Πρωινός καφές με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΜΘ Γιάννη Βοϊτσίδη (βίντεο)

Αθλητικo-δημοσιογραφικός ο σημερινός «πρωινός καφές» με τον πρόεδρο της ΕΣΗΕΜΘ Γιάννη Βοϊτσίδη. Η ιδέα για την κουβέντα μας είχε ως
αφορμή την καλή πορεία της εθνικής Ελλάδος στο ποδόσφαιρο, αλλά όπως ήταν φυσικό μια συζήτηση με τον επί 42 χρόνια αθλητικογράφο που είναι εδώ και μερικά χρόνια στο τιμόνι της Ένωσης Συντακτών Μακεδονίας-Θράκης μπορεί να ακουμπήσει πολλά θέματα.

Στην κουβέντα μας θυμήθηκε τα παλιά χρόνια στην Ευαγγελίστρια της
Θεσσαλονίκης όπου και γεννήθηκε, την μπάλα που έπαιζε ως αριστερός μπακ-χαφ στον Θρίαμβο, φυσικά τα πρώτα του ρεπορτάζ στο αθλητικό της
εφημερίδας «Θεσσαλονίκη» αλλά και τις προκλήσεις τόσο του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ όσο και της δημοσιογραφίας.

Πίνεις πρωινό καφέ;
Εννοείται, κάθε πρωί, απαραίτητα.

Πού; Και τι είδος προτιμάς;

Τον καφέ τον πίνω ή στο γραφείο στο αθλητικό της ΕΡΤ3 ή στο γραφείο εδώ στην Ένωση. Ο καφές είναι εσπρέσο fredo, μέτριος τους καλοκαιρινούς μήνες, ενώ τους υπόλοιπους είναι americano. Όταν πηγαίνω στην Ιταλία που την αγαπάω ιδιαίτερα τιμώντας και την παράδοση, παίρνω κάθε πρωί
καπουτσίνο.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη;

Στο συνοικισμό Ευαγγελίστρια στη Θεσσαλονίκη, πάνω από τα πανεπιστήμια. Προσφυγικός συνοικισμός. Εκεί γεννήθηκα, μένω στην Καλαμαριά μετά τα 30 μου, αλλά είμαι Κεντρο-Θεσσαλονικός μπορούμε να πούμε.

Η καταγωγή είναι από τον Βόλο;

Ο πατέρας από Βόλο, η μητέρα από Θεσσαλονίκη, εγώ γεννήθηκα Θεσσαλονίκη Και έχω ζήσει όλη τη ζωή μου στη Θεσσαλονίκη. Δεν έχω ζήσει πουθενά αλλού επί 60 χρόνια.

Ο Βόλος υπάρχει μόνο ως ανάμνηση καλοκαιρινή;

Καλοκαιρινή, χριστουγεννιάτικη, πασχαλιάτικη.

Τι έρχεται στο μυαλό;

Από την παιδική εποχή στο Βόλο η Νέα Ιωνία, μια προσφυγική συνοικία επίσης. Οι εκδρομές στο Πήλιο με τους γονείς, στην Αγριά για ψάρι, στην
Άφισσο για μπάνιο, στην Πορταριά και τη Μακρινίτσα για καφέ.

Ολυμπιακός Βόλου;

Νίκη Βόλου είναι στη Νέα Ιωνία (γελάει). Μην μπεις στη Νέα Ιωνία Ολυμπιακός Βόλου, όλοι θεωρούν ότι δεν έχει καμιά σχέση. Νίκη Βόλου,
λοιπόν.

Και από Θεσσαλονίκη οι αναμνήσεις;

Η Ευαγγελίστρια ήταν συνοικία, όπου παίζαμε ποδόσφαιρο στο δρόμο κάτω ή πολλές φορές πηγαίναμε λίγο πιο πάνω στο Σέιχ Σου. Είχε κάποια ανοίγματα στο δάσος και παίζαμε ποδόσφαιρο μέσα στο Σέιχ Σου. Ήταν ιδανική τοποθεσία. Ήμασταν και στο κέντρο, αλλά είχαμε σε απόσταση 100 μέτρων και το Σέιχ Σου.

Να εκτιμήσω ότι ήσουν καλύτερος μπαλαδόρος από ότι καλός μαθητής.

Δεν ήμουν ποτέ απουσιολόγος. Ως μαθητής ήμουν καλός στα μαθήματα που με ενδιέφεραν, δηλαδή της τρίτης δέσμης στο Λύκειο. Ήμουν καλός στα
Αρχαία, τα Λατινικά, την Ιστορία. Και ήμουν τραγικός στη Φυσική, τη Χημεία (γελάει), την Τριγωνομετρία και όλα τα σχετικά.

Μπαλαδόρος;

Ερασιτεχνικά έπαιζα πιτσιρικάς και σε κάποιες ακαδημίες. Αλλά από το λύκειο ήταν ξεκάθαρος ο στόχος της Νομικής. Οπότε αφοσιώθηκα εκεί. Δεν υπήρχε ποδόσφαιρο στο Λύκειο για μένα.

Τι ήθελες να γίνεις μικρός;

Ήθελα να γίνω γυμναστής όσο ήμουν στο γυμνάσιο. Μετά μπήκε ο στόχος της Νομικής, γιατί έβλεπα ότι θα μπορούσα να τον πετύχω.

Μετά προέκυψε η δημοσιογραφία;

Προέκυψε ως χόμπι στα φοιτητικά χρόνια και στη διάρκεια των σπουδών στη Νομική και τελικά έμεινε έξω η δικηγορία. Έγινα κάποια χρόνια
μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, ήμουν εν ενεργεία δικηγόρος για κάποια χρόνια, αλλά μετά όταν έπρεπε να γίνει μια επιλογή λόγω
του φόρτου εργασίας ως αθλητικογράφος η επιλογή ήταν ξεκάθαρη: αθλητικός συντάκτης.

Ρεπορτάζ το πρώτο; Το θυμάσαι;

Έγραφα ερασιτεχνικούς αγώνες στο αθλητικό της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη», που κάλυπτε τότε με προϊστάμενο το αείμνηστο το Σταύρο τον Ρεπανά όλους τους ερασιτεχνικούς αγώνες το Σαββατοκύριακο. Εγώ, λοιπόν, έγραφα ερασιτεχνικούς αγώνες. Το πρώτο ρεπορτάζ συγκυριακά έγινε επειδή βρισκόμουν στο Βόλο. Η πρώτη συνέντευξη. Είχε πάρει η Νίκη Βόλου προπονητή τον Μάκη τον Κατσαβάκη. Και επειδή ήμουν εκεί, μου είπε ο Σταύρος ο Ρεπανάς. «Κάνε του μια συνέντευξη για τη Νίκη Βόλου». Και μετά
βέβαια με τον Μάκη τον Κατσαβάκη, που δούλεψε σε πάρα πολλές ομάδες, κρατήσαμε μια επαφή και θυμόμαστε ακόμη εκείνη τη συνέντευξη. Πρέπει να
ήταν πριν από σαράντα χρόνια περίπου.

Τόσα είναι και τα χρόνια που δουλεύεις.

Στη «Θεσσαλονίκη» που ήταν η πρώτη επαγγελματική ενασχόληση ήταν ουσιαστικά χόμπι, κάτι σα χαρτζιλίκι. Ως δουλειά ξεκίνησε από το φθινόπωρο του 1988 στον 102 FM της ΕΡΤ3. Εκεί πλέον με σύμβαση και ήταν τα πρώτα
κανονικά χρήματα, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, που είχε ξεκινήσει από το 1984 στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη». Και από το 1988 και μετά έγινε
ένας μισθός κανονικός.

Άρα, 42 χρόνια στην αθλητικογραφία. Έχεις κάνει και εφημερίδα και ραδιόφωνο και τηλεόραση. Από τα τρία μέσα ποιο σου αρέσει
πιο πολύ;

Το ραδιόφωνο, αλλά ειδικά οι μεταδόσεις των αγώνων. Γιατί υπάρχει αμεσότητα. Γιατί καταλαβαίνεις ότι χιλιάδες άνθρωποι -επειδή οι
μεταδόσεις για μένα ήταν από την ΕΡΑΣΠΟΡ σε πανελλήνιο δίκτυο και θα έλεγα και σε παγκόσμιο- σε ακούν. Περίμεναν να ακούσουν από σένα το τι
γίνεται στο γήπεδο, είχαν παίξει ΠΡΟΠΟ, χίλια πράγματα. Δηλαδή, για μένα αυτό ήταν το πιο ωραίο κομμάτι της δουλειάς μου. Οι μεταδόσεις των αγώνων λόγω της αμεσότητας και το ότι είσαι και στο πεδίο. Δεν είσαι σε ένα γραφείο ή σε ένα στούντιο.

Τώρα έχει αλλάξει το πράγμα και με το διαδίκτυο πάρα πολύ Το βλέπεις ως πρόκληση, ως διεύρυνση της δημοσιογραφίας, ότι έχει κινδύνους;

Τώρα το ζήτημα πλέον είναι η τεχνητή νοημοσύνη. Γιατί οδηγεί σε ριζικές αλλαγές. Μπορεί να βοηθήσει το δημοσιογράφο, αλλά σίγουρα δεν
μπορεί να τον αντικαταστήσει, όμως απαιτείται επιμόρφωση στα εργαλεία της τεχνητής νοημοσύνης. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή από όλους μας για το πώς θα την χρησιμοποιούμε.

Μπάσκετ ή ποδόσφαιρο; Ποιο είναι το πιο αγαπημένο σου; Γιατί και τα δύο τα κάνεις με πολλή ένταση.

Ναι, έχω ταυτιστεί και με τα δύο. Δεν ήθελα ποτέ να διαλέξω γιατί τα αγαπούσα και τα δύο. Δύσκολο να απαντήσω. Θα έλεγα ότι σε πολύ υψηλό επίπεδο προτιμώ να δω έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Δηλαδή, αν είναι κάποιοι τελικοί αγώνες του Μουντιάλ ή κάποιες τελευταίες φάσεις του Τσάμπιονς Λιγκ ή σε EURO. Σε πολύ υψηλό επίπεδο προτιμώ να δω έναν αγώνα ποδοσφαίρου.

Πόσες εκπομπές έχεις κάνει; Κάπου διάβασα κάποια στιγμή για 3.000, αλλά ήταν πολύ προγενέστερα.

Ναι, είναι χιλιάδες. Κάποια στιγμή μετρούσα τις μεταδόσεις των αγώνων που πριν από είκοσι χρόνια ήταν ήδη πάνω από 1.000. Από ένα σημείο και μετά είχα το Σάββατο μπάσκετ και την Κυριακή ποδόσφαιρο. Δηλαδή, είναι χιλιάδες εκπομπές και μεταδόσεις. Και τα ρεπορτάζ βέβαια, που δεν τα αποφεύγω ακόμη και τώρα (γελάει). Σε αυτή την ηλικία μου αρέσει να κάνω ρεπορτάζ. Σε αγώνες, στο πάγκο.

Ποιο ξεχωρίζεις; Κάποιο που να το θυμάσαι πολύ έντονα;

Θυμάμαι πολύ έντονα το 2010 την πρόκριση του ΠΑΟΚ στην Κωνσταντινούπολη επί της Φενερμπαχτσέ με εκείνο το γκολ του Μουσλίμοβιτς. Σε μια ατμόσφαιρα κόλαση. Ακόμη και όταν έκανα μετάδοση, επειδή άκουγαν τα ελληνικά, τριγύρω υπήρχε μια πίεση φοβερή και όλα τα σχετικά. Και όταν έβαλε το γκολ ο Μουσλίμοβιτς στις καθυστερήσεις -είχε νικήσει ο ΠΑΟΚ 1-0 εδώ και έβαλε γκολ στην παράταση
και έγινε το 1-1- ήταν όλα πολύ έντονα. Και ως χαρά για την νίκη μέσα στην Κωνσταντινούπολη του ΠΑΟΚ, αλλά και με τη δουλειά. Γιατί ήταν η
μετάδοση υπό πίεση και υπό δύσκολες συνθήκες.

Στιγμή δύσκολη ή μια καλή στιγμή, ένα αυθεντικό γεγονός που ξεχωρίζεις; Το EURO του 2004 πώς το έζησες;

Στο EURO δεν ήμουν. Το έζησα από τα γραφεία του «Αγγελιοφόρου» που γράφαμε τα ματς. Υπήρχαν άλλοι συνάδελφοι απεσταλμένοι.

Δύσκολη στιγμή;

Μία που τη διηγούμαστε τώρα, με τους συναδέλφους, τον Καραμητρούση και τον Βαγγέλη τον Ιωάννου. Είχαμε πάει με τον ΠΑΟΚ στη Σαμάρα, μια μακρινή πόλη της Ρωσίας. Είμασταν με την ομάδα σε ένα ξενοδοχείο, στο οποίο κυνηγούσαμε ποντίκια (γελάει). Είχαμε σκοτώσει έναν αρουραίο. Το 1993 πρέπει να ήταν. Ήταν μια πόλη απομονωμένη για τον έξω κόσμο μέχρι τότε που πήγαμε. Και θυμόμαστε με τους συναδέλφους τον αρουραίο που σκοτώσαμε μέσα στο δωμάτιο και όλα αυτά.

Σαν ανάμνηση;

Επειδή οι περισσότερες έχουν να κάνουν ξεκάθαρα με τον ΠΑΟΚ, ήταν ο τελικός που νίκησε στην Τεργέστη το 1994 τη Στεφανέλ και πήρε το κύπελο Κόρατς. Κάνοντας μάλιστα μια απίστευτη εμφάνιση, καθώς είχε νικήσει 100-91 μέσα στην Τεργέστη. Γενικά οι δύο Ευρωπαϊκοί τίτλοι του μπασκετικού ΠΑΟΚ το 1991 στη Γενεύη και το 1994 στην Τεργέστη. Γιατί τότε ήμουν και πιτσιρικάς ακόμη. Το να είσαι 25 χρονών ή 28 και να καλύπτεις ευρωπαϊκές
επιτυχίες ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Ήταν πολύ έντονες αυτές οι αναμνήσεις.

Έχεις γνωρίσει πολλούς ανθρώπους του αθλητισμού. Κάποιον που ξεχωρίζεις;

Ξεχωρίζω το Γιώργο Κούδα, μια πολύ μεγάλη προσωπικότητα. Και για μένα το ότι τον έβλεπα ως ένα θρύλο πριν μπω στο επάγγελμα και στη
συνέχεια τον γνώρισα και κάναμε συνεντεύξεις, ήταν για μένα κάτι που δυσκολευόμουν να το συνειδητοποιήσω. Ένας θρύλος. Γενικά είχε την
αύρα του star ο Γιώργος ο Κούδας. Θα έλεγα και ο Ντούσαν Ίβκοβιτς που ήταν μια πολύ έντονη προσωπικότητα. Ήταν ένας πολύ αυστηρός προπονητής. Και αυτόν τον γνώρισα όταν ήμουν νέος στο επάγγελμα, τότε ήμουν 26 με 27 χρονών και ήταν ένας πολύ μεγάλος προπονητής. Πολύ αυστηρός και δύσκολος χαρακτήρας, αλλά το ότι
είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη του -γιατί γενικά ήταν άνθρωπος κλειστός και όχι ιδιαίτερα επικοινωνιακός- το θεωρούσα ότι ήταν μια κατάκτηση για μένα. Και μάθαινα πράγματα. Κάθε συζήτηση που είχα μαζί του για το μπάσκετ ήταν ένα μάθημα.

Σήμερα ένας δημοσιογράφος τι πρέπει να έχει για να αντέξει αυτό το δύσκολο επάγγελμα;

Να έχει γνώσεις, ιδιαίτερα στις νέες τεχνολογίες. Να έχει μεράκι. Να έχει διάθεση για σκληρή δουλειά. Και βέβαια να έχει υπομονή (γελάει) και
να μην απογοητεύεται εύκολα.

Η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα για το ποδόσφαιρο και γενικά για τον αθλητισμό ποια είναι; Η βιομηχανοποίηση; Τα πολλά λεφτά; Η βία;

Ιδιαίτερα στο ποδόσφαιρο για εμπορικούς λόγους έχει επιβαρυνθεί πάρα πολύ το πρόγραμμα των αθλητών με συνεχείς αγώνες. Και των εθνικών
ομάδων και των συλλόγων. Οι αθλητές καταπονούνται, βλέπουμε πλέον να καταρρέουν και κάποιοι στα γήπεδα. Και νομίζω ότι εκεί πρέπει να υπάρξει μια ισορροπία, ένα φρένο. Είναι πολύ άσχημο να βλέπεις ποδοσφαιριστές γνωστούς να καταρρέουν μέσα στο γήπεδο. Νομίζω ότι είναι ένα θέμα και ότι πρέπει να βρεθεί μια ισορροπία.

Πρόκληση για τη δημοσιογραφία είναι η τεχνητή νοημοσύνη;

Είπα πριν για την τεχνητή νοημοσύνη. Για τη δημοσιογραφία μιλώντας γενικότερα θα έλεγα ότι θα πρέπει να ανακτήσουμε την εμπιστοσύνη του
κοινού. Γιατί υπάρχει μια κρίση εμπιστοσύνης αυτή τη στιγμή. Πρέπει να επενδύσουν και εργοδότες στο ανθρώπινο δυναμικό. Δηλαδή, να δώσουν την ευκαιρία να κάνουν αυτό που μπορούν και νομίζω ότι πρέπει να διευρυνθεί, είναι πρόκληση και αυτό, το κομμάτι της ερευνητικής
δημοσιογραφίας που ολοένα και συρρικνώνεται. Αυτές είναι κάποιες σημαντικές προκλήσεις.

Πάμε λίγο και στην Εθνική Ελλάδος στο ποδόσφαιρο, που είναι σε πολύ καλό φεγγάρι. Πως την βλέπεις;

Το σημαντικό είναι ότι δίνει ένα όραμα για το μέλλον. Όλοι πιστεύουμε ότι θα έρθουν τα επόμενα χρόνια επιτυχίες. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια δεν
υπήρχε αυτό.

Οφείλεται στο ότι είναι μια καλή φουρνιά παικτών; Γιατί αρέσει;

Αρέσει όντως. Γιατί έχει ποιότητα, έχει φρεσκάδα, έχει πολύ ταλέντο και υπάρχουν και αρκετά παιδιά τα οποία αγωνίζονται σε πολύ υψηλό επίπεδο στα μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Στο μπάσκετ υπάρχει μια αίσθηση ότι η Θεσσαλονίκη πάει να ξαναγεννηθεί. Και με τον ΠΑΟΚ και με τον Άρη. Πιστεύεις ότι μπορούμε να φτάσουμε στο επίπεδο που είχαμε το ‘80 και το ‘90 με τις δύο ομάδες ή είναι δύσκολο;

Μπορώ να πω ότι ήδη το μπάσκετ της Θεσσαλονίκης έχει αναγεννηθεί με τους μεγάλους επιχειρηματίες που έχουν μπει. Και οπωσδήποτε θα
δούμε ωραία πράγματα τα επόμενα χρόνια. Αλλά δε νομίζω ότι θα φτάσουμε στο επίπεδο που η Θεσσαλονίκη ήταν η μητρόπολη του μπάσκετ και
όπου κρίνονταν ξεκάθαρα εδώ τα πρωταθλήματα. Γιατί υπάρχουν -να μην το ξεχνάμε- ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός που είναι επίσης σε πολύ
ψηλό επίπεδο. Θα υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός, αλλά δεν θα είναι όπως ήταν πριν κάποιες δεκαετίες στα τέλη του ’80 και τις αρχές
του ‘90 που ήταν μονοπώλιο της Θεσσαλονίκης. Αυτό δε νομίζω ότι θα το ξαναζήσουμε.

Η Εθνική στο μπάσκετ όμως δε δείχνει να είναι σε ανοδική πορεία.

Εκεί φαίνεται ότι λειτουργεί κάπως διεκπεραιωτικά όλο το σύστημα ή εν πάση περιπτώσει ότι επηρεάζεται πάρα πολύ το ελληνικό μπάσκετ από
το ότι οι Έλληνες παίκτες δεν παίζουν πολύ στο πρωτάθλημά μας και ότι έχουν ένα ρόλο δευτερεύοντα. Άρα, νομίζω ότι από αυτό επηρεάζεται η εθνική. Παλιά δε γινόταν κάτι τέτοιο, οι παίκτες πρωταγωνιστούσαν και με την εθνική μας και οδήγησαν στις επιτυχίες του Ευρωμπάσκετ επειδή ήταν οι πρωταγωνιστές και στις ομάδες τους. Τώρα δυσκολεύεσαι να βρεις Έλληνα πρωταγωνιστή σε ελληνική ομάδα, όταν υπάρχουν σπουδαίοι ξένοι παίκτες και ιδιαίτερα Αμερικάνοι.

Έχεις πάει στο εξωτερικό πολλά ταξίδια. Υπάρχει κάτι που ζήλεψες; Είτε στον αθλητικό τομέα είτε στον κοινωνικό τομέα; Σε κάποια πόλη κάτι που είδες και είπες: «Ουάου τι ωραία θα ήταν να το έχουμε κι εμείς αυτό;»

Με εκνευρίζουν αφάνταστα οι αντικοινωνικές συμπεριφορές που δυστυχώς στην Ελλάδα υπάρχουν κατά κόρον. Ζηλεύω στο εξωτερικό το σεβασμό στη προσβασιμότητα, το ότι δε θα δεις ποτέ ένα αυτοκίνητο επάνω σε ένα πεζοδρόμιο ή σε μία διάβαση ή σε μία ράμπα ΑΜΕΑ…

…Και στο γήπεδο ο σεβασμός που υπάρχει μεταξύ των φιλάθλων.

Ναι, βέβαια, αλλά σε κάποιες χώρες αυτό δεν είναι αυτονόητο. Ειδικά από τα ταξίδια στο εξωτερικό ζηλεύω αυτό. Λέω γιατί να βλέπουμε στην Ελλάδα
τόσο πολύ αυτές τις συμπεριφορές; Ενώ έξω στη διάβαση θα σταματήσει το αυτοκίνητο. Γιατί στην Ελλάδα να βλέπουμε ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας; Αυτό με εκνευρίζει αφάνταστα, παρότι γενικά είμαι πολύ ψύχραιμος και ήρεμος άνθρωπος, αλλά αυτό πραγματικά με εκνευρίζει στην Ελλάδα. Και το απολαμβάνω στο εξωτερικό.

Η Θεσσαλονίκη ανεβαίνει, μένει στάσιμη, κατεβαίνει; Και εννοώ ως πόλη και όχι αθλητικά.

Η Θεσσαλονίκη σίγουρα είναι πολύ αδικημένη. Βέβαια έχει σε κάποιες περιπτώσεις και τον Αθηνοκεντρισμό ως άλλοθι για ορισμένα πράγματα. Βλέπω ότι ανεβαίνει. Είναι θετικό ότι έστω και με μεγάλη καθυστέρηση υπάρχει μια γραμμή μετρό από το κέντρο στην Καλαμαριά. Αυτό δεν αρκεί όμως και θα πρέπει να γίνουν κι άλλα πράγματα.

Πάμε στα προσωπικά: Παντρεμένος πόσα χρόνια;

Παντρεμένος από το 1996 με τη Μάγδα.

Με τον αδελφό σου το Μάκη είχατε πολλά κοινά. Δικηγόρος, αθλητικογράφος, πρόεδρος της ΕΣΗΕΜΘ και αυτός. Ήταν ανταγωνιστική
η σχέση σας ή αδελφική;

Ο Μάκης ήταν ιδανικό πρότυπο για μένα. Με περνά 8 χρόνια. Είμαι τυχερός που είμαι αδερφός του. Σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει ανταγωνισμός. Ο Μάκης πάντα με στήριζε και με πρόσεχε, όταν ήμουν μικρός. Και θα έλεγα το
αντίθετο. Όχι μόνο δεν υπάρχει ανταγωνισμός, αλλά ότι χαίρεται πάντα ο ένας με τις επιτυχίες του άλλου και στηρίζει πάντα ο ένας τον άλλο.

Χαλάρωση υπάρχει για τον Γιάννη Βοϊτσίδη; Εκτός από τις μεταδόσεις, που καταλαβαίνω ότι σου αρέσουν πολύ (γελάει).

Είναι δύσκολο να ισορροπήσεις μεταξύ του να είσαι πρόεδρος στην ΕΣΗΕΜΘ και του να είσαι και ενεργός δημοσιογράφος. Θέλω όμως να το σηματοδοτούμε αυτό ως συνδικαλιστές. Να μας βλέπει ο συνάδερφος κοντά του στη δουλειά. Να μην είμαστε κλεισμένοι σε ένα συνδικαλιστικό
γραφείο. Είναι δύσκολο, αλλά έτσι νομίζω ότι πρέπει να είναι. Η χαλάρωσή μου είναι η θάλασσα το καλοκαίρι που την αγαπάω ή κάποια ταξίδια
όποτε μπορώ να ξεφύγω. Για τους γνωστούς είναι δεδομένο ότι λατρεύω την Ιταλία και πηγαίνω 2 με 3 φορές το χρόνο εκεί.

Η θάλασσα είναι της Χαλκιδικής;

Η θάλασσα είναι όπου υπάρχει θάλασσα.

Και γυμνάζεσαι απ’ ότι ξέρω.

Μέχρι πριν μερικά χρόνια γυμναζόμουν πάρα πολύ. Τώρα απλά προσπαθώ λόγω έλλειψης χρόνου να κάνω συντήρηση. Τα βράδια περπατάω στην πλαζ
της Αρετσούς, γιατί μένω Καλαμαριά. Οπότε περπατάω και λίγο γυμνάζομαι εκεί. Και είναι και χαλάρωση. Μια ώρα περπάτημα κάθε βράδι.

Μότο ζωής υπάρχει;

Επειδή μου άρεσαν και τα αρχαία το «Γηράσκω αεί διδασκόμενος». Για μένα πάντα υπάρχει κάτι καινούριο που θέλω να μαθαίνω.

Ομάδα δε ρωτώ. ΠΑΟΚ είναι. Εκτός Ελλάδας υπάρχει κάποια συμπάθεια;

Τώρα μη στρουθοκαμηλίζουμε. Ο ΠΑΟΚ είναι για μένα ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Είναι μια ακόμη οικογένεια για μένα. Για περίπου 35 με
40 χρόνια βρίσκομαι κοντά σε όλες τις δραστηριότητες του ΠΑΟΚ. Στο εξωτερικό παλιά ήμουν Λίβερπουλ, ήμουν Μπορούσια Μενχενγκλάντμαπχ στη Γερμανία, αλλά πλέον δεν με ενδιαφέρει το αποτέλεσμα τους.

Γιούργκεν Κλοπ;

Συμπαθέστατος,

Αγαπημένο τραγούδι ή αγαπημένη μουσική;

Παλιότερα ήταν οι Pink Floyd. Τρέλα μεγάλη με το  The Wall, το ήξερα απ' έξω. Τραγούδια τώρα: Αν βάζαμε συγκεκριμένα το «Wish you were here» και
το «Comfortably Numb» με το σόλο του Γκίλμουρ, από τα πιο θρυλικά σόλο στην ιστορία της μουσικής.

Από ελληνικά;

Η αγαπημένη μου είναι η Χαρούλα Αλεξίου, με πολλά τραγούδια.

Για το τέλος η ερώτηση με το μαγικό ραβδί. Αν το είχες, Γιάννη Βοϊτσίδη, τι θα έκανες για να αλλάξει η κατάσταση και να απομακρυνθεί το φαινόμενο του φανατισμού στα γήπεδα;

Με πληγώνει πάρα πολύ η βία στα γήπεδα, στεναχωριέμαι με όσα βλέπω όλα αυτά τα χρόνια. Νομίζω ότι είναι και θέμα παιδείας γενικότερα, αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα με τη βία σε όλη την ελληνική κοινωνία, με τις συμμορίες στα σχολεία, κλπ. Δηλαδή, ο αθλητισμός δεν μπορεί να μείνει έξω από όλη αυτή τη γενικότερη βία που υπάρχει στην κοινωνία. Αν είχα ένα μαγικό ραβδί θα άφηνα τους ταραξίες σίγουρα εκτός γηπέδων και θα ήθελα πάρα πολύ να βλέπω φιλάθλους και των δύο ομάδων όπως παλιά να παρακολουθούν ένα
ντέρμπι χωρίς να φοβόμαστε ότι θα έχουμε νεκρούς ή τραυματίες. Θα το ήθελα πάρα πολύ γιατί θυμάμαι και παλιότερες εποχές -και στο μπάσκετ της Θεσσαλονίκης σε εκείνα τα αξέχαστα παιχνίδια Άρη-ΠΑΟΚ ή ΠΑΟΚ-Άρη- που βλέπαμε στο Παλέ Ντε Σπορ φιλάθλους και των δύο ομάδων. Θα ήθελα πάρα πολύ να μείνουν έξω οι ταραξίες, από εκεί και πέρα βέβαια χρειάζεται και
τόλμη από πλευράς πολιτείας.