στη μεγάλη αίθουσα του λιμανιού. Κατέβαινα την Κυριακή να πάω στην εκδήλωση, γιατί την είχαμε προγραμματίσει για τις 11 η ώρα και έλεγα μέσα μου: «άραγε, πόσοι θα είμαστε;»

…Και τελικά έγινε χαμός.

Έγινε χαμός, ναι. Γιατί ενέπνευσε ανθρώπους η κίνηση, αυτή είναι αλήθεια. Έδωσε προοπτική, διέρρηξε τον στενό κλοιό της αδράνειας που υπήρχε και τις απογοητεύσεις που καθήλωναν την πόλη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτό ήταν, λοιπόν, ένα άλλο γεγονός που οδήγησε στη μεγάλη αλλαγή του 2010. Από τότε-και πρέπει να το πω αυτό- η αυτονομία και η ανεξαρτησία των δημοτικών παρατάξεων από κομματικούς μηχανισμούς και θέσφατα τέτοιας μορφής είναι σε μεγάλο βαθμό μια πραγματικότητα.

Άρα, πετύχατε να κυριαρχήσει.

Νομίζω ότι αυτό πέτυχε να υλοποιηθεί μετά από εμάς.

Σήμερα, μετά από 7 χρόνια που τελείωσε η οκταετία Μπουτάρη, ποιος είναι σήμερα ο απολογισμός που κάνετε; Τι έδωσε στην πόλη η περίοδος αυτή κατά τη γνώμη σας;

Την περίοδο του Γιάννη Μπουτάρη την χωρίζω σε δύο φάσεις. Η πρώτη περίοδος ήταν η δημιουργική περίοδος. Διεύρυνε τους ορίζοντες της πόλης. Η πόλη αναζήτησε τη σύγχρονη ταυτότητά της και μέσα από τις κινήσεις που κάναμε τότε συμφιλιώθηκε και με την ιστορία της. Το πολυπολιτισμικό παρελθόν της. Κάτι αναγκαίο για να διαμορφωθεί η σύγχρονη ταυτότητα της πόλης μας. Αυτό υπάρχει μέχρι σήμερα. Και συνεχίζεται.

Με τα ανοίγματα προς τους Τούρκους και τους Εβραίους.

Ακριβώς. Και ταυτόχρονα είχαμε και μια διεθνοποίηση. Ότι δηλαδή δεν μπορεί να είμαστε μια πόλη με στεγανά. Να ανοίξει η πόλη. Και βεβαίως σε μια δύσκολη οικονομική περίοδο. Τα μνημόνια μόλις είχαν αρχίσει. Όλα αυτά, λοιπόν, γίνανε την πρώτη περίοδο.

Τη δεύτερη περίοδο;

Ήταν περίοδος κραδασμών η δεύτερη φάση. Κραδασμών και κακής διαχείρισης κατά τη γνώμη μου των δημοσίων πραγμάτων. Αλλά κρατάω τα καλά πράγματα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Ισχύει ότι με τον Στέλιο Αγγελούδη δώσατε το πρώτο ραντεβού εδώ; Στο καφέ που είμαστε σήμερα;

Το ραντεβού το καθοριστικό ήταν εδώ, στο καφέ Ανατολικόν της Καλαμαριάς. Στο οποίο μου ανακοίνωσε ότι θέλει να διεκδικήσει το δήμο της Θεσσαλονίκης.

Το πιστεύατε ότι θα κερδίσει;

Το πίστευα με απόλυτο τρόπο.

Στις πρώτες δημοσκοπήσεις τα ποσοστά του ήταν μόλις 2 με 3%.

Ήμουν βέβαιος για τη νίκη. Γιατί η πόλη είχε την ανάγκη να βγει από το τέλμα της. Και στον Στέλιο και στο βλέμμα του εκείνη την ημέρα είχα διακρίνει τη δύναμη, την αποφασιστικότητα, τη θέληση να αλλάξουμε την πόλη. Και φυσικά το δέχτηκα αμέσως.

Ήσασταν δίπλα σε δύο σημαντικούς ανθρώπους της πόλης που αναδείχτηκαν δήμαρχοι. Κάποιοι σας χαρακτήριζαν και ως η σκιά και του Μπουτάρη και του Αγγελούδη.

Σκιά δεν υπήρξε ποτέ. Είχα πάντα την άποψή μου και τη θέση μου στα πράγματα.

Πώς είναι να είσαι δίπλα στα κέντρα λήψης των αποφάσεων;

Ο Γιάννης Μπουτάρης ήταν ένας ιδιαίτερος άνθρωπος. Εμπνευσμένος, ανατρεπτικός, ρηξικέλευθος, με γωνίες και με αντιφάσεις. Να πω για τον Μπουτάρη ότι ήταν ο δήμαρχος που εκείνη την εποχή είχε ανάγκη πόλη. Για όλους τους λόγους που είπα πριν. Ο Στέλιος Αγγελούδης είναι ένας άνθρωπος με προσήλωση στο στόχο του. Με πείσμα, με αποφασιστικότητα, αφάνταστη εργατικότητα. Πατάει καλά στα πόδια του και δεν το βάζει εύκολα κάτω. Είναι ο δήμαρχος που η Θεσσαλονίκη έχει ανάγκη σήμερα και για τα επόμενα χρόνια. Να πω δε ότι παλεύει και με τα θηρία. Γιατί και το περιβάλλον δεν είναι τόσο ευνοϊκό για μεγάλα πράγματα.

Εννοείται την κρίση που υπάρχει.

Βεβαίως. Και οι στόχοι που έχει θέσει για το δημόσιο χώρο και την κοινωνική πολιτική, για πράγματα που θα αλλάξουν την πόλη, χρειάζονται τη συμμετοχή των πολιτών για να επιτευχθούν. Και αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα που απαιτεί πολλή προσπάθεια και μεγάλο κόπο. Και φυσικά τη συμμετοχή και των εργαζομένων του δήμου.

Είμαστε περίπου στη μέση της δημαρχιακής θητείας. Τι μπορούμε να περιμένουμε από εδώ και πέρα; Ξέρετε τα σχέδια και τη στρατηγική, τι θα δούμε; Τι να περιμένει η πόλη;

Τα μεγάλα και τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Καταρχάς υπάρχουν ήδη δρομολογημένα έργα στην πόλη, τα οποία μένουν να υλοποιηθούν. Διαγωνισμοί για μεγάλα έργα. Από την πλατεία Ελευθερίας που γίνεται ήδη. Την Αγίας Σοφία. Την Αριστοτέλους. Το μεγάλο σχέδιο για την ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων και των τοποσήμων της Θεσσαλονίκης, που είναι ένα πολύ μεγάλο project, που αν υλοποιηθεί θα αλλάξει την μορφή της πόλης. Αυτό είναι το στοίχημα της βιωσιμότητας και της ανθεκτικότητας της Θεσσαλονίκης. Και αυτό απαιτεί και τη συμμετοχή των πολιτών.

Είστε τώρα περίπου δυόμισι χρόνια άμισθος σύμβουλος του δημάρχου. Πώς ήταν η εμπειρία;

(Γελάει), Εμένα με έχει εκπλήξει. Γιατί ξέρω τι σημαίνουν μερικά πράγματα που έχω ζήσει αυτά τα χρόνια και τι κρύβεται από πίσω.

Τις δυσκολίες της διοίκησης εννοείται;

Ακριβώς. Αυτή είναι η εμπειρία μου και η γνώση που έχω στα πράγματα. Αλλά με έχει εκπλήξει σε αφάνταστο ευχάριστο βαθμό η εργατικότητα, ο ζήλος και η αποφασιστικότητα του Στέλιου Αγγελούδη.

Βλέπετε κάποιο μειονέκτημά του;

Δεν ξεκουράζεται (γελάει).

Αυτό για την πόλη δεν είναι μειονέκτημα (γέλια). Είστε πόσα χρόνια στην αυτοδιοίκηση;

24 χρόνια.

Τι νομίζετε ότι χρειάζεται σήμερα;

Χρειάζεται συμπόρευση. Χρειάζεται σύμπλευση και συναίνεση. Από τις πολιτικές δυνάμεις της πόλης. Και φυσικά πόρους.

Γενικά η λέξη συναίνεση είναι επαναλαμβανόμενη στη λογική σας.

Νομίζω ότι με έχει σημαδέψει στην πολιτική μου πορεία. Θεωρώ ότι χωρίς τη συναίνεση και την επίτευξη συμφωνιών ακόμα και με τους αντιπάλους σου, δεν προχωρούν τα πράγματα εύκολα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Να καταλαβαίνουμε τις προτεραιότητες, να καταλαβαίνουμε τις δυσκολίες και να συμβάλλουμε στη λύση τους.

Μου κάνετε μια καλή πάσα για ένα ερώτημα που αφορά στο ΠΑΣΟΚ σήμερα. Πως το αξιολογείτε; Και πόσο μπορεί να αποδεχτεί την ανάγκη της συναίνεσης, αν χρειαστεί;

Το ΠΑΣΟΚ πλήρωσε ένα δυσανάλογο κόστος στην προσπάθεια να σωθεί η χώρα την εποχή των μνημονίων και εκείνα τα δέκα δύσκολα χρόνια. Αποτελεί όμως ακόμη και σήμερα μια αξιόπιστη πολιτική δύναμη. Απαραίτητη, αναγκαία για την ισορροπία του πολιτικού συστήματος και για την δημοκρατική τάξη της χώρας. Δυστυχώς, δημοσκοπικά τουλάχιστον, φαίνεται καθηλωμένο. Παρά τις τελευταίες επιδόσεις όπου παρουσιάζει μια σχετική αύξηση. Πιστεύω πως πρέπει να φύγει από τον στενό, στείρο αντιπολιτευτικό λόγο. Και να πείσει ότι έχει ένα σχέδιο, να πείσει τους κεντρώους ψηφοφόρους, τους ψηφοφόρους που έχουν και μια προοδευτική ματιά για τα πράγματα, ότι αποτελεί μια σπουδαία, σύγχρονη εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Αυτό χρειάζεται πολλή δουλειά, πολλή προσπάθεια και πολυεπίπεδη δράση.

Θα ρωτήσω κάτι που μπορεί να τεθεί στον Νίκο Ανδρουλάκη το βράδυ των εκλογών. Τι γίνεται αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητήσει την κυβερνητική συνεργασία του; Εσείς τι θα κάνατε;

Από ότι φαίνεται δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα μέχρι τώρα (γελάει). Έτσι τουλάχιστον έχει αποφασίσει. Το τι θα συμβεί όμως όταν έρθει η ώρα η χώρα να κυβερνηθεί είναι ένα άλλο θέμα.

Πάμε στα πιο προσωπικά. Πόσα χρόνια παντρεμένος με την Γκέλη Δούμπη;

Πολλά πια (γελάει).

Είναι μια ερώτηση στην οποία οι άντρες ποτέ δεν απαντάνε συγκεκριμένα. Ενώ οι γυναίκες θυμούνται την ημερομηνία (γέλια).

Πολλά χρόνια είμαστε με την Γκέλη.

Παιδιά;

Με την Γκέλη έχουμε φτιάξει μια μεγάλη και ωραία οικογένεια. Με παιδιά και με εγγόνια. Είναι τρία παιδιά. Ο Παύλος, ο δικός μου. Ο Δημήτρης και ο Ιάσωνας της Γκέλης. Ο Παύλος με τη Γιάννα, τη γυναίκα του, μάς έχουν χαρίσει τον Παναγιώτη, ο οποίος να πω ότι μού μοιάζει πολύ (γελάει) -έτσι λένε όλοι και πήρε και το όνομά μου. Και ο Δημήτρης μάς έχει χαρίσει την Αγγελική, που πήρε το όνομα της Γκέλης, δηλαδή. Που και αυτή μάς δίνει χαρά.

Τρία παιδιά, δύο εγγόνια, δηλαδή. Χαλάρωση υπάρχει με κάποιο τρόπο; Σήμερα είστε πια συνταξιούχος.

Ναι, εγώ έφυγα στη σύνταξη στα μέσα της δεκαετίας του ‘10. Με εθελούσια έξοδο τότε. Είχα σχεδόν σαράντα χρόνια δουλειάς.

Χαλάρωση;

Οι συζητήσεις μου με την Γκέλη και Μάιλς Ντέιβις. Μουσική.

Έχετε δίσκους;

Έχω δίσκους και Cds.

Έχετε εξηγήσει ποτέ στον εαυτό σας γιατί σας αρέσει ο Μάιλς Ντέιβις και η τζαζ;

Άκουγα από νέο παιδί ροκ και μετά τζαζ.

Υπάρχει αγαπημένο τραγούδι;

Πολλά. Αλλά αυτό που με βοηθάει όταν υπάρχουν δυσκολίες είναι το «Break on through» των Doors.

Να περάσεις από την άλλη πλευρά.

Γιατί σπας τα συμβατικά τείχη (γελάει). Αυτό ήταν το ζήτημα για μένα. Να σπάω πολλές φορές τα συμβατικά τείχη.

Αυτό είναι και το μότο ζωής σας ενδεχομένως;

Ναι, αυτό είναι και το μότο ζωή μου.

Τελειώνουμε με την ομάδα. Τι υποστηρίζετε;

ΠΑΟΚ. Παρόλο που από μικρός δεν ήμουν εδώ για να είμαι μόνο ΠΑΟΚ, αλλά εδώ συγκρότησα την παοκτσίδικη φιλοσοφία.

Ο Ολυμπιακός Βόλου εκείνα τα χρόνια είχε καλή ομάδα πάντως.

Είχε, τώρα δεν έχει (γελάει).

Δεν είπαμε τίποτα για τη Θεσσαλονίκη. Θα θέσω το ερώτημα που το βάζω πάντα.

Όλο δύσκολα μού βάζετε (γελάει).

Αν είχατε το μαγικό ραβδί τι θα αλλάζατε στη Θεσσαλονίκη που δεν αλλάζει εύκολα;

Συμπτωματικά χτες το βράδυ διάβασα ότι ο δήμαρχος του Λονδίνου ετοιμάζεται να πεζοδρομήσει την Oxford Street. Παρά τις αντιδράσεις που έχουν σημειωθεί από καταστηματάρχες και από άλλους κατοίκους ετοιμάζεται να πεζοδρομήσει ένα χιλιόμετρο στον πιο εμπορικό δρόμο της Ευρώπης, που είναι η Oxford Street. Εδώ, λοιπόν, τώρα για τη Θεσσαλονίκη με το μαγικό ραβδί θα ήθελα να αλλάξει η αντίληψη και η νοοτροπία των ανθρώπων, να καλλιεργηθεί η κουλτούρα του δημόσιου χώρου, του σεβασμού προς τον δημόσιο χώρο, σε αυτό που λέμε κοινόχρηστο δημόσιο χώρο. Εκεί, δηλαδή, που οι άνθρωποι μπορεί να είναι μόνοι τους με τις σκέψεις τους, με τους ανθρώπους τους, με τις οικογένειές τους. Έτσι, λοιπόν, με αφορμή και την απόφαση αυτή του δημάρχου του Λονδίνου, θα πεζοδρομούσα την Τσιμισκή και θα δημιουργούσα και τραμ, το οποίο να την διασχίζει, ;eτσι ώστε οι άνθρωποι να μην έχουν την ανάγκη να χρησιμοποιούν το ιδιωτικό τους αυτοκίνητο για να μετακινούνται στην πόλη και να σταθμεύουν, όπου νάναι, για να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους. Νομίζω ότι αν μπορέσουμε να πεζοδρομήσουμε μεγάλα τμήματα της Θεσσαλονίκης, τότε πολλά πράγματα στη ζωή μας θα αλλάξουν προς το καλύτερο.

dfgsdfgdfgdfg