Γράφει
Μιχάλης Αλεξανδρίδης
Προσπαθώ να μπω στη θέση των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και να καταλάβω πώς βιώνουν την συμπεριφορά του «φυσικού τους ηγέτη» Αλέξη Τσίπρα απέναντί τους.
Αντιλαμβάνομαι απόλυτα την απογοήτευση, την ταραχή, το παράπονο και τον πανικό τους.
Άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί του από παιδιά, που συμπορεύτηκαν και που ουδέποτε τον αμφισβήτησαν-απεναντίας τον στήριξαν πιστά και παθιασμένα όχι μόνον στα εύκολα αλλά και στα δύσκολα χρόνια- να βλέπουν τώρα να τους φέρεται με τέτοια σκληράδα και να τους ξευτελίζει στα μάτια όλου του κόσμου. Ουσιαστικά, να τους εργαλειοποιεί, χρησιμοποιώντας τους για να χτίσει το νέο στυλ ηγέτη που πλασάρει καθ' υπόδειξη των επαγγελματιών επικοινωνιολόγων που τον ανέλαβαν: του αρχηγού- ιδιοκτήτη, του σκληρού και άτεγκτου ηγέτη που κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και όπως θέλει, γιατί αυτός και μόνον είναι το σημείο αναφοράς και οι πάντες γύρω του είναι αναλώσιμοι.
Μετά την τελευταία ήττα του ως αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε συνειδητά τη διάλυσή του κόμματος που τον ανέδειξε και το οποίο τον έκανε πρωθυπουργό και τον στήριξε καθ'όλη την διάρκεια της ηγεσίας του, όσα λάθη και κακές αποφάσεις κι αν πήρε, όσες ντρίπλες και κυβιστήσεις κι αν έκανε. Θα μπορούσε να οργανώσει έναν διάλογο για τους λόγους που οδήγησαν στις ήττες, για τις κακές αποφάσεις, τις παραλήψεις, για τις κακές συνήθειες των ΣΥΡΙΖαίων και το τι θα μπορούσαν να κάνουν για να διορθώσουν τα πράγματα και να επιδιώξουν να ξανακερδίσουν τον κόσμο αφού αναπροσάρμοζαν τη γραμμή πλεύσης τους.
Αντ’ αυτού, τους έσπρωξε στον Κασσελάκη προφανώς για να υπηρετήσει το μοντέλο ηγεμόνων παλιού τύπου: μετά από εμένα το χάος. Ήρθε λοιπόν το χάος, αρνήθηκε και τότε να βοηθήσει για να ξεμπλέξουν οι άνθρωποι και να απαλλαγούν από τον Κασσελάκη, οδηγώντας τους στη μόνη επιλογή που τους απέμεινε, που ήταν ο προκλητικός και βάναυσος εξοβελισμός του.
Θα μπορούσε να παραιτηθεί ο ίδιος και να μονάσει, ή να κάνει ένα καινούργιο κόμμα αφού θέσει πρώτα τα δάχτυλά του επί των τύπων των ήλων- να μιλήσει δηλαδή με ειλικρίνεια για τη διαδρομή και τις νέες αποφάσεις του.
Το πλέον ορθό βεβαίως θα ήταν να παραμείνει στη θέση που τον όρισε ο λαός μέσω του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Να δούλευε εκεί και ίσως να κατάφερνε να ξανακέρδιζε την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας. (Αλλά αυτό δεν αρμόζει σε έναν που νιώθει θεός και δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από πρωθυπουργός…)
* Ο Τσίπρας, επέλεξε τον άλλον δρόμο. Που από τη μια ήταν βολικός για τον δικό του εγωισμό κι από την άλλη του πρόσφερε το υπόβαθρο να οργανώσει την επιστροφή του και την επιδίωξη μιας δεύτερης ευκαιρίας για τον ίδιο.
Αυτός ο δρόμος προϋπέθετε να φορτώσει όλα τα λάθη στους ναύτες του και πετώντας τους στους καρχαρίες, να επιχειρήσει να εξαγνιστεί ο ίδιος και να χτίσει το νέο του κόμμα χρησιμοποιώντας σαν προσάναμμα τα αποκαΐδια των ανθρώπων που του έμειναν πιστοί σε όλη την διαδρομή του.
Θεωρώ τελείως άδικο -για να μην πω κάτι χειρότερο- να κάνει τον Φάμελλο να φαντάζει «ικέτης» σε απόγνωση που τον εκλιπαρεί, αρνούμενος ακόμη και να απαντήσει αν έχει τηλεφωνηθεί μαζί του, ενώ από την άλλη αναγορεύει με την συμπεριφορά του τον Πολάκη σε γίγαντα συνέπειας, καθαρότητας κι αξιοπρέπειας.
* Έχοντας δίπλα του επαγγελματικούς μηχανισμούς διαμόρφωσης προφίλ και πολυάριθμη ομάδα μέσων ενημέρωσης που τον εκθειάζουν, καταφέρνουν να διαμορφώσουν ένα πρωτοφανές κλίμα που μεταφέρουν όλες τις ευθύνες στους φουκαράδες πρώην συντρόφους του, κρατώντας για τον ίδιο μόνον τα όποια θετικά της διαδρομής του.
* Σε ό,τι αφορά στο πρόγραμμα που πλασάρει ως νέο, δεν είναι παρά μια επαναδιατύπωση των παλιών λαϊκιστικών υποσχέσεών του για αναδιανομή, αυξήσεις μισθών, μειώσεις φόρων και πολλές φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις…
Εννοείται χωρίς να μπει στον κόπο να περιγράψει πού θα βρει τα λεφτά. (ΣΣ: καλή η αναδιανομή , αλλά το μυστικό της επιτυχίας είναι όχι να μοιράζεις τα έτοιμα, αλλά να βρεις τρόπο να αυξηθεί ο παραγόμενος πλούτος και αυτός να διανέμεται δικαιότερα και αποδοτικότερα). Αντί όμως να μιλήσει συγκεκριμένα για το πώς βλέπει την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου, την προσέλκυση επενδύσεων, την στήριξη της επιχειρηματικότητας, αρκείται στην καινοφανή διατύπωση: θα βρούμε τα λεφτά στην εντιμότητά μας!
* Βέβαια η εντιμότητα ως έννοια, δεν αναφέρεται μόνον στην οικονομική διάσταση της ζωής, αλλά και στον τρόπο που φέρεσαι στους ανθρώπους. Στο ήθος, στη δικαιοσύνη, τον σεβασμό, την αξιοπρέπεια.
Παρατηρώ το σχέδιο διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ δια του εξευτελισμού των ανθρώπων του και θλίβομαι. Τέτοια τύχη κανείς δεν αξίζει. Βλέπω όσους βουλευτές παραιτούνται για να ενταχτούν στο κόμμα του Τσίπρα να χαρακτηρίζονται ως καιροσκόποι που πηγαίνουν για να πιάσουν στασίδι και να εξασφαλίσουν οφίκια. Βλέπω παράλληλα, όσους δεν παραιτούνται να κατηγορούνται πως δεν το κάνουν για να μην χάσουν τη βουλευτική τους έδρα για δέκα μήνες και την αμοιβή που αυτή τους προσφέρει.
* Όπως και παρατηρώ ότι κάθε δυο-τρεις μέρες έχουμε και μια παραίτηση, μεθοδικά και προφανώς σχεδιασμένα, ώστε να κρατιέται στην επικαιρότητα το θέμα της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ και της συνεχούς ισχυροποίησης του νέου κόμματος. Το κορυφαίο όλων είναι η κυνική ομολογία του προηγούμενου και διαχρονικού ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον κύκλο του. Έκλεισε τον κύκλο του ο ΣΥΡΙΖΑ, έκλεισαν τον κύκλο τους τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι ναύτες, αλλά όχι ο τιμονιέρης, ο αρχηγός, ο καπετάνιος.
Πρωτοφανή πράγματα, που αφήνουν βαθιά σημάδια στους επί δεκαετίες συνοδοιπόρους του Αλέξη που τώρα δεν τους υπολογίζει παριστάνοντας ότι δεν τους ξέρει.
* Κακά τα ψέματα. Άλλο είναι να σε εγκαταλείπει ένας που τον ευεργέτησες και αποδεικνύεται αγνώμων ψάχνοντας να κάνει τη δουλειά του στον επόμενο ισχυρό και άλλο να σε κλοτσάει - θυσιάζει ο αρχηγός σου τον οποίο λάτρεψες, θαύμασες και εξ αυτού, επέλεξες συνειδητά να τον υπηρετήσεις πιστά. Το πρώτο, είναι η γνωστή αχαριστία που συναντάται παντού αλλά στους μικρούς και κατά τεκμήριο ασήμαντους ανθρώπους. Το δεύτερο, το να στήνει ο άνθρωπος που τον είχες ίνδαλμα και ηγέτη μια νέα ευκαιρία για τον ίδιο φορτώνοντας σε σένα ευθύνες που δεν είχες και χρησιμοποιώντας σε σαν αναλώσιμη καύσιμη ύλη για να δομήσει το νέο προσωπείο του, είναι απάνθρωπο κι άκρως επικίνδυνο. Το αίσθημα που σε κυριαρχεί, είναι της βαριάς ανασφάλειας και της απόγνωσης. Χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου…
Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς αρχές και ήθος;
Φυσικά και μπορεί.
Αλλά τι πολιτική είναι;
* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 05.07.2026
