«No more excuses…». Η φράση ανήκει στον Μπέρνι Σάντερς και είναι αυτή που κλείνει τη δήλωσή του στο άκουσμα της τεράστιας ήττας του Ντόναλντ Τραμπ στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές πριν λίγες μέρες.
Ναι, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο επικίνδυνος, αλαζόνας, αμετροεπής, αντιδημοκρατικός, ρατσιστής Ντόναλντ Τραμπ δέχτηκε ένα απίστευτο «εκλογικό χαστούκι» που όμοιό του πρέπει να ανατρέξουμε σε προηγούμενους αιώνες για να εντοπίσουμε να το έχει δεχτεί Πρόεδρος των ΗΠΑ.
Έτσι είναι, ό,τι με κρότο ανεβαίνει, με μεγαλύτερο κρότο πέφτει. Ποτέ δεν έχει συμβεί η πολιτική κενότητα να επικρατήσει σε έναν τόπο για χρόνια. Το ζήτημα, όμως, είναι, πώς φτάσαμε ως την απόλυτη αποδοκιμασία των πολιτικών του Ντόναλντ Τραμπ. Πώς, ενώ έπεσαν τόσα δισεκατομμύρια σε φανερές και κρυφές καμπάνιες, σε ονόματα υποψηφίων αλλά και σε πολιτικές και «αντιπολιτικές» των ρεπουμπλικανών, το κατεστημένο ηττήθηκε κατά κράτος; Και εδώ έρχεται η περίπτωση του Μπέρνι Σάντερς να μας δώσει την απάντηση.
Ο Σάντερς είναι πια 85 ετών, ωστόσο, με το ίδιο πάθος και την ίδια επιμονή υπερασπίζεται τις ιδέες του από τα νεανικά του χρόνια. Τίποτα δεν τον πτόησε, ούτε καν ο πόλεμος που δέχτηκε από τους ίδιους τους δημοκρατικούς.
Τι έκανε ο Σάντερς στις συγκεκριμένες εκλογές που σηματοδότησαν το απόλυτο βατερλώ για το κατεστημένο του Τραμπ; Εξήγησε στον αμερικανικό λαό γιατί δεν πρέπει να παίζει το παιχνίδι των ολιγαρχών. Έκανε περισσότερες από 40 ομιλίες τους τελευταίους δύο μήνες. Γύρισε όλες τις πολιτείες εξηγώντας με επαρκή επιχειρήματα γιατί οι πολιτικές Τραμπ ενισχύουν το κεφάλαιο και αποδυναμώνουν τον απλό λαό, απέδειξε με ποιον τρόπο φεύγουν λεφτά από τις τσέπες των φτωχών και πηγαίνουν σε αυτές των πλούσιων.
Στη συνέχεια, έχοντας την προσοχή των Αμερικάνων που κατάλαβαν ότι «φτωχοποιούνται» μίλησε για τον ρατσισμό, για την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, για το έλλειμα δημοκρατίας, για την αλαζονεία του Τραμπ, για την πολιτική αισθητική που συνεχώς πέφτει. Και έπεισε τον κόσμο να πάει ψηφίσει. Και να ψηφίσει συνετά. Για το δικό του καλό και για το συνολικό δίκιο, αφού ως γνωστόν, «το άδικο ουκ ευλογείται…».
Έχουν κοινά οι ΗΠΑ και η Ελλάδα; Είναι «πολιτικό παράδειγμα» η αποδοκιμασία στον Τραμπ με μία ενδεχόμενη αποδοκιμασία του καθεστώτος Μητσοτάκη; Ρωτήστε αυτούς που στην κυβέρνηση πανηγύριζαν όταν κέρδισε τη δεύτερη θητεία του ο Ντόναλντ Τραμπ. Αυτούς που έλεγαν «να μας το θυμηθείτε ο Τραμπ θα μείνει στην ιστορία».
Αν για τις Ηνωμένες Πολιτείες πια «δεν υπάρχουν δικαιολογίες», για χώρες όπως η Ελλάδα που βλέπει την οικονομία της να βουλιάζει, τους μισθούς να παραμένουν καθηλωμένοι, τις επιδοτήσεις να δίνονται εκεί που δεν ανήκουν, τους πολιτικούς να παρακολουθούνται, τα οικονομικά σκάνδαλα να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, η «αλλαγή πολιτικής» είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Και οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει από καιρό.
Και για κάποιους που θεωρούν πως ο αγώνας είναι χαμένος και ότι τίποτα δεν αλλάζει όσο το χρήμα και η επιρροή των ΜΜΕ είναι κατευθυνόμενη, ο Σάντερς έφτασε αισίως τα 85. Θα είναι πάντα το απόλυτο «what if» αφού πλανητάρχη δε θα τον δούμε, ωστόσο, δεν το έβαλε κάτω ούτε στιγμή. Κάθε μικρή νίκη ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, την αμετροέπεια και το θράσος, τον κυνισμό και την έλλειψη πολιτικού πολιτισμού, έχει αξία και φέρνει αποτελέσματα σε βάθος χρόνου.
* Δημοσιεύθηκε στη «Μακεδονία της Κυριακής» στις 08.11.2026
